ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΠΡΟ ΤΩΝ ΕΥΘΥΝΩΝ ΤΟΥ

του

ΠΡΟΚΟΠΗ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ

Βουλευτή, Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών

          Πάνω από πενήντα πέντε χιλιάδες υπάλληλοι με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου υπηρετούν σήμερα στη δημόσια διοίκηση.  Πρόκειται για υπαλλήλους που, στην μεγάλη τους πλειοψηφία, έχουν εξαιρετικά προσόντα και είναι ιδιαίτερα χρήσιμοι για να καλύψουν υφιστάμενα σημαντικά κενά στις επιμέρους δημόσιες υπηρεσίες.  Ως το 2009 οι υπάλληλοι αυτοί έμεναν στο περιθώριο, χωρίς ίχνος αξιοποίησης στη διοικητική ιεραρχία και, συνακόλουθα, χωρίς υπηρεσιακή προοπτική. 

Με το ν. 3801/2009 και, συγκεκριμένα, με τις διατάξεις του άρθρου 1 επ. αυτού του νόμου, καθιερώθηκε, από την Κυβέρνηση Καραμανλή, η δυνατότητα ένταξής τους στη διοικητική ιεραρχία –και, άρα, η προοπτική κατάλληλης αξιοποίησής τους- ως το βαθμό του διευθυντή.  Τότε το ΠΑΣΟΚ, ως Αξιωματική Αντιπολίτευση, κατά την προσφιλή του λαϊκίστικη και στείρα αρνητική τακτική, όχι μόνο δεν στήριξε τη σχετική νομοθετική πρωτοβουλία αλλά και δια συγκεκριμένων βουλευτών του, με προϋπηρεσία μάλιστα στην ηγεσία της ΑΔΕΔΥ, υποστήριξε ότι οι υπάλληλοι αυτοί έπρεπε να μονιμοποιηθούν(!), προβλέποντας προκλητικά τη ρητή απαγόρευση του άρθρου 103 παρ. 8 εδ. γ΄ του Συντάγματος.  Σήμερα το ΠΑΣΟΚ του κ. Γ. Παπανδρέου, ως Κυβέρνηση, όχι μόνο δεν παίρνει πρωτοβουλία μονιμοποίησης των υπαλλήλων ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, όπως είχε δεσμευθεί προεκλογικώς, αλλά ούτε καν εφαρμόζει τις ισχύουσες διατάξεις του άρθρου 1 επ. του ν. 3801/2009.  Καταδικάζει έτσι σε απραξία και περιθωριοποίηση και τη δημόσια διοίκηση και τους υπαλλήλους της για να εξυπηρετήσει τις μικροκομματικές του σκοπιμότητες. Πως αλλιώς, άραγε, να εξηγήσει κανείς την αδράνεια του αρμόδιου Υπουργείου να ενεργοποιήσει ισχύουσες διατάξεις, την ίδια στιγμή που αναγνωρίζει δημόσια την ανάγκη αξιοποίησης όλων των στελεχών της δημόσιας διοίκησης, χωρίς διακρίσεις. Κάπως έτσι αντιλαμβάνονται ο κ. Γ. Παπανδρέου και οι Υπουργοί του τη διαφάνεια και τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης και των στελεχών της.  Η λεοντή πέφτει και το αληθινό πρόσωπο των πασοκικών πελατειακών σχέσεων αποκαλύπτεται.  Το όλο ζήτημα, όπως είναι φυσικό, παίρνει πλέον το δρόμο του κοινοβουλευτικού ελέγχου.