Βουλή - Αγορεύσεις / Παρεμβάσεις

28-9-2011.Αγόρευση κ. Π. Παυλόπουλου κατά την συζήτηση επί της αρχής, του σ/ν του Υπ. Δικαιοσύνης, Διαφάνειας & Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: «Εκδίκαση πράξεων διαφθοράς Πολιτικών και Κρατικών Αξιωματούχων, υποθέσεων μεγάλου κοινωνικού ενδιαφέροντος και μείζονος Δημοσίου Συμφέροντος».

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ[1]: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Κύριοι συνάδελφοι, κύριε Υπουργέ, ο εισηγητής μας κ. Τζαβάρας εξέθεσε ότι η Νέα Δημοκρατία ψηφίζει επί της αρχής το υπό συζήτηση σχέδιο νόμου, με ορισμένες επιφυλάξεις στα άρθρα, κάποιες από τις οποίες θα επισημάνω και εγώ.

Οφείλω, όμως, να εξηγήσω για λόγους ιστορικούς, γιατί όταν ψηφίζουμε ένα νομοσχέδιο τα Πρακτικά της Βουλής είναι εκείνα τα οποία αποτελούν τη βάση και της ερμηνείας και το τι σηματοδοτεί αυτό το σχέδιο νόμου. Πρέπει, λοιπόν, να πω ότι αυτό το νομοσχέδιο παρουσιάζει μία σημαντική ιδιομορφία. Είναι ένα νομοσχέδιο το οποίο θεσμοθετεί αυτονόητα πράγματα. Πράγματα τα οποία και αν δεν ερχόταν αυτό το σχέδιο νόμου να ψηφιστεί, θα μπορούσαν να γίνουν με βάση την κείμενη νομοθεσία. Το νομοσχέδιο περισσότερο λειτουργεί με όρους συμβολικούς, μηνύματος που θέλουμε να εκπέμψουμε προς τα έξω.

Θα το πω πολύ απλούστερα. Τίποτα δεν θα χρειαζόταν σχεδόν από αυτό το νομοσχέδιο, για να κάνει η δικαιοσύνη καλά τη δουλειά της και γρήγορα σε περιπτώσεις που έχουν αυτήν τη σημασία, όπως τα εγκλήματα τα οποία περιγράφει το άρθρο 1. Από την άλλη πλευρά, είναι γνωστό ότι μέσα στο κλίμα στο οποίο ζούμε, στο κλίμα αυτής της οικονομικής κρίσης που έχει μετατραπεί και σε πολιτική κρίση και αφορά το σύνολο του πολιτικού συστήματος, είμαστε αναγκασμένοι να εκπέμψουμε ορισμένα μηνύματα για να δείξουμε ότι εμείς πρώτοι δίνουμε το παράδειγμα σε ό,τι αφορά τα του οίκου μας. Όμως, χρειάζεται να σκεφθούμε σοβαρά, με πολύ περίσκεψη, γιατί φθάσαμε εδώ. Πώς συμβαίνει και αναγκαζόμαστε να φέρουμε νομοσχέδιο, το οποίο για μία ακόμα φορά θεσμοθετεί λύσεις σχετικά με το ζήτημα της διαφθοράς των πολιτικών και του πολιτικού συστήματος;

Ότι υπάρχουν στο πολιτικό μας σύστημα φαινόμενα διαφθοράς και παρακμής είναι αναμφισβήτητο. Είναι όμως ο κανόνας; Κάθε άλλο. Οι έρευνες που έγιναν μέσα εδώ στη Βουλή απέδειξαν ότι λειτουργήσαμε με όρους εντυπωσιασμού εδώ και δυο με τρία χρόνια περίπου. Και επειδή λειτουργήσαμε έτσι και επειδή όπως αποκαλύφθηκε στη συνέχεια, ναι, υπάρχουν φαινόμενα διαφθοράς, δεν είναι όμως ο κανόνας, δεν είναι όλη η χώρα διεφθαρμένη, δεν είναι όλο το πολιτικό σύστημα διεφθαρμένο, αφού φθάσαμε εδώ, επειδή ο κόσμος αυτά άκουγε, με αυτά γαλουχήθηκε όλα αυτά τα χρόνια, φθάνουμε και στο σημείο να ψηφίζουμε διατάξεις σαν και αυτές που -το τονίζω- με λίγη καλή θέληση η ίδια η δικαιοσύνη θα μπορούσε να κάνει τη δουλειά της με βάση την κείμενη νομοθεσία. Ας μας γίνει μάθημα αυτό.

Κοιτάξτε τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο, σε άλλες χώρες. Είναι γνωστό ότι και εκεί υπάρχουν φαινόμενα διαφθοράς και είναι περισσότερα από ό,τι συμβαίνει στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Είδατε, όμως, ποτέ να διασύρεται εν ονόματι πολιτικών σκοπιμοτήτων και μάλιστα μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων όλο το πολιτικό σύστημα; Και το λέω προς την κυβερνητική πλειοψηφία: Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς και γι’ αυτά που συνέβησαν στον τόπο θυμηθείτε ποια ήταν η συμπεριφορά σας στο παρελθόν και τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον. Ελάτε να το δείτε, διότι πρέπει να γυρίσουμε λίγο πίσω. Και δεν είναι κομματική η ομιλία την οποία κάνω. Την κάνω με πολύ πόνο και πολύ περίσκεψη. Θυμάστε προ των εκλογών του 2009 τον νυν Πρωθυπουργό και τότε Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης να περιφέρεται σε όλο τον κόσμο; Δεν θα μιλήσω για τη στείρα άρνησή του, τη στείρα θέση του σχετικά με την αντιμετώπιση της κρίσης από την κυβέρνηση Καραμανλή. Εκείνο που με ενόχλησε περισσότερο τα χρόνια εκείνα ήταν η κατασυκοφάντηση της χώρας. Verbatim το είπε, ότι ήταν Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης μιας χώρας η οποία κυλιέται στη διαφθορά, είναι διεφθαρμένο, όλο το πολιτικό σύστημα! Και αυτά συνεχίστηκαν και μετά, την ώρα που η Ελλάδα έδινε τη μάχη απέναντι στην οικονομική κρίση.

Σε αυτό ακολούθησαν και διάφοροι πρόθυμοι: Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που άκριτα όποια τυχαία υπόθεση διαφθοράς τη βάφτιζαν πολιτικό σκάνδαλο, τη συνέδεαν με πολιτικά πρόσωπα, με κορυφαία πολιτικά πρόσωπα. Το αποτέλεσμα; Από τη μια πλευρά αυτή η άφρων πολιτική σκοπιμότης και από την άλλη η μεγαλοποίηση μέσα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Φθάσαμε στο σημείο να έχουμε αυτόν τον κόσμο από τον οποίο δύσκολα, είναι σχεδόν αδύνατο να βγάλει κανείς την πεποίθηση ότι όλοι όσοι είναι εδώ είναι διεφθαρμένοι λίγο ως πολύ. Ιδίως αυτοί οι λίγοι που είστε εδώ μέσα σε αυτήν την Αίθουσα ξέρετε ότι είναι ένα μεγάλο ψέμα. Και δεν είναι μόνο ότι πλήττει εμάς, όλους εκείνους που δεν έχουν την ευθύνη της διαφθοράς, αλλά πλήττει το ίδιο το πολιτικό σύστημα. Είναι όλο το πολιτικό σύστημα έτσι για να νομοθετούμε με αυτούς τους όρους που νομοθετούμε εδώ;

Άκουσα τον κ. Βενιζέλο τις προάλλες και σκέφτηκα πόσο ο καιρός και η μοίρα εκδικούνται. Τον άκουσα να λέει από αυτό το Βήμα και στη συνέντευξή του: «Να προσέχουμε τι λέμε στην Ελλάδα, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, επιστήμονες, γιατί μπορεί να λέμε κάτι το οποίο ακούγεται έξω και βλάπτει τον τόπο». Τώρα το σκέφτηκε; Και σε ποιον απευθυνόταν; Σ’ εμάς; Στον κόσμο έξω ή στον Αρχηγό του και νυν Πρωθυπουργό, ο οποίος ακολούθησε αυτήν την τακτική την εποχή εκείνη; Δεν σκέφτηκε ο κ. Βενιζέλος ότι ο πρώτος που έβλαψε τη χώρα του ήταν ο κ. Παπανδρέου και ως Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και ως Πρωθυπουργός, ο οποίος συλλήβδην απαξίωσε τον τόπο και το πολιτικό σύστημα με ένα μόνο στόχο: Να γίνει Πρωθυπουργός; Το χαίρεται; Αυτή είναι η αλήθεια. Και αυτά πρέπει να τα σκεφτούμε για το ότι φθάσαμε εδώ, γιατί αυτό αφορά την ποιότητα της δημοκρατίας, αφορά το θεμέλιο της δημοκρατίας και εμείς είμαστε πρόσκαιροι.

Σκεφτείτε όμως το μήνυμα που δίνουμε σε εκείνους που θέλουν να έρθουν να γίνουν μέλη του πολιτικού συστήματος. Ποιοι θα γίνουν; Αυτοί οι οποίοι από τώρα είναι ύποπτοι ότι και αν μπουν θα είναι και εκείνοι μέλη ενός συστήματος το οποίο είναι διεφθαρμένο; Ή εκείνοι οι οποίοι θα έρχονται να μπουν μέσα στη Βουλή θα είναι οι άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν ούτε να χάσουν τίποτα για να γίνουν πολιτικοί; Συγγνώμη γι’ αυτήν την εξομολόγηση, αλλά τη θεώρησα αναγκαία.

Οι καιροί είναι πάρα πολύ δύσκολοι. Νομοθετούμε σε δύσκολους καιρούς στέλνοντας -το τονίζω- μηνύματα μέσα από τη Βουλή. Αναγκαζόμαστε να το κάνουμε.

Θέλω δύο λεπτά, κύριε Πρόεδρε, μόνο για να τελειώσω λέγοντας το εξής:

Αυτό το νομοσχέδιο θα το ψηφίσουμε, κύριε Υπουργέ, αλλά πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι μήνυμα στέλνουμε στους δικαστικούς λειτουργούς που θα το χειριστούν.

Πρώτα απ’ όλα τους στέλνουμε το μήνυμα -εννοώ από θετική άποψη- ότι αυτά που λέμε θα μπορούσαν να γίνουν και χωρίς το νομοσχέδιο. Άρα το νομοσχέδιο είναι ένα είδος έκφρασης ευχής, ένα είδος αγωνίας από την πλευρά της Βουλής να τρέξει γρήγορα η δικαιοσύνη σε τέτοιες περιπτώσεις, να διαλευκάνει γρήγορα αυτές τις υποθέσεις, για να μην ταλανίζεται και το πολιτικό σύστημα και ενδεχομένως άνθρωποι που κατηγορούνται άδικα. Αλλά οι ένοχοι να κατηγορηθούν και να τιμωρηθούν το ταχύτερο δυνατόν.

Όμως, να ξεκαθαρίσουμε κάτι για τις προθεσμίες που βάζουμε εδώ, γιατί υπάρχουν και θέματα δικαιωμάτων του ανθρώπου. Όσοι κατηγορούνται δεν είναι εξ ορισμού ένοχοι. Είναι θέματα δικαιωμάτων του ανθρώπου τα οποία θωρακίζει όχι μόνο το Σύνταγμα, αλλά και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Λέμε, λοιπόν, στους δικαστικούς λειτουργούς ότι πρέπει να κάνουν ό,τι μπορούν για να τελειώνουμε γρήγορα μ' αυτές τις υποθέσεις, προς Θεού όμως όχι σε βάρος των δικαιωμάτων. Οι προθεσμίες που θέτουμε είναι ενδεικτικές. Η νομολογία των δικαστηρίων -όλων των δικαστηρίων, όχι μόνο των ποινικών- έχει δεχθεί πως όταν τάσσεται προθεσμία για τη διεκπεραίωση διαδικαστικής, δικονομικής υπόθεσης, αυτή είναι ενδεικτική. Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ούτε μπορεί να αλλάξει.

Άρα δεν στέλνουμε το μήνυμα –μιας και βάζουμε αυτές τις προθεσμίες που είναι ενδεικτικές- «στείλτε τα όλα στο ακροατήριο για να γλιτώσετε». Δηλαδή δεν λέμε «κάντε γρήγορα τη δουλειά σας, αλλιώς είστε εσείς υπεύθυνοι». Δεν τους πετάμε την ευθύνη. Τους λέμε να προσπαθήσουμε όλοι μαζί.

Αν όμως τα χρονικά περιθώρια είναι ασφυκτικά και τεθεί το δίλημμα ή, ορθότερα, η στάθμιση συμφερόντων, τι είναι εκείνο που πρέπει να πρυτανεύσει; Το δικαίωμα του ανθρώπου και η αποκάλυψη της αλήθειας στην ουσία της ή η ταχύτητα και το ακροατήριο;

Λέμε ευθέως απ’ αυτή τη Βουλή ότι εκείνο που προέχει πάντα είναι η αλήθεια. Αυτό θέλουμε να αποκαλυφθεί, όπως και να υπάρχει τιμωρία για τους πραγματικούς ενόχους. Σε καμιά περίπτωση δεν είναι διαδικασία εξπρές για να πετάει ο ένας την ευθύνη στις πλάτες του άλλου και να φθάνουν στο ακροατήριο υποθέσεις που δεν έχουν καμία ουσία. Αυτό πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε, γιατί είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε.

Και το λέω αυτό γιατί η τελευταία μου παρατήρηση αφορά το άρθρο 7. Το ξέρετε, κύριε Υπουργέ. Το ξέρουν και οι συνάδελφοι, ιδίως εκείνοι που έχουν διατελέσει είτε κρατικοί λειτουργοί είτε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, πως όταν μια διαδικασία έχει πάρει το δρόμο της, το να μπει στο καλούπι -ας το πω έτσι- στη φόρμουλα αυτού του νομοσχεδίου από πλευράς ταχύτητας, είναι κάτι που πολλές φορές είναι δύσκολο, ιδίως από ένα επίπεδο της διαδικασίας και πέρα.

Λέει το νομοσχέδιο όπως είναι σήμερα -και αντιλαμβάνομαι την πρόθεση του Υπουργού- ότι και οι διαδικασίες που είναι εκκρεμείς -ιδίως σε ό,τι αφορά την τρίτη περίπτωση του άρθρου 1, όταν δηλαδή ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου έχει χαρακτηρίσει μια υπόθεση τέτοιας σημασίας ώστε να υπάγεται εδώ- και οι υποθέσεις που είναι εν εκκρεμότητι, θα πρέπει και αυτές να υπαχθούν σ’ αυτό το χρονικό πλαίσιο που θέτει το νομοσχέδιο.

Προς Θεού όμως, κύριοι συνάδελφοι και κύριε Υπουργέ, κάνω έκκληση. Υπάρχουν υποθέσεις που εκκρεμούν εδώ και πάρα πολύ καιρό που έχουν υπερβεί το στάδιο της προκαταρκτικής εξέτασης. Βρίσκονται στο στάδιο της κύριας ανάκρισης. Και όχι μόνο στο στάδιο αυτό, αλλά στη διαδικασία των συμβουλίων. Είναι σημαντικές υποθέσεις.

Αν τις βάλουμε αυτές όλες συλλήβδην μέσα σ’ αυτό το καλούπι, τότε θα δείτε δικαστικούς λειτουργούς οι οποίοι μέσα ακριβώς και από την πίεση που υφίστανται από τη δημοσιότητα, αλλά και το μήνυμα που τους στέλνουμε από εδώ, να στείλουν τις υποθέσεις αυτές στο ακροατήριο μια και καλή, χωρίς να σκεφτούν ότι εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε υποθέσεις που είναι εκκρεμείς για μεγάλο χρονικό διάστημα και οι ίδιοι οι δικαστικοί λειτουργοί που τις χειρίζονται έχουν καταστρώσει τη δουλειά τους. Είναι εν τω περατούσθαι. Εκεί πρέπει να είμαστε προσεκτικοί.
…
Σας προτείνω λοιπόν στο άρθρο 7 να βάλουμε διάταξη ότι καταλαμβάνει και τις εκκρεμείς υποθέσεις εφόσον αυτές βρίσκονται στο στάδιο της προκαταρκτικής εξέτασης.

Από εκεί και πέρα, στην κύρια ανάκριση βεβαίως, να ληφθούν υπ’ όψιν αυτά που λέμε στο νομοσχέδιο, όχι όμως για υποθέσεις που έχουν ξεπεράσει περίπου τα μέσα της κύριας ανάκρισης και έχουν πάρει το δρόμο τους. Γιατί αλλιώς στην ουσία θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι αυτή η ρύθμιση αποτελεί μια παρέμβαση, ενόψει συγκεκριμένων περιπτώσεων. Και εγώ τέτοιου είδους πρόθεση δεν θα ήθελα να καταλογίσω σε κανέναν και πολύ περισσότερο στη σημερινή ηγεσία του Υπουργείου Δικαιοσύνης.

Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε.

[1] Σελ. 17790,  http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/a08fc2dd-61a9-4a83-b09a-09f4c564609d/es20110928.pdf