Βουλή - Αγορεύσεις / Παρεμβάσεις

Αγόρευση κ. Π. Παυλόπουλου κατά την συζήτηση επί της αρχής του σν του Υπ.Εθνικής Άμυνας "Υπηρεσιακή εξέλιξη και ιεραρχία των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων-Θέματα διοίκησης των Ενόπλων Δυνάμεων Στρατολογίας και συναφείς διατάξεις"
(Σημείωση: Ο παρακάτω πίνακας περιεχομένων δεν αποτελεί το τελικό κείμενο, διότι εκκρεμούν ορθογραφικές και συντακτικές διορθώσεις)
Τρίτη 14/9/2010

…………
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Αναστάσιος Κουράκης): Το λόγο έχει ο Βουλευτής Α΄ Αθηνών της Νέας Δημοκρατίας κ. Προκόπης Παυλόπουλος.

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ[1]: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Κυρία και κύριοι συνάδελφοι, το νομοσχέδιο το οποίο συζητάμε αγγίζει, όπως είναι φυσικό, πάρα πολλά σημαντικά θέματα.
Οφείλω να πω ότι όταν το κοιτάξει κανείς συνολικά δεν μπορεί παρά να δει ότι είναι ένα επιμελημένο νομοσχέδιο -είναι αλήθεια αυτό- όπου γίνεται η κωδικοποίηση πολλών διατάξεων. Αρκετές ρυθμίσεις του, εκ των οποίων οι σπουδαιότερες, είναι εκείνες οι οποίες αφορούν τη συμπερίληψη, ως ρυθμίσεων πλέον, διατάξεων οι οποίες οφείλονται στη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας. Χρόνια ολόκληρα η νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας έχει διατυπώσει συγκεκριμένες θέσεις πάνω σε συνταγματικά ιδίως ζητήματα, τα οποία γίνονται με το νομοσχέδιο αυτό συγκεκριμένες διατάξεις. Θα εξηγήσω όμως ότι αυτό δεν αρκεί.

Ενώ, λοιπόν, είναι ένα νομοσχέδιο το οποίο περιλαμβάνει πολλά, τα οποία θα μπορούσαν να του δώσουν τη δυνατότητα να οδηγήσει σε μία πρόοδο σε σχέση μ' αυτό το οποίο υπάρχει σήμερα, έχει, κύριοι Υπουργοί, μέσα του, εν σπέρματι ρυθμίσεις  οι οποίες δυναμιτίζουν. Δυναμιτίζουν τον ίδιο του το στόχο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Νέα Δημοκρατία λέει «όχι» επί της αρχής. Και θα περιμένουμε μέχρι το τέλος, να δούμε αν θα υπάρξουν βελτιώσεις που θα μπορούσαν να μας οδηγήσουν στο να έχουμε μία πιο θετική άποψη, αντίστοιχη με εκείνη ως προς επιμέρους ρυθμίσεις τις οποίες πρόκειται να ψηφίσουμε.
Το «όχι» λοιπόν, πού οφείλεται κύριοι Υπουργοί; Οφείλεται στο εξής: Ποια είναι η ουσία αυτού του νομοσχεδίου όταν τη δει κανείς; Είναι, υποτίθεται, η αξιοκρατία σε ό,τι αφορά  τις προαγωγές. Φαίνεται, ότι κάποια πράγματα προσπαθεί να κάνει. Πού αποτυγχάνει όμως; Ανεξάρτητα από τη πρόθεση του Υπουργείου -μην ξεχνάμε νομοθετούμε για το μέλλον- μπορεί οι διατάξεις αυτές να χρησιμοποιηθούν, έτσι ώστε η αναξιοκρατία να είναι εκείνη η οποία θα υπερισχύσει.
Τρεις είναι οι βασικές διατάξεις. Είναι το άρθρο 8, το άρθρο 25 και το άρθρο 26. Συμπλέκονται αυτές οι τρεις διατάξεις μεταξύ τους. Γιατί; Βασική φιλοσοφία του νομοσχεδίου είναι ότι ως προς τις προαγωγές, πολύ σημαντικό είναι το γεγονός ότι πρέπει να κρίνεται κάποιος -ιδίως για να προχωρήσει γρήγορα στην εξέλιξη- κατά απόλυτο εκλογή. Και επειδή υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν τα προσόντα να ανέβουν ψηλά στην ιεραρχία, τοποθετούνται σ’ αυτό που λέτε μέσα στο νομοσχέδιο «παράλληλη επετηρίδα».
Αυτά τα δύο πράγματα, όπως είπα προηγουμένως, δυναμιτίζουν τη φιλοσοφία του όλου νομοσχεδίου και μπορούν να οδηγήσουν σε μεγάλα δεινά τις Ένοπλες Δυνάμεις. Να γιατί: Ξεκινάτε και λέτε «προάγεται κάποιος κατά απόλυτο εκλογή». Ποιο είναι το κυριότερο κριτήριο για να προαχθεί κατ’ απόλυτο εκλογή; Το κυριότερο κριτήριο -και θα το δείτε- είναι σε ποιες θέσεις έχει υπηρετήσει, ποιες είναι οι επιτελικές θέσεις. Ποιος είναι όμως υπεύθυνος να μας πει πώς μετατίθεται, πώς κανείς τοποθετείται σε αυτές τις θέσεις; Είναι το Συμβούλιο Μεταθέσεων του άρθρου 8.
Εκεί έρχομαι, κύριοι Υπουργοί και ρωτάω. Έχετε κανένα κριτήριο για το πώς θα λειτουργήσουν αυτά τα συμβούλια; Κάθε άλλο. Λέτε εκεί, ότι με απλή απόφαση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας θα οριστούν και η σύνθεσή τους και -παρακαλώ πολύ- τα κριτήρια και οι κανόνες λειτουργίας τους. Δηλαδή, «ό,τι θέλει ο κύριος Υπουργός», το οποίο μπορεί, επειδή είναι κανονιστική πράξη, να μεταβάλλεται εύκολα. Πουθενά δεν υπάρχει κριτήριο μέσα στο νόμο.
Εκεί, εγώ πιστεύω ότι υπάρχει και ένα ζήτημα συνταγματικότητας. Βεβαίως, δεν είναι ανέρειστη η άποψη την οποία εκφράζω. Αλλά ξέρετε ότι για να στέκει εξουσιοδότηση σε βαθμό υπουργικής απόφασης, κατά το άρθρο 42 παράγραφος 2 εδάφιο β του Συντάγματος, πρέπει να πρόκειται για ειδικότερο, τεχνικό ή λεπτομερειακό θέμα ή θέμα τοπικού χαρακτήρα. Τοπικού χαρακτήρα δεν είναι, δεν είναι ειδικότερο γιατί δεν υπάρχουν ρυθμίσεις που να εξειδικεύονται, ώστε να πούμε ότι αυτό είναι ειδικότερο. Και, φυσικά, δεν είναι τεχνικό ή λεπτομερειακό θέμα όταν εξ αυτού ήρτηται η εφαρμογή του όλου νομοσχεδίου στην ουσία, σχετικά με το μέλλον της πορείας, της εξέλιξης, της ιεραρχίας των αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων.
Έτσι, λοιπόν, έχουμε μία ευρύτατη εξουσιοδότηση η οποία ρυθμίζει το κυριότερο θέμα. Το πώς θα τοποθετούνται αυτοί οι άνθρωποι και πού θα πηγαίνουν, πράγμα που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να εξελιχθεί κάποιος, τουλάχιστον κατ’ απόλυτο εκλογή η οποία είναι μία διαδικασία -όπως ξέρετε- προαγωγής εξπρές. Γιατί φθάνουν πάρα πολύ γρήγορα, αυτοί που προάγονται κατά απόλυτο εκλογή, παραπάνω.
Έχουμε εδώ μία απόλυτα αόριστη διάταξη η οποία αφήνει στη διακριτική ευχέρεια του Υπουργού το κυριότερο κριτήριο εξέλιξης των αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων, πράγμα το οποίο, το τονίζω, καθιστά εξαιρετικά επικίνδυνη και ολισθηρή την πορεία εφαρμογής του νομοσχεδίου.
Έρχομαι στο δεύτερο ζήτημα, το οποίο συναρτάται με το πρώτο και είναι η παράλληλη επετηρίδα. Φαίνεται ότι πρόθεση είναι να μη φεύγουν οι αξιωματικοί, οι οποίοι δεν κρίνονται κατ’ απόλυτο εκλογή. Δηλαδή όταν δεν έχουν τα προσόντα στον απόλυτο βαθμό, να μπορούν να παραμένουν μέχρι να συμπληρώσουν τα συντάξιμα χρόνια.
Ξέρετε όλοι ότι η υπηρεσία των Ενόπλων Δυνάμεων δεν είναι μία κοινή δημόσια υπηρεσία. Είναι βασικό χαρακτηριστικό αυτό. Ο επιχειρησιακός τομέας και το αξιόμαχο των Ενόπλων Δυνάμεων προϋποθέτουν κυρίως ανθρώπους που έχουν κίνητρα τα οποία πρέπει να τους δίνουν τη δυνατότητα οι ίδιοι να έχουν τη φιλοδοξία ν’ ανέλθουν παραπάνω.
Σας θυμίζω τη φράση που είχε πει ο Στρατηγός Ντε Γκολ η οποία είναι βασική στους κανόνες των Ενόπλων Δυνάμεων. Ο Στρατηγός Ντε Γκολ είχε πει, ότι μπαίνει κανείς στο στρατό για να γίνει στρατηγός. Πρέπει να έχει αυτή τη φιλοδοξία. Όταν πάψει να την έχει ο αξιωματικός αυτή τη φιλοδοξία, τότε να θυμάστε ότι αυτός ο αξιωματικός δεν μπορεί να προσφέρει το μάξιμουμ των δυνατοτήτων του. Αν εξαιρέσετε αξιωματικούς οι οποίοι επιλέγουν αυτήν την καριέρα, παραδείγματος χάριν αυτοί που πηγαίνουν στη στρατολογία, οι υπόλοιποι που επιλέγουν την ιεραρχία, την κλασική, θα έλεγα, των Ενόπλων Δυνάμεων, γνωρίζουμε όλοι ότι έχουν το κίνητρο να ανέβουν.
Φαντάζεστε τι θα σημαίνει να έχετε ανθρώπους οι οποίοι παραμένουν απλώς στις Ένοπλες Δυνάμεις, σε υπηρεσίες που δεν είναι απλώς διοικητικές, μόνο και μόνο γιατί πρέπει να εξαντλήσουν τα συντάξιμα χρόνια τους; Τι περιμένετε από αυτούς; Και σ’ αυτούς του δύσκολους καιρούς που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας μας με τόσες προκλήσεις που έχουμε, δεν δημιουργεί κίνητρα σε ό,τι αφορά την πορεία των Ενόπλων Δυνάμεων. Δεν δημιουργεί κίνητρα στις φιλοδοξίες που πρέπει να έχει ο αξιωματικός, δεν δημιουργεί κίνητρα, τα οποία αφορούν την επιχειρησιακή ικανότητα των αξιωματικών.
Είναι ένα δημοσιοϋπαλληλικό νομοσχέδιο. Είναι ένα νομοσχέδιο το οποίο μοιάζει μ’ έναν κώδικα συνταξιοδοτικό, αν θέλετε, και υπαλληλικό, πάντως για δημόσιους υπαλλήλους και μάλιστα όχι για υπηρεσίες οι οποίες και αυτές μπορεί να έχουν ιδιαίτερες απαιτήσεις, όπως είναι συγκεκριμένες υπηρεσίες του δημοσίου.
Φοβάμαι κύριοι Υπουργοί ότι αυτά τα δύο στοιχεία, δηλαδή η έλλειψη εγγυήσεων αξιοκρατίας σχετικά με τις τοποθετήσεις -προϋπόθεση, το τονίζω, για την όποια εξέλιξη κατ’ απόλυτο εκλογή- συν η παράλληλη επετηρίδα, που μετατρέπει σε μία κλασική δημόσια υπηρεσία του ευρύτερου δημόσιου τομέα τις Ένοπλες Δυνάμεις, δυναμιτίζουν εν πολλοίς το νομοσχέδιο.Θα κάνω και μία τελευταία παρατήρηση. Κύριε Υπουργέ, σας είπα -και το αναγνωρίζω- ότι μετατρέψατε σε διατάξεις νόμου -και αυτό είναι σωστό- πολλές από τις επιλογές ή ορθότερα από τους κανόνες που καθιέρωσε νομολογιακώς το Συμβούλιο της Επικρατείας. Θυμηθείτε όμως, ότι η αχίλλειος πτέρνα σε ό,τι αφορά τους κανόνες αυτούς, είναι η εφαρμογή των δικαστικών αποφάσεων από τη διοίκηση. Γι’ αυτό δεν υπάρχει εγγύηση και δεν είναι εύκολο να υπάρξει εγγύηση.
Έχουμε δει πάμπολλες αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, των διοικητικών δικαστηρίων, γενικότερα, οι οποίες ακυρώνουν, συνήθως για έλλειψη αιτιολογίας, τις αποφάσεις των διαφόρων συλλογικών οργάνων για τις Ένοπλες Δυνάμεις και για τα Σώματα Ασφαλείας, οι οποίες στη συνέχεια, αφού κάνουν τρία και τέσσερα χρόνια να βγουν, επειδή ακυρώνουν για έλλειψη αιτιολογίας, δεν εφαρμόζονται.
Το κλασικό βιβλίο -νομίζω το ανέφερε ο κ. Χαρακόπουλος- του Μιχαήλ Στασινόπουλου για τον «Ωραίο Λοχαγό», είναι σε όλους σας γνωστό.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΠΕΓΛΙΤΗΣ (Αναπληρωτής Υπουργός Εθνικής Άμυνας): Του Μένη Κουμανταρέα.

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Υπουργός Εθνικής Άμυνας): Κύριε Παυλόπουλε, του Μένη Κουμανταρέα είναι.

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: Όχι, εκεί θα μου επιτρέψετε κύριε Βενιζέλε να σας πω, ότι το πρώτο βιβλίο για τον «Ωραίο Λοχαγό» το έγραψε ο Μιχαήλ Στασινόπουλος. Ο Μένης Κουμανταρέας το πήρε και με διαφορετικό βέβαια σενάριο...

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ: Δεξιά δεν βλέπετε πολύ καλά. Δεν είναι ο κ. Βενιζέλος, είναι ο κ. Μπεγλίτης.

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: Τον κ. Βενιζέλο είδα, επειδή μου το ανέφερε. Μου είπε για το Μένη Κουμανταρέα ο κ. Βενιζέλος και απήντησα στον κ. Βενιζέλο.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ: Πρώτος σας το είπε ο κ. Μπεγλίτης.

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ:  Έχουμε προϋπηρεσία στη λογοτεχνία με τον κ. Βενιζέλο και επί των ημερών σας το θυμάστε και με την αναθεώρηση του Συντάγματος, κύριε Πρόεδρε. 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ: Προϋπηρεσία έχουμε όλοι εδώ μέσα.

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: Είναι του Μιχαήλ Στασινόπουλου και αργότερα το πήρε ο Μένης Κουμανταρέας με διαφορετικό σενάριο, για να το πω έτσι. Ο Μιχαήλ Στασινόπουλος περιέγραψε πολύ γλαφυρά, αλλά με τον τρόπο του δικαστή, την περιπέτεια ενός αξιωματικού, ο οποίος γέρασε αγωνιζόμενος να επιτύχει την εφαρμογή αποφάσεων διαδοχικών του Συμβουλίου Επικρατείας, που ακύρωναν τη μη προαγωγή του ή μάλλον το γεγονός ότι είχε ληφθεί υπηρεσιακώς υπ' όψιν ένα πειθαρχικό αδίκημα, νεανικό αμάρτημα, το οποίο τον εμπόδισε να πάει πιο πάνω.

ΠΕΤΡΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ: Γι’ αυτό ορίζεται η δεκαετία…

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: Το είδα αυτό, αλλά θα μου επιτρέψετε…

ΠΕΤΡΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ: …γιατί προφανώς ο κ. Στασινόπουλος από εκεί που είναι έστειλε…

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: Είπα, κύριε Ευθυμίου κάτι.
Ορθώς ο κύριος Υπουργός, συμπεριέλαβε ως κανόνες του νομοσχεδίου, τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Δεν αρκεί, όμως, αυτό. Εάν δεν εφαρμόσεις με συνέπεια τις αποφάσεις που βγαίνουν, θα βρεις χίλιες διόδους, για να οδηγήσεις σε πολλούς ωραίους λοχαγούς, αλλά πολύ φοβάμαι, ίσως και ανθυπολοχαγούς, ή αν θέλετε, ακόμη και σε κατώτερο βαθμό, ιδιαίτερα με την ταχύτητα με την οποία γίνονται οι προαγωγές με το νομοσχέδιο.
Συγγνώμη, κύριε Πρόεδρε, που μακρηγόρησα. Τονίζω, κύριε Υπουργέ: Καλές οι προθέσεις, αλλά να θυμάστε ότι το νομοσχέδιο ενέχει μέσα του το σπέρμα της αυτοαναίρεσής του και αυτό πρέπει να το προσέξετε.

Ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας.

…………….

[1] http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/a08fc2dd-61a9-4a83-b09a-09f4c564609d/es100914.doc