Βουλή - Αγορεύσεις / Παρεμβάσεις

Αγόρευση κ. Προκόπη Παυλόπουλου κατά την συζήτηση επί των άρθρων 1-70 του σν του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας "Υπηρεσιακή εξέλιξη και ιεραρχία των στελεχών των Ένόπλων Δυνάμεων - Θέματα διοίκησης των Ενόπλων Δυνάμεων , Στρατολογίας και συναφείς διατάξεις".

Αθήνα, 16-09-2010

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Ροδούλα Ζήση): Το λόγο έχει ο Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας της Α’ Αθήνας κ. Προκόπης Παυλόπουλος.

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ[1]: Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε. Θα αναφερθώ στα άρθρα 8, 14, 25, 26, 29 και 39 παράγραφος 4, κάνοντας μια ειδικότερη παρατήρηση.
Ξεκινώ από τη βασική φιλοσοφία του νομοσχεδίου, για την οποία συζητήσαμε και χθες στη Βουλή. Έστω και αν θα υπάρχει αυτή η μεταβατική περίοδος, εμείς νομοθετούμε για το μέλλον και δεν μπορεί να επικαλούμαστε τη μεταβατική περίοδο ως στοιχείο το οποίο απαλύνει ενδεχόμενες ανησυχίες. Θα πρέπει να κρίνουμε το νομοσχέδιο ως εάν εφαρμοζόταν αυτή τη στιγμή, γιατί γι’ αυτό νομοθετούμε και μ’ αυτήν την προοπτική.
Ποια είναι, λοιπόν, η φιλοσοφία του νομοσχεδίου σε ό,τι αφορά την ταχεία ανέλιξη των αξιωματικών την οποία επιθυμεί το νομοσχέδιο; Ότι η ανέλιξη αυτή βασίζεται στην κατ’ απόλυτο εκλογή-προαγωγή των αξιωματικών στην πορεία Όταν, όμως, υπάρχει αυτό το στοιχείο, όταν δηλαδή επιδιώκουμε την προαγωγή μ’ αυτόν τον τρόπο, τότε παράμετρος δεύτερη είναι ότι τα κριτήρια σε ό,τι αφορά την αξιολόγηση θα πρέπει να τα έχει κανείς σε βαθμό εξαίρετο. Συνδυάζεται, λοιπόν, η προαγωγή κατ’ απόλυτο εκλογή με την κρίση σε βαθμό εξαίρετο, πράγμα το οποίο όμως μας οδηγεί κάπου αλλού.

Μας οδηγεί στα κριτήρια που θέτει το άρθρο 29. Τι λέει ρητώς το άρθρο 29; Το βασικό κριτήριο είναι η βαρύτητα της μονάδας και της θέσης στην οποία υπηρετεί ο αξιωματικός. Δεν είναι εύκολο αν δεν υπηρετεί σε μία θέση βαρύνουσα, να κριθεί έτσι όπως ακριβώς επιθυμεί ο νομοθέτης -αυτός που προτείνει το νομοσχέδιο- για να μπορέσει να εξελιχθεί στην ιεραρχία.
Όμως, κύριε Υπουργέ, για να γίνει αυτό, θα πρέπει να υπηρετήσει ο αξιωματικός σε θέση που να έχει βαρύνουσα σημασία. Ποιος το κρίνει αυτό; Για να γίνουν όλα αυτά που μας λέτε εδώ, για να φτάσουμε στο σημείο να έχουμε αξιοκρατία, να κριθεί κάποιος κατ’ απόλυτο εκλογή και να διαθέτει το κριτήριο σε εξαίρετο βαθμό, θα πρέπει να είναι και η ανάλογη μονάδα. Γιατί δεν φαντάζομαι να πιστεύει κανείς ότι εάν είναι σε μία δευτερεύουσα μονάδα, θα μπορέσει ποτέ να έχει τα στοιχεία εκείνα που θα τον οδηγήσουν ταχέως πάνω στην ιεραρχία
Αντιλαμβάνεσθε, όμως, ότι με τον τρόπο αυτόν πάμε στη sedes materiqe του νομοσχεδίου -σας το έλεγα και χθες, σας το λέω και τώρα- που είναι το άρθρο 8 και δευτερευόντως, κατά την εκτίμησή μου, το άρθρο 14. Γιατί το λέω αυτό; Το άρθρο 14 καθορίζει τα κριτήρια
Εγώ να σεβαστώ το γεγονός ότι για λόγους Συμβουλίου της Επικρατείας και επεξεργασίας όλα αυτά θα γίνουν όπως πρέπει. Έλα, όμως, που εκείνος που θα καθορίσει πού υπηρετεί κάποιος, είναι ένα συμβούλιο που θα καθορίζεται με υπουργική απόφαση -όχι με διάταγμα- και θα το κάνει αυτό με κριτήρια που πάλι καθορίζονται με υπουργική απόφαση;
Εκεί κατά τη γνώμη μου, είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Δεν είναι στο διάταγμα της αξιολόγησης. Είναι στην υπουργική απόφαση, η οποία καθορίζει τη σύνθεση των συμβουλίων των μεταθέσεων και τα κριτήρια με τα οποία γίνονται οι μεταθέσεις. Σ’ αυτό δεν υπάρχει καμία εγγύηση.Όλα αυτά, λοιπόν, ήρτηνται απ’ αυτό το πράγμα. Γι’ αυτό δεν υπάρχει, όπως σας έλεγα και χθες, εγγύηση ότι θα λειτουργήσει το σύστημα αντικειμενικά. Αυτή είναι η βασική αντίρρηση την οποία έχουμε. Δεν μπορεί στο άρθρο 8 να υπάρχει αυτή η ευρύτατη εξουσιοδότηση. Το τόνισα και χθες ότι υπάρχει και πρόβλημα με το 43.2β του Συντάγματος για το μείζον αυτό ζήτημα -και γίνεται μείζον και από τη φιλοσοφία του νομοσχεδίου- ότι δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί ούτε ειδικότερο, ούτε τεχνικό, ούτε λεπτομερειακό και φυσικά, δεν μπορεί να θεωρηθεί θέμα τοπικού χαρακτήρα. Εκεί χωλαίνει το νομοσχέδιο. Αυτή είναι η βάση πάνω στην οποία χωλαίνει.
Πολύ ορθά ειπώθηκε προηγουμένως, νομοθετούμε για το μέλλον. Εγώ να δεχθώ αγαθές προθέσεις των Υπουργών, αλλά δεν μπορεί κανείς να βασισθεί σ’ αυτό εάν δεν υπάρχουν αντικειμενικές εγγυήσεις σ’ ένα νομοσχέδιο αυτού του είδους, αυτής της σημασίας. Νομίζω ότι πρέπει να το δείτε γιατί δυναμιτίζει την όλη φιλοσοφία του νομοσχεδίου.
Δεύτερον, παράλληλη επετηρίδα. Άκουσα να λέει ο κύριος Υπουργός χθες ότι η παράλληλη επετηρίδα ισχύει σήμερα. Δεν ισχύει στην ουσία Είναι μια εξαίρεση. Αλλά αυτή την εξαίρεση την ανάγετε σε κανόνα, ενώ σήμερα είναι μια εξαίρεση για τη διόρθωση συγκεκριμένων, εάν θέλετε αδικιών, που μπορεί να υπάρχουν σε συγκεκριμένα πεδία Παραδείγματος χάριν, στο Πολεμικό Ναυτικό αυτή τη στιγμή είναι αμελητέα, από πλευράς αριθμού η παράλληλη επετηρίδα.
Εσείς την καθιερώνετε ως θεσμό. Θα έχουμε, δηλαδή, τους αξιωματικούς εκείνους οι οποίοι βαδίζουν στην ιεραρχία και προχωρούν στις Ένοπλες Δυνάμεις με βάση αυτό για το οποίο ξεκίνησαν τη ζωή τους και αυτό που απαιτεί από εκείνους, η πολιτεία και ο ελληνικός λαός, ήτοι το επιχειρησιακό και το αξιόμαχο, και τους άλλους οι οποίοι για λόγους συνταξιοδοτικούς, θα κάθονται απλώς και μόνο, κάνοντας δευτερεύουσες δουλειές φυσικά, μέχρι να καλύψουν τα χρόνια για να πάρουν τη σύνταξή τους.
Καταλαβαίνετε ότι αυτό σημαίνει δυο ταχύτητες μέσα στις Ένοπλες Δυνάμεις, όταν οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν μπορεί παρά να έχουν μια ταχύτητα, μια κατεύθυνση, μία αποστολή. Το να υπάρχουν οι εξαιρέσεις που υπάρχουν σήμερα -γιατί είναι εξαιρετικό το καθεστώς της λεγόμενης παράλληλης επετηρίδας-αυτό μπορεί να είναι ανεκτό. Η κατοχύρωση όμως και η καθιέρωση της παράλληλης επετηρίδας, έτσι ακριβώς όπως την έχετε, σημαίνει ρήγμα στο χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων και στη νοοτροπία των ανθρώπων.
Θα έχει και ένα άλλο κακό αυτό το πράγμα, κύριε Υπουργέ. Ξέρετε ποιο είναι το κακό; Σήμερα, όταν ένας άνθρωπος έχει λίγα χρόνια, σκέφτεται -όταν κρίνει το κάθε συμβούλιο που είναι αρμόδιο- εάν αυτόν θα τον αποστρατεύσει όταν είναι σε μικρή ηλικία. Είναι πιο αντικειμενικό εκ των πραγμάτων, γιατί ξέρει ότι αυτός ο άνθρωπος θα φύγει και δεν μπορεί να προσφέρει. Ταυτόχρονα μπορεί να μην έχει και τα συντάξιμα χρόνια. Υπάρχει μια ασφαλιστική δικλίδα και για την αξιοκρατία
Ξέρετε πόσο εύκολα μπορούμε να γίνουμε αναξιοκρατικοί στο μέλλον μέσα απ’ αυτή τη διάταξη, όταν θα ξέρει ο άλλος πως και εάν τον αποστρατεύσει αυτόν τον άνθρωπο, αυτός θα παραμείνει τουλάχιστον για να κλείσει τα συνταξιοδοτικά χρόνια; Ανοίγουμε το δρόμο της αυθαιρεσίας έτσι σε επόμενες κρίσεις. Το αντιλαμβάνεστε υποθέτω αυτό.
Σήμερα όταν έχεις έναν άνθρωπο σαράντα πέντε χρόνων που δεν έχει συντάξιμα χρόνια, να τον πετάξεις έξω -για να το πω έτσι- από το στράτευμα, από τις Ένοπλες Δυνάμεις, θα το σκεφτείς. Έτσι όπως το κάνουμε, όμως, με πολύ μεγάλη ευκαιρία, κρίνουμε άλλους αρεστούς, όπως τους θέλουμε. Μην υποτιμάτε αυτή τη λογική που υπάρχει και θα υπάρχει. Δεν είναι μόνο ζήτημα Ελλάδας, όπως κάποιοι πιστεύουν. Υπάρχει και αλλού, ασχέτως αν εμείς μεγαλοποιούμε τα λάθη μας και συνηθίζουμε πολλές φορές να μειώνουμε τις αρετές μας. Το έχουμε αυτό το ελάττωμα. Αλλού όμως υπάρχουν άλλες ασφαλιστικές δικλίδες.
Δεν είμαι ειδικός στο θέμα. Μπορείτε να μου πείτε σε ποιες άλλες χώρες, και ιδίως χώρες που έχουν την ιδιομορφία τη δικιά μας, υπάρχει τέτοια μορφή παράλληλης επετηρίδας;
Και ένα τελευταίο θέμα, το οποίο θα ήθελα να τονίσω και το οποίο αφορά ήσσονος σημασίας ζήτημα, αλλά νομίζω ότι μπορείτε να το δείτε σαν κάτι το οποίο είναι μια πράξη δικαιοσύνης, είναι το εξής. Έχετε στο άρθρο 39 τη διάταξη εκείνη, η οποία μιλάει για τις προϋποθέσεις της μονιμοποίησης αυτών που ανακαλούνται από την εφεδρεία Έχουμε τους αξιωματικούς που ανακαλούνται από την εφεδρεία, εφέδρους δηλαδή που ανακαλούνται από την εφεδρεία και βάζετε μια πενταετία ως χρόνο, ο οποίος πρέπει να διανυθεί μέχρις ότου μονιμοποιηθούν. Πρώτα-πρώτα είναι σωστό αυτό που γίνεται. Όλο το άρθρο, όπως έχει δηλαδή, είναι ένα σωστό άρθρο. Μήπως όμως θα πρέπει, κύριοι Υπουργοί, στην πενταετία να υπολογίσετε και το χρόνο τον οποίο έχουν προηγουμένως υπηρετήσει;
Γιατί το λέω αυτό; Τι ερευνούμε σ’ αυτούς τους ανθρώπους για να μονιμοποιηθούν; Ερευνούμε αν έχουν ευδόκιμη υπηρεσία. Μπορεί αυτοί οι άνθρωποι να μη συνυπολογίσουν στο ευδόκιμο και τα χρόνια τα οποία είχαν προηγουμένως; Δηλαδή, εάν στα πέντε χρόνια πείτε ότι συνυπολογίζεται ο χρόνος τον οποίο είχαν υπηρετήσει και διανύσει και μειώνεται ο χρόνος για να μονιμοποιηθούν αυτοί οι άνθρωποι, δεν χάνει τίποτα η πολιτεία. Διότι αυτό είναι ένα κριτήριο που πρέπει να το δει κανείς. Δεν μπορεί να μην λάβει υπ’ όψιν του σοβαρά το πώς ο άνθρωπος αυτός διήνυσε την υπηρεσία του τον καιρό κατά τον οποίο ήταν έφεδρος. Αφού λοιπόν αυτό θα υπολογισθεί εν πάση περιπτώσει, γιατί να μην υπολογίζεται και στο χρόνο; Είναι κάτι που βρίσκεται μέσα στη νοοτροπία των Ενόπλων Δυνάμεων και δεν νομίζω ότι θα μείωνε καθόλου τις εγγυήσεις εκείνες υπό τις οποίες κάποιος μπορεί να μονιμοποιηθεί.
Ευχαριστώ πάρα πολύ, κυρία Πρόεδρε, για την ανοχή.

---

[1] Σελ. 1486, http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/a08fc2dd-61a9-4a83-b09a-09f4c564609d/ es20100915.pdf

< Prev		Next >