Άρθρα

16-5-2013_Η ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΠΟΜΠΗΙΑΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ "Βίοι παράλληλοι" ή σωτήριο "παράδειγμα προς αποφυγήν"; στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ

2013-05-15T19:41:35Z

Η ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΠΟΜΠΗΙΑΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ
«Βίοι παράλληλοι» ή σωτήριο «παράδειγμα προς αποφυγήν»;

Στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ».
Το Α΄μέρος την Πέμπτη 9/5/2013 και το Β΄μέρος την Πέμπτη 16/5/2013

Κι όμως, όπως τεκμηριώνουν τα ιστορικά δεδομένα, το 79 μ.Χ. ο Βεζούβιος, με υποχθόνιους βρυχηθμούς και αλλεπάλληλες προσεισμικές δονήσεις, είχε εγκαίρως προειδοποιήσει τους κατοίκους στην Πομπηία, το Ηράκλειο και τις Σταβίες για την επικείμενη καταστροφική έκρηξή του. Δυστυχώς δεν τον πήραν στα σοβαρά, μ’ αποτέλεσμα την τραγωδία που αποτυπώνεται ως τις μέρες μας σ’ εμβληματικά ερείπια. Ιδίως δε στην επιθανάτια αγωνία, την οποία αναδίδουν τα κρανία των θυμάτων που έφερε στο φως η αρχαιολογική αναζήτηση. Δεν θα ήταν, άραγε, εξαιρετικά χρήσιμος και διδακτικός για το μέλλον της ίδιας της παγκόσμιας οικονομίας ένας παραλληλισμός της «βιβλικής οργής» του Βεζούβιου με την ήδη διαγραφόμενη ευκρινώς στον ιστορικό ορίζοντα έκρηξη του όλου καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος; Ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Η χρηματοπιστωτική «φούσκα» που, ελέω και της πρωτόγνωρης παγκοσμιοποίησης, εδώ και δεκαετίες διογκώνεται εντυπωσιακά κινδυνεύει να «σκάσει» -ορισμένα «τραπεζικά αποστήματά» της, υπερμεγέθη μάλιστα, «σκάνε» διαδοχικώς- προκαλώντας ένα χαοτικό οικονομικό big-bang. Και το κρίσιμο ερώτημα έγκειται, νομίζω, στο εξής: Μήπως αυτό τούτο το «DNA» του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος το οδηγεί, αναπροτρέπτως, στην καταστροφή του, όπως υποστηρίζουν εδώ και αιώνες οι «αντίπαλοί» του, και πρωτίστως οι επίγονοι της μαρξιστικής ιδεολογίας; ‘Η, αντιθέτως, είναι η συγκλονιστική αλλοίωση των εγγενών χαρακτηριστικών του εξαιτίας του, νεοφιλελεύθερων ορέξεων, «αγοραίου χρηματοπιστωτικού βιασμού του» που προοιωνίζεται σήμερα τον επιθανάτιο ρόγχο του; Θεωρώ σαφώς πιθανότερη –δεν θα εξέφραζα καν επιφυλάξεις, αν μπορούσα να υπερνικήσω τις αναστολές της, μοιραίας, ιδεολογικής υποκειμενικότητας- τη δεύτερη εκδοχή, με βάση την ακόλουθη σειρά συλλογισμών:

I. Το «αέτωμα» του γνήσιου -ως σύμφυτου με τις καταβολές του από την εποχή της διδασκαλίας του Adam Smith- οικονομικού καπιταλιστικού συστήματος, ήτοι του συστήματος εκείνου το οποίο, ως «εργαστήριο» δημιουργίας του «πλούτου των εθνών» βασίζεται στον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό με κοινωνικό πρόσωπο, στηρίζεται σε δύο «κίονες». Ο πρώτος αντιστοιχεί στο κοινωνικό κράτος δικαίου. Και ο δεύτερος στον τραπεζικό τομέα. Ο οποίος οφείλει να υπηρετεί την ομαλή εξέλιξη του χρήματος, ως αρχετυπικής αποκρυστάλλωσης της σχέσης μεταξύ πιστωτή και οφειλέτη. Άρα ως μόνου μέσου οικονομικής συναλλαγής που μπορεί να διασφαλίσει τη δημιουργική συνύπαρξη των μελών οιουδήποτε κοινωνικού συνόλου.

11-5-2013_ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ κα ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ στην εφημερίδα "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ"

2013-05-11T19:47:22Z

ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ κα ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ
στην εφημερίδα «ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ» της 11/5/2013

Σιγά-σιγά αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι η πρόσφατη «πνευματική κακοποίηση» της κας Κικής Δημουλά, και μάλιστα από πολλές και αντιτιθέμενες ως προς τον «ιδεολογικό» τους προσανατολισμό πλευρές, είναι «σημείο των καιρών». Και μα την αλήθεια, κακό σημάδι… Ίσως γιατί, όπως πιστεύω, μάλλον δείχνει πως βρισκόμαστε κοντά στο τελευταίο, και γι’ αυτό πιο επικίνδυνο, σκαλοπάτι της κοινωνικής κρίσης πριν από την έκρηξη.

Βαθειά μου πεποίθηση, καθώς τα χρόνια με διδάσκουν ολοένα και περισσότερο, είναι πως στις δημοκρατικά οργανωμένες κοινωνίες οι πνευματικοί άνθρωποι –οι κατά κυριολεξία πνευματικοί, κι όχι βεβαίως εκείνοι τους οποίους έχει «κατασκευάσει» η ιδιοτελής επικοινωνία ή ο καιροσκοπισμός της «ενοικίασης» του πνεύματος σε ιδέες à la carte - αποτελούν τις τελευταίες αξιόπιστες αντηρίδες στήριξης αυτού τούτου του κοινωνικού οικοδομήματος όταν το σύνολο των ανθρώπων που στεγάζει χειμάζεται. Και δη πολλαπλώς. Ίσως γιατί είναι οι πνευματικοί άνθρωποι που μπορούν –αλλά και, υπό προϋποθέσεις, οφείλουν- σε τέτοιες περιστάσεις να δρουν και να μιλούν αναλόγως, ως πραγματικές φωνές «κοινωνικής συνείδησης».

Όταν όμως ο «κοινωνικός αυτοματισμός», οιστρηλατημένος καταλλήλως από τους πάντοτε υπάρχοντες στον Τόπο μας πρόθυμους ν’ αποκτήσουν το πολιτικό, υπό την ευρεία του όρου έννοια, «μεροκάματο», στοχεύει και τους -επαναλαμβάνω κατά κυριολεξία- πνευματικούς ανθρώπους επειδή «τολμούν να έχουν άποψη», σίγουρα κάτι δεν πάει καλά. Κατά πως λέμε στην καθομιλουμένη, εκφράζοντας την αγωνία μας «το πράγμα πάει να ξεφύγει». Ή μήπως έχει ήδη ξεφύγει;

Αν διατυπώνω αυτό το ερώτημα είναι διότι ως κοινωνία ναι μεν διαθέτουμε –και το έχουμε αποδείξει διαχρονικώς- μεγάλα προσόντα και αξιοθαύμαστες αρετές. Να όμως που το σαράκι του φθόνου έχει φωλιάσει «έκπαλαι» στον κορμό του ψυχισμού μας. Και μας κάνει, συχνά πυκνά και κυρίως σε κρίσιμες για τον Τόπο μας στιγμές, να συμπεριφερόμαστε με το σύνδρομο του να σπαταλούμε τον έπαινο από φθόνο ή να τον φειδωλευόμαστε από ιδιοτέλεια. Με ό,τι, βεβαίως, αυτό συνεπάγεται και για μας, πρωτίστως δε για τις γενιές που θα ‘ρθουν.

Γι’ αυτό θεωρώ ότι η πρόσφατη άκριτη και ακραία συμπεριφορά απέναντι στην κα Κική Δημουλά, αυτή τη μεγάλη ποιήτρια και ιδίως αυτό τον πραγματικό Άνθρωπο, κάποιο βαθύτερο κακό σύμπτωμα εκπροσωπεί και κάποιον σημαντικό αντίστοιχο κίνδυνο προοιωνίζεται. Όχι τόσο για την ίδια, όσο και όλη την κοινωνία μας. Στο κάτω-κάτω η κα Κική Δημουλά, μιλώντας στην Κυψέλη με τον ελεύθερο κι απλό τρόπο που διακρίνει τους ανθρώπους του είδους της, μάλλον απαντούσε στον ομότεχνό της, τον Μπέρτολτ Μπρέχτ. Λέγοντάς του σήμερα ότι, στο μέτρο βεβαίως που της αναλογεί, σ’ αυτή την κρίσιμη συγκυρία για τον συνάνθρωπο εκείνη μπορεί ν’ αποκρίνεται πως «οι ποιητές δεν σώπασαν» όταν όφειλαν να μιλήσουν.

11-4-2013_"ΑΘΕΜΙΣΤΗ" ΕΥΡΩΠΗ_ΕΠΙΚΑΙΡΑ

2013-04-10T18:08:40Z

«ΑΘΕΜΙΣΤΗ» ΕΥΡΩΠΗ

Όταν το ευρωπαϊκό όραμα ξεθωριάζει επικίνδυνα

(στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» της 11/4/2013)

Ο «ευρωσκεπτικισμός» εξαπλώνεται –intra muros και όχι μόνο- με ρυθμούς, οι οποίοι τείνουν να εξαντλήσουν ως και τις αντοχές που εξακολουθούν να βρίσκουν έρεισμα στις βαθύτερες ρίζες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην εγκαρτέρηση όσων μένουν ακόμη πιστοί στις προοπτικές της. Κοινό σημείο εκκίνησης ενός τέτοιου διαλυτικού «ευρωσκεπτικισμού» συνιστά το γεγονός ότι, τούτες τις ώρες της κρίσης που έχει τα χαρακτηριστικά τρίτου παγκόσμιου οικονομικού πολέμου, η Ευρωπαϊκή Ένωση –και πρωτίστως η οικονομική «καρδιά» της, η Ευρωζώνη- αντί να εκπροσωπεί το υπόδειγμα της ηγέτιδας δύναμης εξόδου απ’ αυτήν, αφήνει την πικρή γεύση ενός αρχικώς πολλά υποσχόμενου προτύπου που «γέρασε» πριν «ανδρωθεί». Κι ακόμη χειρότερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση αντί ν’ αποτελεί την ελπίδα εξόδου από την παγκόσμια οικονομική κρίση αναδεικνύεται σε μέρος –ίσως δε και σ’ αιτία- του συγκλονιστικού τούτου προβλήματος.

Ι. Υπό τα δεδομένα αυτά οι «ευρωσκεπτικιστές» μπορούν να ενταχθούν σε δύο, κατά βάση, κατηγορίες, ανάλογα με τη πορεία πλεύσης που ακολουθούν στα σύγχρονα «αχαρτογράφητα νερά» του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι:

Α. Στη πρώτη κατηγορία ανήκουν εκείνοι που θα μπορούσε κανείς να τους κατατάξει στους «απαισιόδοξους», ή και στους «ευρωαυτόχειρες». Είναι δηλαδή όλοι αυτοί –και γίνονται, δυστυχώς, κάθε μέρα και περισσότεροι- οι οποίοι σκέφτονται με την, «εσχατολογικής» προέλευσης, λογική του «δεν αξίζει ν’ αγωνιζόμαστε για μιαν Ευρώπη που θα παρακμάσει νομοτελειακώς».

28-3-2013_ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ

2013-03-27T12:26:39Z

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ

Ένα χρηματοπιστωτικό requiem για την «τραπεζική πίστη»;

(στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ της Πέμπτης 28/3/2013)

Αποτελεί «δευτέρα πλάνην», η οποία σίγουρα θ’ αποδειχθεί «χείρων της πρώτης», η θέση των οικονομικών ταγών της Ευρωζώνης ότι το τραπεζικό «Βατερλώ» της Κύπρου –που, όπως ήταν αναμενόμενο λόγω της ιδιοσυστασίας της, εξελίχθηκε σε δομικό και, κατά συνέπεια, συστημικό πρόβλημα όλης της κυπριακής οικονομίας- περιορίζεται intra muros. Η αλήθεια είναι –και θα φανεί εξαιρετικά σύντομα- ότι η τραπεζική τραγωδία στη Κύπρο στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα σε παγκόσμια κλίμακα, ακριβώς λόγω του ότι η παγκοσμιοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος είναι ολιστική. Και για την Ευρωζώνη ο ήχος αυτός θα είναι εκκωφαντικός.

I. Το μήνυμα της κυπριακής τραπεζικής τραγωδίας –που αν γίνει αντιληπτό ίσως οδηγήσει και στην «τραπεζική κάθαρση» -συνίσταται στο ότι γενικότερα στην παγκόσμια οικονομία, ιδίως δε εντός Ευρωζώνης, η πάλαι ποτέ διαλάμψασα «τραπεζική πίστη», δηλαδή η βασική αντηρίδα του όλου τραπεζικού συστήματος, περνά οριστικά στη χορεία των «οικονομικών μύθων». Και να γιατί:

Α. Η οικονομική ιστορία διδάσκει ότι στο επίκεντρο της δημιουργίας και εξέλιξης του τραπεζικού συστήματος βρίσκεται η «ιερότητα της αποταμίευσης». Η οποία, όπως είναι αυτονόητο, ισχύει εμπράκτως κυρίως μέσα από την αρχή του απόλυτου «σεβασμού των καταθέσεων». Τουλάχιστον εκείνων οι οποίες αντέχουν στη βάσανο, την οποία έχει θεσμοθετήσει η διεθνής νομοθεσία για την αποφυγή νομιμοποίησης προϊόντων από παράνομες δραστηριότητες (π.χ. ξέπλυμα βρώμικου χρήματος). Η παραβίαση λοιπόν της αρχής του «σεβασμού των καταθέσεων» οδηγεί, μοιραία, στη κατάρρευση και της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας κατά την τραπεζική της διάσταση.

3-2-2013_ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΡΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ_REAL NEWS

2013-02-21T13:41:39Z

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

(στην εφημερίδα Real news της 3/2/2013)

Η βαθειά και πολύπλευρη οικονομική κρίση, που πλήττει ακάθεκτη τα κράτη του ευρωπαϊκού νότου και ιδίως τη Χώρα μας, τείνει σταδιακώς, λόγω της σύνθεσης και της διάρκειάς της, να μετατραπεί και σε διαβρωτική κρίση θεσμών. Άκρως ενδεικτικό είναι το παράδειγμα της κρίσης των θεσμών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας -κυρίως υπό την κοινοβουλευτική της έκφανση- όπως αυτή αναδεικνύεται μέσα από την οικονομική αποστέωση της μέσης αστικής τάξης, εξ αιτίας της δραματικής απομείωσης της ιδιοκτησίας, πρωτίστως δε της ακίνητης, υπό συνθήκες παρατεταμένης ύφεσης και δεινής υπερφορολόγησης.

Ι. Στην, ήδη κλασική, μελέτη του «Πολιτισμός» (2011) ο μεγάλος σύγχρονος ιστορικός Niall Ferguson επιχειρεί μια, μεθοδολογικώς ολιστική, εξήγηση του φαινομένου της μετά τον 15^ο αιώνα μ.Χ. πλανητικής, σχεδόν, επικυριαρχίας του δυτικού πολιτισμού και της συνακόλουθης ισχύος της Δύσης. Και την αποδίδει, τουλάχιστον κατά βάση, στο ότι σ’αντίθεση προς άλλες πνευματικώς και τεχνολογικώς προηγμένες κοινωνίες, η Ευρώπη δημιούργησε θεσμούς και εξελίχθηκε μέσω αυτών.

Α.- Ως τέτοιους θεσμούς ο Ferguson θεωρεί τα, κοινωνικοοικονομικής προέλευσης, μορφώματα, τα οποία επέτρεψαν την «τυποποίηση» ενός συνόλου κανόνων που διαφυλάσσουν αλλά και ανανεώνουν διαρκώς την ποιότητα της δυτικής κουλτούρας σ’έξι συγκεκριμένους τομείς. Ένας απ’αυτούς είναι και η ατομική ιδιοκτησία, η οποία σήμερα, στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του ευρωπαϊκού δικαίου, νοείται ως σύνολο περιουσίας -ήτοι αμάλγαμα εμπράγματων και ενοχικών δικαιωμάτων- που, υπό τα θεμελιώδη δεδομένα του καπιταλιστικού συστήματος, επιτρέπει στον Άνθρωπο ν’αναπτύξει ελευθέρως την προσωπικότητά του, συμμετέχοντας υπό όρους υγιούς ανταγωνισμού και αξιοκρατίας στην κοινωνική και οικονομική ζωή.

Β.- Σύμφωνα με τα κατά τ’ανωτέρω δεδομένα, και πρωτίστως με αφετηρία την κατοχύρωση του δικαιώματος στην ατομική ιδιοκτησία μετά τη Γαλλική Επανάσταση του 1789, ο θεσμικός αυτός πυλώνας του δυτικού πολιτισμού οδήγησε:

31/12/2012_ΟΙ ΣΥΝΗΘΕΙΣ ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ ΜΥΘΟΙ

2013-02-21T13:32:50Z

ΟΙ «ΣΥΝΗΘΕΙΣ» ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ ΜΥΘΟΙ

(στην εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ» της 31/12/2012)

Τα όσα, με αφορμή την αλλοίωση και όχι μόνο, της λίστας «Φαλσιανί-Λαγκάρντ» υποστηρίζονται -από μεμονωμένες και, ατυχώς, εθισμένες στις σειρήνες του ραδιοτηλεοπτικού σειρμού, ο οποίος φυσικά και υποδαυλίζει το κάθε είδους «επιστημονικό» παράδοξο- περί, δήθεν, «παραγραφής» των τυχόν εγκλημάτων των μελών των Κυβερνήσεων Γ.Παπανδρέου-Λ.Παπαδήμου είναι, κατά την επιεικέστερη εκδοχή, παντελώς αστήρικτα. Ειδικότερα:

Ι. Οι διατάξεις του Συντάγματος (άρθρο 86) και του Κανονισμού της Βουλής (άρθρα 153 επ.), σχετικά με την όλη διαδικασία παραπομπής σε δίκη των μελών της Κυβέρνησης και των υφυπουργών, είναι αρκούντως σαφείς. Ειδικότερα:

Α. Πριν απ’ όλα πρέπει, επιτέλους, να διευκρινισθεί ότι κατά νομική ακριβολογία στην προκείμενη περίπτωση δεν υφίσταται θέμα παραγραφής αλλ’ αποσβεστικής προθεσμίας. Ήτοι χρονικού διαστήματος, εντός του οποίου η Βουλή έχει το κατά το Σύνταγμα δικαίωμά της ν’ ασκήσει ποινική δίωξη κατά των μελών της Κυβέρνησης και των υφυπουργών.

1. Επ’ αυτού, οι διατάξεις του άρθρου 86 παρ.3 εδ.β΄ του Συντάγματος ορίζουν ότι «η Βουλή μπορεί ν’ ασκήσει την κατά την παράγραφο 1 αρμοδιότητά της μέχρι το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου που αρχίζει μετά την τέλεση του αδικήματος».

30-12-2012_ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΑΝΤΙΔΟΤΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ

2013-02-21T13:29:20Z

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΑΝΤΙΔΟΤΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ

(στην εφημερίδα «Real news» της 30/12/2012)

Κρίνοντας από τη δική μας εθνική εμπειρία έχουμε, νομίζω, χρέος -χρέος αυτονόητο τόσο στο πλαίσιο της επιβεβλημένης αυτογνωσίας όσο και απέναντι στο μέσο κοινωνικό άνθρωπο- να ομολογήσουμε ότι ουδέποτε άλλοτε βιώσαμε, ιδίως αυτές τις γιορτινές μέρες που δημιουργεί το αμάλγαμα Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, τέτοιας έντασης μελαγχολία. Και, συγκεκριμένα, ένα κράμα παρακμιακών συναισθημάτων, τα οποία προκύπτουν μέσα από την άκρως υπονομευτική συνεύρεση αφενός της βίαιης ανατροπής του ανθρώπινου και οικογενειακού προγραμματισμού ως προς το ορατό μέλλον. Αφετέρου δε -και συνακόλουθα- της καταλυτικής ανασφάλειας σχετικά με το «τι μέλλει γενέσθαι» όταν το μεν κράτος δικαίου, ως εγγυητής της ομαλής και ειρηνικής διαβίωσης του κοινωνικού συνόλου, «καταρρέει μετά πατάγου» και η στοιχειώδης κοινωνική αλληλεγγύη αποσυντίθεται, με τα θεμέλιά της υπονομευμένα από τα «εκρηκτικά» του αδίστακτου αλλά και πανικόβλητου ατομισμού. Ο οποίος συνοψίζεται στο απόφθεγμα «ο σώζων εαυτόν σωθήτω»…

Ι. Αυτό τούτο το αίσθημα επιβίωσης μας υποχρεώνει ν’αναζητήσουμε -πολύ περισσότερο όταν η δική μας εθνική μελαγχολία είναι ένα υποσύνολο της παγκόσμιας μελαγχολίας που εκδηλώνεται ως επιμέρους σύμπτωμα της πρωτοφανούς πλανητικής οικονομικής και, επέκεινα, κοινωνικής κρίσης- το αντίδοτό της. Και μια τέτοια αναζήτηση για να είναι ουσιαστική δεν μπορεί παρά να οδηγήσει τον προσανατολισμό της στις ρίζες, οι οποίες υποστηρίζουν το «δένδρο της παρακμής». Ποιες είναι, άραγε, οι ρίζες αυτές; Σίγουρα πολλές. Ας ταυτοποιήσουμε τις πιο αντιπροσωπευτικές.

13-12-2012.Η ΚΡΙΣΗ ΧΡΕΟΥΣ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ Δρος ΦΑΟΥΣΤ, στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ τ. 165

2012-12-12T18:44:11Z

Η ΚΡΙΣΗ ΧΡΕΟΥΣ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ Δρος ΦΑΟΥΣΤ
(στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ, τ.165 της 13/12/2012)

Η αγωνία της βαθειάς κρίσης χρέους στην ευρωζώνη –και όχι μόνο, πλέον- τείνει να μετεξελιχθεί σε πραγματικό εφιάλτη. Ιδίως λόγω των εμμονών της -φαινομενικώς οικονομικώς κυρίαρχης σήμερα- Γερμανίας και ως προς τα αίτια της κρίσης αυτής αλλά και ως προς τα μέσα έγκαιρης και αποτελεσματικής αντιμετώπισής της. Οι περισσότεροι οικονομολόγοι αποδίδουν τις εμμονές της στην τραγική εμπειρία του αντίστοιχου εφιάλτη πληθωρισμού κατά την μεσοπολεμική περίοδο. Όταν δηλαδή η θνησιγενής Δημοκρατία της Βαϊμάρης «έπνεε τα λοίσθια». Όπως όμως εύκολα μπορεί ν’ αντιληφθεί όποιος διατρέξει επιμελώς την πορεία της πνευματικής κληρονομιάς της Γερμανίας, οι προαναφερόμενες εμμονές έχουν βαθύτερες, αλλά και πολύ προγενέστερες, ρίζες. Μια πιο προσεκτική ανάγνωση του «Φάουστ» αναδεικνύει μ’ ενάργεια πώς ο Γκαίτε φέρνει στο φως τις πραγματικές βάσεις των εμμονών αυτών και πώς μας κάνει ν’ αναρωτιόμαστε: Μήπως, άραγε, την Καγκελαρία και το Υπουργείο Οικονομικών στοιχειώνει, ακόμη και σήμερα, το «διαβολικό» φάντασμα του Μεφιστοφελή;

I. Πριν απ’ όλα η κρίση χρέους δεν αφορά μόνο την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού εκτείνεται και πέραν του Ατλαντικού. Ενδεικτικώς, το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ αγγίζει πια το 110% του ΑΕΠ. Και το δημόσιο χρέος των κρατών-μελών της ΕΕ υπερβαίνει, κατά μέσον όρο, το 80% του συνολικού της ΑΕΠ, ενώ το αντίστοιχο χρέος των κρατών-μελών της ευρωζώνης υπερβαίνει το 85%...

Α. Η γενικευμένη αυτή διόγκωση του δημόσιου χρέους στη Δύση προέκυψε ως βασανιστικό αποτέλεσμα του υπερδανεισμού, τον οποίο είχε προκαλέσει η ραγδαίως επιταχυνόμενη τάση υπερκατανάλωσης, όταν πια ο πραγματικός πλούτος, ήτοι κυρίως τα μέσα παραγωγής και οι θέσεις εργασίας, «μετακόμισαν» από τη Δύση στην Ανατολή.

18/11/2012. Επικίνδυνοι πειραματισμοί σχετικά με την ελληνική ιθαγένεια. Στην εφημερίδα "Καθημερινή" της Κυριακής 18/11/2012

2012-11-17T21:06:15Z

Επικίνδυνοι πειραματισμοί σχετικά με την ελληνική ιθαγένεια
(στην εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» της Κυριακής 18/11/2012)

Σιγά-σιγά –και ενόψει της αναμενόμενης απόφασης της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας ως προς την συνταγματικότητά του- αποκαλύπτεται ότι ο ν.3838/2010 (ο επιλεγόμενος και «νόμος Ραγκούση»), σχετικά με την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας, ήταν ουσιαστικά προϊόν επίδειξης, εκ μέρους των κάθε είδους εμπνευστών του, ανιστόρητου ψευδοπροοδευτισμού και, συνακόλουθα, πολιτικής και εθνικής ανευθυνότητας. Τη διαπίστωσή μου αυτή αιτιολογούν, ενδεικτικώς, οι εξής δύο παρατηρήσεις:

Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, με τα τεράστια προβλήματα που έχει δημιουργήσει η παράνομη μετανάστευση, ο ν.3838/2010 έσπευσε να εισαγάγει ως προς την πολιτογράφηση πτυχές του παρωχημένου νομικού «δόγματος» του jus soli. Ήτοι διατάξεις, με τις οποίες η ελληνική ιθαγένεια μπορεί ν’ αποκτάται ακόμη και λόγω απλής και συμπτωματικής γέννησης κάποιου αλλοδαπού στη Χώρα μας, πέρα και έξω όχι μόνον από οιονδήποτε δεσμό αίματος (jus sanguinis). Αλλά έστω και από έναν, καταλλήλως και θεσμικώς αποδεδειγμένο, συνειδητό ψυχικό δεσμό (animus) με το Λαό μας και το Έθνος μας. Θυμίζω ότι τα δύο τελευταία αυτά κριτήρια αποτελούσαν τη βάση του συστήματος απόκτησης της ελληνικής ιθαγένειας κατά τον προηγουμένως ισχύοντα κώδικα (ν.3284/2004).
Για όσους θεωρούν ότι ο χαρακτηρισμός «ανιστόρητος ψευδοπροοδευτισμός» είναι εν προκειμένω υπερβολικός ή και άδικος, παραθέτω το ακόλουθο απόσπασμα της αιτιολογικής έκθεσης του ν.3878/2010, από το οποίο συνάγεται η πλήρης σύγχυση των εμπνευστών του ως άνω νόμου ως προς το τι σημαίνει Έλληνας και Ελληνισμός: «Η Μικρασιατική καταστροφή δεν ήταν μόνο ξεριζωμός του ελληνισμού από ακμαία κέντρα του με βάθος ζωής τριών χιλιετηρίδων. Ήταν και μια ισχυρή δοκιμασία της θαυμαστής ικανότητας της νεοελληνικής κοινωνίας να ενσωματώνει γρήγορα και δημιουργικά πληθυσμούς με διαφορετικές κουλτούρες και τρόπο ζωής»!

Φοβούμαι ότι κάπου εδώ και κάπως έτσι από τη μια πλευρά η ιστορία παραδίδεται «αμαχητί» στην φτηνή πολιτική σκοπιμότητα των υπουργών και των συμβούλων τους. Και, από την άλλη, οι περί ιθαγενείας «θεωρίες» του κ. Γ. Ραγκούση συναντούν τις περί «συνωστισμού» απόψεις της κας Μ. Ρεπούση…

18-10-2012. Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΩΝ ΒΕΡΣΑΛΛΙΩΝ ΚΑΙ ΤΑ "ΜΝΗΜΟΝΙΑ" . "ΠΑΡΑΔΟΞΕΣ" ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ; στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ τ. 157 της 18/10/2012

2012-10-17T19:24:36Z

Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΩΝ ΒΕΡΣΑΛΛΙΩΝ ΚΑΙ ΤΑ «ΜΝΗΜΟΝΙΑ»
«Παράδοξες» ομοιότητες;
του
Προκόπη Παυλόπουλου
Βουλευτή, Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών
(στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» τ. 157 της 18/10/2012)

Όπως μαρτυρούν τα σημεία των καιρών, οι επόμενοι μήνες –επαναλαμβάνω μήνες και όχι τα επόμενα χρόνια- θα δείξουν αν η Γερμανία έχει διδαχθεί, γενικώς, από την ιστορία. Και, το κυριότερο, αν έχει συνειδητοποιήσει τις τεράστιες ευθύνες που της αναλογούν για όσα δεινά ταλάνισαν, από τα «έργα και τις ημέρες» των ηγετών της κατά τους δύο καταστροφικούς παγκόσμιους πολέμους, τόσο το γερμανικό έθνος όσο και, κυρίως, την Ανθρωπότητα σχεδόν στο σύνολό της.

Ι. Προς το παρόν πολλά, δυστυχώς, γεγονότα οδηγούν στη διαπίστωση ότι οι πολιτικοί ταγοί της Γερμανίας μάλλον δεν έχουν συναγάγει τα ιστορικά συμπεράσματα που τους αναλογούν. Και τούτο προκύπτει αβιάστως από το ότι, έχοντας και πάλι στα χέρια τους μια τεράστια δύναμη –αυτή τη φορά κυρίως οικονομική, λόγω των μεγάλων ωφελημάτων που προνομιακώς απέδωσε στη γερμανική οικονομία η ως τώρα λειτουργία της Ευρωζώνης- μάλλον προσανατολίζονται να την χρησιμοποιήσουν σε βάρος της παγκόσμιας κοινότητας. Έτσι ακριβώς όπως συνέβη και στις δύο παγκόσμιες συρράξεις. Κι όμως η Γερμανία, πρώτη αυτή, θα έπρεπε να έχει προβληματισθεί σοβαρώς από τις επιπτώσεις που βίωσε ιδίως τόσο κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου όσο και μετά απ’ αυτόν.

ΙΙ. Ας θυμηθούμε, συνοπτικώς, τα γεγονότα:

Α. Στις 7 Μαΐου του 1919, η ηττημένη –όχι όμως ολοκληρωτικά- Γερμανία αποδεχόταν τους «ειρηνευτικούς όρους των Συμμάχων και των συμμαχικών και συνεργαζόμενων Κυβερνήσεων». Οι όροι αυτοί εξουθένωναν, κατ’ αποτέλεσμα, τον γερμανικό λαό μέσα από τρεις ταπεινωτικούς όρους, οι οποίοι αφορούσαν πρώτον, τον εδαφικό διαμελισμό της Γερμανίας, δεύτερον, τη στρατιωτική της αποδυνάμωση και, τρίτον, την οικονομική της επιβάρυνση, μέσω των πολεμικών επανορθώσεων, τις οποίες καθιέρωνε, ως δείγμα «πολεμικής ενοχής», το άρθρο 231 της Συνθήκης των Βερσαλλιών.