Βουλή - Αγορεύσεις / Παρεμβάσεις

Αγόρευση κ. Προκόπη Παυλόπουλου κατά την συζήτηση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου: «Σύγχρονες διατάξεις για την Ελληνική Ιθαγένεια και την πολιτική συμμετοχή ομογενών και νομίμως διαμενόντων μεταναστών και άλλες ρυθμίσεις».

Τρίτη, 9 Μαρτίου 2010

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα ήθελα να πω, απευθυνόμενος στους συναδέλφους του ΠΑΣΟΚ και της Ελάσσονος Αντιπολίτευσης, σ’ όσους από αυτούς ψηφίσουν το σχέδιο νόμου, ότι αυτό, με εξαίρεση τις διατάξεις που αφορούν την επιτάχυνση των διαδικασιών απονομής ή, ορθότερα, αναγνώρισης ιθαγένειας στους ομογενείς και σ’ ό,τι αφορά τα εκλογικά τους δικαιώματα -με εξαίρεση, λοιπόν, αυτές τις διατάξεις- όλο το υπόλοιπο νομοσχέδιο, το οποίο αφορά το μεταναστευτικό και την ιθαγένεια συνιστά ένα μείζον ιστορικό και πολιτικό λάθος της Κυβέρνησης Παπανδρέου.

Ένα ιστορικό λάθος, ένα πολιτικό λάθος, το οποίο δυστυχώς θα το πληρώσει ο τόπος. Και σπεύδω να πω αυτό στο οποίο θα καταλήξω. Τούτο το νομοσχέδιο δεν ευνοεί ούτε τους μετανάστες, ούτε τους Έλληνες ούτε το μεταναστευτικό ούτε τη χώρα. Φαίνεται από τη φιλοσοφία του, φαίνεται από τις ρυθμίσεις του.

Φιλοσοφία. Η όλη φιλοσοφία προκύπτει από την αιτιολογική έκθεση. Είναι από τις λίγες φορές που η αιτιολογική έκθεση σχεδίου νόμου είναι τόσο αποκαλυπτική είτε των προθέσεων είτε των παραλείψεων.

Και ξεκινάω από τη φιλοσοφία αυτή. Πρώτο δείγμα από την αιτιολογική έκθεση, αλλά, ταυτοχρόνως, και από όλο το νομοσχέδιο. Βασική προτεραιότητα της Κυβέρνησης Παπανδρέου με νομοσχέδιο, το οποίο το ομολογεί ότι αφορά πολιτικά δικαιώματα, είναι ένα νομοσχέδιο το οποίο σχετίζεται με τα δικαιώματα τα οποία αφορούν συμμετοχή στις δημοτικές εκλογές, των μεταναστών. Αλλά δεν φέρνει η Κυβέρνηση Παπανδρέου αυτό το νομοσχέδιο που όφειλε να φέρει και που στέρησε στον ελληνικό λαό, ενώ το είχε προτείνει η Κυβέρνηση Καραμανλή, τον εκτελεστικό νόμο του Συντάγματος του άρθρου 51 παράγραφος 4, που δίνει στους Έλληνες, εγγεγραμμένους στους εκλογικούς καταλόγους, Έλληνες της Διασποράς που είναι η μεγάλη δύναμη του Ελληνισμού, τη δυνατότητα να ψηφίζουνε εκεί που βρίσκονται και να μην παίρνουν αεροπλάνα και βαπόρια -που δεν μπορούν να τα πάρουν- για να έλθουν να ψηφίσουν στη χώρα μας.

Και ενώ μας δόθηκε η δυνατότητα, με χίλια προσχήματα το ΠΑΣΟΚ απέτρεψε αυτήν τη ρύθμιση. Είχε πει ότι όταν θα έλθει -αν γινόταν κυβέρνηση, που έγινε ότι θα έφερνε το νόμο. Να, ποια είναι η προτεραιότητά της. Δεν φέρνει αυτό το νόμο, δηλαδή οι Έλληνες ομογενείς, εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους, στο μυαλό του ΠΑΣΟΚ έχουν λιγότερο σημασία από αυτό το οποίο επιχειρείτο ΠΑΣΟΚ να κάνει σήμερα.

Δεν είναι λαϊκισμός, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αυτό που λέω. Είναι αλήθεια. Γιατί ποίοι είναι εκείνοι που εκφράζουν τη λαϊκή ετυμηγορία; Τη λαϊκή ετυμηγορία στις εθνικές εκλογές; Μπορούμε και πόσο να στερούμε Έλληνες από τη δυνατότητα να διαμορφώνουν τις τύχες του Τόπου; Αυτό είναι το πρώτο λάθος στη φιλοσοφία.

Το δεύτερο. Προσπαθεί να λύσει -και φαίνεται από την αιτιολογική έκθεση- το μεταναστευτικό μέσω της απονομής ιθαγένειας! Το λέει ρητά. Λέει, «τι να κάνουμε; Δεν υπάρχει άλλος τρόπος». Σας διαβεβαιώνω, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι δεν υπάρχει άλλη χώρα που να έχει κάνει τέτοιο ιστορικό λάθος. Να πάει, δηλαδή, να λύσει το μεταναστευτικό πρόβλημα μέσω της αθρόας απονομής ιθαγένειας. Και εδώ ακριβώς φαίνεται το ανιστόρητο, ήτοι από το γεγονός ότι υπάρχει μία απαράδεκτη παράγραφος -εγώ θέλω να πιστεύω από λάθος- και καλό θα είναι η Κυβέρνηση να το πει. Γιατί εμένα με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο ο τόπος, η πολιτική συνοχή και όχι οι πολιτικές αντιπαραθέσεις. Αλλά πρέπει να πει η Κυβέρνηση ότι είναι ιστορικό λάθος η αναφορά στη Μικρασιατική Καταστροφή και το γεγονός της σύγκρισης της Μικρασιατικής Καταστροφής, έστω καθ’ υποφοράν, με θέματα, τα οποία σχετίζονται με το μεταναστευτικό.

Και το δεύτερο που δείχνει τη φιλοσοφία είναι ακριβώς ότι έρχεται και επικαλείται το πρόγραμμα της Στοκχόλμης, σύγχρονο πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που έγινε με τη συμμετοχή της Κυβέρνησης Καραμανλή, την εποχή εκείνη, που είναι το πρώτο που έχει τέτοιες διατάξεις περί μετανάστευσης. Έρχεται και το επικαλείται, όταν αυτό ακριβώς αποσυνδέει πλήρως την ιθαγένεια από τη μετανάστευση. Δεδομένου ότι είναι γνωστό ότι η μεν ιθαγένεια ανήκει στον κύκλο κυριαρχίας των κρατών-μελών, ενώ η μετανάστευση είναι εκείνη η οποία ανάγεται σε διατάξεις του Κοινοτικού Δικαίου.

Έρχεται λοιπόν, και μας λέει: «Δεν κάνω μεταναστατευτική πολιτική». Από εκεί και πέρα, αφού δεν κάνω μεταναστευτική πολιτική, προσπαθώ να λύσω αυτό το θέμα με την απονομή της ιθαγένειας! Γι’ αυτό είπα, η Κυβέρνηση Παπανδρέου βλάπτει και τον τόπο και τους μετανάστες.

Οι μετανάστες πρωτίστως θέλουν μεταναστευτική πολιτική, όχι ιθαγένεια. Μεταναστευτική πολιτική που δεν τους την παρέχει αυτό το νομοσχέδιο. Και αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα.

Αν ρωτήσετε το μετανάστη, αφού δεν του κάνεις τη μεταναστευτική πολιτική, βεβαίως, και θα επιλέξει την ιθαγένεια

Έρχομαι τώρα στο δεύτερο σκέλος της παρέμβασής μου, στα λίγα λεπτά που μου μένουν, να σας πω γιατί, αφού άφησα τη φιλοσοφία πλέον και μπαίνω στις ρυθμίσεις που θα τις δούμε κατ’ άρθρον, γιατί κάνει αυτό το λάθος η Κυβέρνηση.

Μέχρι σήμερα υπήρχαν δύο συστήματα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σε ό,τι αφορά την απονομή της ιθαγένειας που τα υιοθετούσαν οι χώρες είτε μεμονωμένα είτε μεικτά: Tο jus sanguinis και το jus soli. Δηλαδή, είτε το δίκαιο του αίματος είτε το δίκαιο του τόπου. Το δίκαιο του τόπου το εγκατέλειψαν τα περισσότερα κράτη, δηλαδή το πού γεννιέται ο καθένας. Αλλά δεν έμειναν μόνο στο jus sanguinis, που πράγματι, πρέπει να ομολογήσουμε ότι είναι η βάση των περισσότερων συστημάτων. Αλλά δεν είναι η μόνη.

Έχει επικρατήσει η άποψη ότι ένα άλλο σοβαρό κριτήριο είναι το animus. Εκείνο που συνδέει την πρόθεση ενός ανθρώπου, όχι εκείνου ο οποίος γεννιέται εξ αίματος -είναι ιθαγενής δηλαδή, για να το πω με την έκφραση στην κυριολεξία- αλλά σ’ εκείνον ο οποίος θέλει, κατά συνείδηση, να γίνει Έλληνας, γιατί νιώθει ότι είναι Έλληνας. Αυτό δεν θα έπρεπε να το στερήσουμε από κανέναν, αρκεί να φαίνεται, αρκεί να αποδεικνύεται, αρκεί να είναι πρόθεσή του και όχι να συνάγεται από την αμηχανία του.

Για να γίνει αυτό το πράγμα, η Κυβέρνηση θα έπρεπε, αν ήθελε πραγματικά να λύσει το πρόβλημα, από τη μία πλευρά να δώσει τη δυνατότητα της ιθαγένειας στα παιδιά, αλλά όταν πλέον είναι ενήλικες στα δεκαοκτώ τους χρόνια, να μπορούν να επιλέξουν. Γιατί τότε έχουν τη δυνατότητα να εκδηλώσουν τη δική τους βούληση. Και όχι να τεκμαίρεται η βούληση από την αίτηση των γονιών τους και να μπορούν, υποτίθεται, στα δεκαοκτώ χρόνια να αποβάλουν την ελληνική ιθαγένεια, αν το θέλουν.

Την ελληνική ιθαγένεια, κύριε Υπουργέ, που είναι τιμή για όλους που την έχουμε, αλλά και για εκείνους που τη θέλουν, την παίρνεις όταν θες. Δεν την παίρνεις όταν δεν τη γνωρίζεις και την απορρίπτεις, λες και είναι κάτι το οποίο δεν θέλεις να αποκτήσεις. Είναι και αυτό ένα ιστορικό λάθος.

…..

Όταν έχεις αυτή τη ρύθμιση που τα δέκα χρόνια τα οποία απαιτούνται σήμερα, τα κάνεις πέντε στην ουσία -επτά για το μέλλον, αλλά πέντε για όλους εκείνους που βρίσκονται σήμερα στην Ελλάδα- κυρίες και κύριοι συνάδελφοι του ΠΑΣΟΚ, ταυτίζεις ουσιαστικά το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος, τουλάχιστον από πλευράς χρόνου, με το χρόνο που απαιτείται για να πάρεις την ιθαγένεια. Το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος είναι μεγάλη ευρωπαϊκή κατάκτηση για τη μεταναστευτική πολιτική που την υιοθετήσαμε πρώτοι. Αλλά όταν οι προϋποθέσεις για να μπεις σήμερα σ’ αυτό το καθεστώς είναι περισσότερες από το να πάρεις την ιθαγένεια, εγώ σας ρωτώ: Ο μετανάστης τι θα κάνει; Θα προτιμήσει την ελληνική ιθαγένεια, όχι γιατί θέλει, αλλά γιατί του είναι ευκολότερο, αφού στερείται της δυνατότητας να προωθήσουμε αυτή τη μεταναστευτική πολιτική, να ενσωματωθεί δηλαδή πλήρως στην ελληνική κοινωνία.

Να, γιατί μίλησα για ιθαγένεια «αμηχανίας» και όχι ιθαγένεια εκείνου που τη θέλει, γιατί αισθάνεται Έλληνας.

Γι’ αυτόν που αισθάνεται Έλληνας και θέλει να είναι Έλληνας, είναι τιμή μας να του δώσουμε την ιθαγένεια. Όχι όμως να του προτάξουμε το αδιέξοδο, το οποίο τον οδηγεί στην ιθαγένεια αμηχανία μέσα από τέτοιες εσφαλμένες ρυθμίσεις.

Κύριε Πρόεδρε, δώστε μου ένα λεπτό, γιατί είναι ευαίσθητο το θέμα και είναι ελάχιστα τα λεπτά που έχω, ως προς την ένσταση αντισυνταγματικότητας του ΛΑΟΣ.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το ζήτημα δεν είναι η αντισυνταγματικότητα. Αν θέλουμε να είμαστε σαφείς και να μην κρυβόμαστε πίσω από τερτίπια, από τη μία πλευρά το άρθρο 102 του Συντάγματος, σε αντιπαραβολή με το άρθρο εκείνο του Συντάγματος το οποίο ρυθμίζει τα πολιτικά δικαιώματα σε ό,τι αφορά τις εθνικές εκλογές, το άρθρο, λοιπόν, 102 του Συντάγματος για τις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές είναι sedes materiae . Δεν απαγορεύει να δοθεί και σε εκείνους που δεν έχουν την ελληνική ιθαγένεια ή τη δυνατότητα συμμετοχής στις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές.

Όπως επίσης και το άρθρο 4, παράγραφος 4 δίνει τη δυνατότητα, μέσω ειδικού νόμου, άσκησης δημοσίου λειτουργήματος και σε μη Έλληνα Αλλά δεν είναι εκείτο ζήτημα Το ζήτημα είναι σε ποιους το δίνουμε, ενώ μπορούσαμε και ήταν πρόθεση και της προηγούμενης κυβέρνησης να περιορίσει αυτό στους επί μακρόν διαμένοντες...

...αυτοί να έχουν μόνο το δικαίωμα, η Κυβέρνηση, όμως, το απλώνει παντού. Εκεί είναι το μεγάλο ζήτημα, όχι στο συνταγματικό θέμα, αλλά γιατί το κάνουμε. Να το κάνουμε γι’ αυτούς που πράγματι πρέπει να έχουν λόγο στις δημοτικές εκλογές και να μετέχουν επειδή είναι σε ένα κα-θεστώς το οποίο βρίσκεται, περίπου, στο πλαίσιο της ενσωμάτωσης στην ελληνική κοινωνία. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά την οποία εμείς επισημαίνουμε.

Λέω, λοιπόν, το νομοσχέδιο επί της αρχής βλάπτει τον τόπο, βλάπτει και τους μετανάστες. Είναι ανιστόρητο, ένα λάθος, όπως είχα πει και στην επιτροπή.

Θα έλεγα κάτι και ας ξέρω πως δεν θα ακουστεί: «Πάρτε το πίσω, κύριε Υπουργέ». Δεν αξίζει τον κόπο αυτήν την ώρα πραγματικά τούτη η Κυβέρνηση να δίνει αυτό το νόημα, να δίνει αυτού του είδους την αίσθηση στον ελληνικό λαό, ότι αυτές τις ρυθμίσεις φέρνει κατά προτεραιότητα Δεν θέλω να σας αποδώσω πρόθεση. Αλλά το λάθος στην πολιτική είναι πολλές φορές χειρότερο και από τις προθέσεις.

Σας ευχαριστώ πολύ.  

………….

Σελ. 4734, http://www.parliament.gr/ergasies/praktika/pdf/es20100309.pdf