Βουλή - Αγορεύσεις / Παρεμβάσεις

Αγόρευση κ. Π. Παυλόπουλου κατά την συζήτηση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του σν του Υπουργείου Οικονομικών: "Μεταρρύθμιση Συνταξιοδοτικού Συστήματος του Δημοσίου και συναφείς διατάξεις"

Τετάρτη 14 Ιουλίου 2010

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ[1]: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Κύριοι συνάδελφοι του ΠΑΣΟΚ, ο κ. Γεώργιος Παπανδρέου, ως Αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης προ των εκλογών -το ακούσαμε όλοι- είπε τα τρία «δεν». «Όχι» στην αύξηση των ορίων ηλικίας, «όχι» στην αύξηση των εισφορών, «όχι» στη μείωση των συντάξεων. Αυτά τα τρία «δεν» όχι μόνο δεν τηρήθηκαν, αλλά μετατράπηκαν σε τρία άλλα «δεν».

Κύριε Υπουργέ, δεν λέγατε την αλήθεια προεκλογικά. Δεν την είπατε ούτε μετεκλογικώς στις προγραμματικές σας δηλώσεις που είχατε πολύ καιρό για να δείτε περί τίνος πρόκειται. Ούτε καν στον προϋπολογισμό. Δεν είπατε τίποτα απ’ όλα αυτά τα οποία κάνετε τώρα.

Αντιθέτως, μάλιστα ο κ. Λοβέρδος -και ελέχθη- άλλα έλεγε ένα μήνα μετά τις εκλογές. Βεβαίως, δεν λέτε αλήθεια και σήμερα. Γιατί άκουσα και τον αρμόδιο Υπουργό να λέει: «Εμείς δεν ξέραμε ότι θα χρειαστεί να προσαρμοστούμε τόσο γρήγορα σε αυτά τα οποία έπρεπε να προσαρμοστούμε». Δηλαδή, τι μας είπε; Γνωρίζαμε ότι αυτά που λέγαμε δεν πρόκειται να τα κάνουμε, αλλά πιστεύαμε ότι είχαμε λίγο χρόνο για να προετοιμάσουμε το έδαφος! Αυτό μας είπατε.

Το ωραίο είναι ότι δεν λέτε αλήθεια Γιατί; Επιπλέον, και το κυριότερο, είπατε ότι ο χρόνος ήταν πολύ μικρός πια και έπρεπε να προσαρμοστείτε στην πραγματικότητα που βρήκατε μπροστά σας. Γιατί άραγε συνέβη αυτό;

Συνέβη αυτό, κύριε Υπουργέ, διότι οδηγήσατε την ελληνική οικονομία στο χάλι που την οδηγήσατε, αφού επί τέσσερις μήνες δεν κάνατε απολύτως τίποτα και αφού προκαλέσατε την είσοδο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των εντολών και των επιταγών της τρόικας.

Φτάσαμε εδώ στα αντιλαϊκά, αντικοινωνικά μέτρα, στην κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους, διότι είχατε υποσχεθεί τα πάντα, ξέροντας ότι δε θα τα τηρήσετε και οδηγήσατε τη χώρα στο οικονομικό κατάντημα, το οποίο έχει επιπτώσεις και στο ασφαλιστικό σύστημα και στα ταμεία

Η πραγματικότητα είναι αυτή. Ενός κακού μύρια έπονται. Το ότι μία Κυβέρνηση, ένα θέμα ελλείμματος, απόλυτα διαχειρίσιμο, το μετέτρεψε με τους ερασιτεχνισμούς, την ολιγωρία και την απειρία της -δε θέλω να πάω σε άλλους χαρακτηρισμούς- σε πρόβλημα και βραχνά του χρέους αυτό είναι φυσικό ότι είχε επίπτωση και στο θέμα των ασφαλιστικών ταμείων. Γι’ αυτό ακριβώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.

Είστε υπεύθυνοι για ό,τι συμβαίνει σήμερα στο ασφαλιστικό μας σύστημα Απολύτως υπεύθυνοι. Γι’ αυτό και ψηφίζετε μόνοι σας αυτές τις διατάξεις. Γιατί είναι διατάξεις κατεδάφισης του κοινωνικού κράτους δικαίου και γιατί είναι διατάξεις τις οποίες εσείς παίρνετε, διότι εδώ φέρατε τη χώρα.

Είμαστε αντίθετοι σε όλα εκείνα τα οποία γίνονται. Γι’ αυτό επί της αρχής λέμε «όχι». Εδώ, όμως, θέλω να τονίσω, πέρα από τις ανισότητες που δημιουργείτε, τα προβλήματα τα οποία δημιουργείτε σε όλες τις κατηγορίες των Ελλήνων, το θέμα των ενστόλων. Γιατί;

Γιατί εδώ φαίνεται και η μεγαλύτερη υποκρισία σας. Κύριε Υπουργέ, όταν το 2008 φέραμε το νόμο για το βαθμολόγιο-μισθολόγιο των ενστόλων πλειοδοτούσατε. Το φτιάξαμε την εποχή εκείνη, δημιουργήσαμε ένα καθεστώς στο οποίο αδικίες χρόνων, αν θέλετε, τις θεράπευε και από εκείνο εκείτο Βήμα ως Αξιωματική Αντιπολίτευση πλειοδοτούσατε. Τώρα παίρνετε πίσω όλα εκείνα τα οποία δόθηκαν την εποχή εκείνη. Πολύ περισσότερο δε, όπως ελέχθη και προηγουμένως, που ο αρμόδιος Υπουργός τους έλεγε: «Μη φοβάστε, δεν πρόκειται τώρα να έρθει κανένα ασφαλιστικό νομοσχέδιο για εσάς». Τώρα, βέβαια, είναι σαν να τον ακούω που θα τους λέει: «Τι να κάνω εγώ, άλλα σας έλεγα εγώ, γιατί έτσι μου είχαν πει. Άντε να βρείτε στο Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών κάτω στην πλατεία Συντάγματος». Εύκολες λύσεις, αλλά δεν πείθεται κανείς από αυτές.

Το θέμα με τους ενστόλους γενικότερα και ιδίως με τα σώματα ασφαλείας έχει τεράστια σημασία και επίπτωση. Δε σας έχει πει κανείς πόσοι άνθρωποι φεύγουν πρώτα-πρώτα από το Στρατό, από την Αεροπορία, από το Ναυτικό; Πόσοι άνθρωποι φεύγουν και από τα τρία σώματα ασφαλείας; Δεν καταλαβαίνει κανείς τι κενά δημιουργούνται;

Δε βλέπετε, κύριε Υπουργέ, ότι με το να θεσπίζετε αυτές τις διατάξεις, βγαίνουν στη σύνταξη, θα δίνετε συντάξεις και ταυτοχρόνως -εκτός αν αφήσετε τη χώρα ανοχύρωτη- θα αναγκαστείτε να προσλάβετε νέους ανθρώπους για να μπορέσουν να καλύψουν τα κενά; Επομένως, ποια είναι η οικονομία που θα κάνετε;

Γι’ αυτό βλέπετε ότι και στην εκτέλεση του προϋπολογισμού και του προγράμματος, το οποίο έχετε αναλάβει να εκτελέσετε, από τη μία πλευρά μπορεί να μειώνετε το έλλειμμα και να παίρνετε τα «εύσημα» κάποιων, από την άλλη πλευρά, όμως, σε ό,τι αφορά όλα τα υπόλοιπα μεγέθη της οικονομίας, σε ό,τι αφορά την είσπραξη, σε ό,τι αφορά τα αναπτυξιακά θέματα η ελληνική οικονομία όχι απλώς δεν κάνει βήματα μπρος, αλλά κάνει τραγικά βήματα προς τα πίσω. Τα οποία και θα βρείτε από το Σεπτέμβρη μπροστά σας όλα.

Στο θέμα δε των ενστόλων είναι εντυπωσιακό ότι το συνταξιοδοτικό νομοσχέδιο δεν λαμβάνει και κάτι άλλο υπ’ όψιν. Είναι τεράστια η ιδιομορφία των ενστόλων γενικά. Οι άνθρωποι αυτοί είναι γνωστό ότι μόνο μέχρι ενός ορίου ηλικίας μπορούν επιχειρησιακά να είναι αυτό που έχει ανάγκη η χώρα μας. Ιδιόρρυθμες συνθήκες είτε αυτές λέγονται άμυνα, είτε λέγονται εθνική ασφάλεια. Όπως και να το κάνουμε αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορεί να μπαίνουν στην ίδια διάσταση με όλους εκείνους τους εργαζομένους, οι οποίοι εργάζονται απλώς και μόνο πηγαίνοντας σε ένα γραφείο ή οπουδήποτε αλλού. Οι ένστολοι μέχρι ενός ορίου ηλικίας μπορούν να προσφέρουν αυτό που τους ζητάμε για το συμφέρον της χώρας.

Το αφήνω αυτό και θα επανέλθουμε και στα άρθρα.

Πέραν τούτου παρουσιάζει τρία θέματα αντισυνταγματικότητας το νομοσχέδιο. Σας τα επισημαίνω, δεν δίνετε ιδιαίτερη σημασία και θα τα βρείτε μπροστά σας.

Το πρώτο. Στο άρθρο 2, το ένα ταμείο. Σας το είπα και άλλοτε θα με θυμηθείτε, όταν θα έρθει η ώρα των δικαστικών προσφυγών. Η δημιουργία του ενός ταμείου είναι πέρα και έξω από τη λογική του Συντάγματος και για τους μισθωτούς και για τους υπαλλήλους και δημόσιους λειτουργούς. Γιατί;

Σε άλλες χώρες μπορεί να μην υπήρχε το πρόβλημα. Σε εμάς το Σύνταγμα το επέλεξε να έχει ειδικές διατάξεις μέσα, ειδικό καθεστώς δημοσίων υπαλλήλων και δημοσίων λειτουργών. Έτσι το επέλεξε, λόγω μονιμότητας και άλλων τινών. Αφού επέλεξε να είναι η σχέση δημοσίου δικαίου του υπαλλήλου σε αντιπαραβολή με τη σχέση ιδιωτικού δικαίου του μισθωτού είτε είναι αυτός στο δημόσιο, είτε στον ιδιωτικό τομέα, από κει και πέρα δεν μπορεί να είναι στο ίδιο ταμείο για συγκεκριμένους λόγους, λειτουργικούς και συνταγματικούς. Δεν μπορεί να το βάλετε.

Το δεύτερο το οποίο θέλω να σας τονίσω είναι στο άρθρο 10. Είναι γνωστό πώς όταν φθάνετε μέχρι του σημείου να κόβετε τη σύνταξη εντελώς όταν υπάρχει ετεροαπασχόληση -σας το λέει και η Επιστημονική Υπηρεσία, σας το λέει το Ελεγκτικό Συνέδριο-παραβιάζετε το άρθρο 5 του Συντάγματος, το άρθρο 22 του Συντάγματος και το πρώτο Πρόσθετο Πρωτόκολλο της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Δείτε το. Είναι φως φανάρι αυτό το πράγμα. Γιατί το κάνετε;

Και το τρίτο αφορά στο θέμα της Εισφοράς Αλληλεγγύης Συνταξιούχων. Έβαλε ο κύριος Υπουργός μια διάταξη εδώ και λέει ότι αυτό πηγαίνει για τους κλάδους σύνταξης των Φορέων Κύριας Ασφάλισης. Δεν φθάνει αυτό για να γίνει συνταγματική αυτή η εισφορά. Εάν δείτε τη νομολογία του Ελεγκτικού Συνεδρίου, με τίποτα δεν φθάνει αυτό το πράγμα Γιατί; Λέει η νομολογία ότι πρέπει να υπάρχει ένα είδος ανταποδοτικότητας ανάμεσα σε αυτό που παρακρατείς και αυτό που αποδίδεις. Αυτό λέτε μεν ότι πάει εκεί, αλλά ταυτόχρονα τον επόμενο μήνα από την ημέρα που παρακρατείται πάει στο ΑΚΑΓΕ, στο Ασφαλιστικό Κεφάλαιο Αλληλεγγύης Γενεών. Μπαίνει μέσα σε αυτό το μεγάλο κορβανά, ο οποίος δεν αφορά μόνο τους φορείς κύριας ασφάλισης.

Υπό αυτούς τους όρους, λοιπόν, έχετε πρόβλημα συνταγματικότητας. Και τότε θα τύχει ό,τι έτυχε με το ΛΑΦΚΑ από πλευράς νομολογίας του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Δείτε το, σας παρακαλώ.

Και μια τελευταία παρατήρηση, εάν μου επιτρέπετε, κύριε Πρόεδρε. Κάποτε επιτέλους η υποκρισία πρέπει να σταματήσει. Δεν μπορεί ο Πρωθυπουργός της χώρας, μέρες που είναι, με αυτά που τραβάει ο ελληνικός λαός, άλλα να λέει στους σοσιαλιστές φίλους του στον Πόρο και άλλα να λέτε εσείς μέσα στη Βουλή. Αυτά δεν γίνονται. Δεν μπορεί να είστε ο σύγχρονος Ιανός της πολιτικής μας ζωής, άλλα να λέμε ως Σοσιαλιστική Διεθνής και άλλα να λέμε ως μέλη του ελληνικού Κοινοβουλίου. Αυτό δεν μπορεί να συμβεί και δεν ωφελεί, νομίζω, την ποιότητα της δημοκρατίας και τη δική σας αξιοπιστία.

[1] Σελ. 10224 επ., http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/a08fc2dd-61a9-4a83-b09a-09f4c564609d/es20100714%20(proi).pdf