Βουλή - Αγορεύσεις / Παρεμβάσεις

Αγόρευση κ. Π. Παυλόπουλου κατά την συζήτηση επί των άρθρων του σν του Υπουργείου Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων: "Οδικές εμπορευματικές μεταφορές".

Αθήνα, 22/09/2010

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Γρηγόριος Νιώτης):  Το λόγο έχει ο κ. Προκόπης Παυλόπουλος, Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, για οκτώ λεπτά.

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ[1]: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Κύριε Υπουργέ, παίρνω το λόγο και επί των άρθρων διότι -θα το έκανα βεβαίως ούτως ή άλλως- είμαι υποχρεωμένος να απαντήσω σε ορισμένες αιτιάσεις που ακούστηκαν από συναδέλφους της Συμπολίτευσης επί της αρχής του νομοσχεδίου.
Ελέχθη τι; Γιατί συζητάμε, λέει, για μία μεταβατική περίοδο; Η μεταβατική αυτή περίοδος δεν χρειάζεται να είναι μεγαλύτερη. Οι ρυθμίσεις που υπάρχουν υπερκαλύπτουν αυτό. Και μάλιστα άκουσα και την αιτίαση «γιατί η Νέα Δημοκρατία τα προηγούμενα χρόνια δεν έκανε αυτή την απελευθέρωση, ως προς την οποία κατ’ αρχάς είναι σύμφωνη ». Έχουμε πει «ναι» στην απελευθέρωση, όχι όμως με αυτούς τους όρους. Εξ ου και οι αντιρρήσεις μας επί των άρθρων, εξ ου και η ονομαστική ψηφοφορία την οποία έχουμε προκαλέσει.
Ένα ξεκαθάρισμα, κύριοι συνάδελφοι, πρώτα-πρώτα. Αν υπάρχει κοινοτική υποχρέωση για απελευθέρωση -αν, το τονίζω- αυτό ξεκινάει από την κοινοτική οδηγία του 1996. Εφόσον βάλουμε, λοιπόν, τη χρονική περίοδο μέχρι σήμερα, κυβέρνησε το ΠΑΣΟΚ οκτώ χρόνια μέχρι το 2004 και δεν έκανε απολύτως τίποτα. Και από το 2004 έως το 2009 κυβερνήσαμε εμείς ως Νέα Δημοκρατία, με ένα ΠΑΣΟΚ πλήρως αντιδραστικό σε οποιαδήποτε μεταρρύθμιση θέλαμε να κάνουμε. Άρα, λοιπόν, και ιστορικά και χρονικά το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης για το ότι φτάσαμε εδώ, οφείλεται στο ΠΑΣΟΚ.

Αλλά ας μη μείνω στο παρελθόν. Ας έρθουμε στη μεταβατική περίοδο. Κύριε Υπουργέ, εγώ ρωτάω κάτι απλό: Εμφανίσατε ένα νομοσχέδιο, στο οποίο συμφωνήσατε και εσείς και οι φορείς. Και αυτό δείχνει ότι και οι φορείς είναι υπέρ της απελευθέρωσης, γιατί ήξεραν ότι δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Το μεγάλο ερώτημα είναι γιατί κάνατε πίσω με το σημερινό νομοσχέδιο, ιδίως σε ό,τι αφορά τα θέματα της μεταβατικής περιόδου
Εγώ θα το λέω πάντοτε και θα το τονίζω. Είναι σημαντικό πράγμα η μεταβατική περίοδος, γιατί άλλο είναι να έχεις πέντε χρόνια να προσαρμόσεις τη ζωή σου και άλλο να έχεις τριάντα μήνες. Έχουμε ανθρώπους, οι οποίοι πήραν άδειες μέχρι και πριν από δύο και τρία χρόνια Πώς θα προσαρμοσθούν αυτοί μέσα στους τριάντα μήνες, όταν ξέρουμε πάρα πολύ καλά, επίσης, ότι τα φορολογικά κίνητρα και τα υπόλοιπα δεν επαρκούν Γιατί εάν επαρκούσαν, θα τους τα είχατε προτείνει από την αρχή. Τους προτείνατε άλλη μεταβατική περίοδο και είχατε συμφωνήσει.
Το ξαναλέω, λοιπόν. Γιατί αυτό το πισωγύρισμα, σε σχέση με το αρχικό νομοσχέδιο Η απάντηση: «Διότι», λέει, «αυτό μας το επέβαλε το μνημόνιο και η Ευρωπαϊκή Ένωση». Ούτε και σε αυτό συμφωνεί το ΠΑΣΟΚ. Άκουσα συναδέλφους από το ΠΑΣΟΚ, όπως άκουσα παραδείγματος χάριν τον κ. Πρωτόπαπα, που έλεγε «όχι, δεν μας το επέβαλε κανείς, είναι πολιτική μας.». Μα, αν είναι πολιτική σας, γιατί εμφανίσατε αυτό το νομοσχέδιο στους επαγγελματίες; Άρα, πιέζεσθε λόγω Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Και μην ξανακούσω ότι «α, ξέρετε, δεν γνωρίζει η Αξιωματική Αντιπολίτευση ότι έχουμε πρόβλημα με την Ευρωπαϊκή Ένωση». Στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κύριοι συνάδελφοι, ο αγώνας είναι διαρκής. Γιατί κάθε χώρα διεκδικεί τα συμφέροντά της και τα συμφέροντα των κατοίκων της. Και αν δεν τα διεκδικήσεις, ακόμα και δικαστικώς, τότε από εκεί και πέρα παραδίνεσαι. Τονίζω, λοιπόν, ότι έχει όλη τη δυνατότητα η Κυβέρνηση να κάνει τη μεταβατική περίοδο πέντε χρόνια και αν επέλθει πρόστιμο, έχει όλη τη δυνατότητα να προσφύγει στο Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και με αναστολή εκτελέσεως ακόμη και να διεκδικήσει τη δικαίωσή της.
Το ρωτώ και το λέω και ως νομικός «ναι» ή «όχι» η αρχή της προστατευόμενης εμπιστοσύνης είναι αρχή κοινοτική, αρχή του κοινοτικού δικαίου; Μάλιστα, στην Ελλάδα μας ήλθε ως γενική αρχή κοινοτικού δικαίου και θεωρούμε σήμερα ότι έχει υπέρτερη τυπική ισχύ και από τον κοινό νόμο. Ποιο δικαστήριο θα ήταν εκείνο το οποίο δεν θα δεχόταν ότι όταν μία χώρα έρχεται και σου λέει «αντί για τρία χρόνια, θέλω πέντε χρόνια μεταβατική περίοδο, γιατί μου είναι απαραίτητο αυτό με την ιδιομορφία που παρουσιάζει η Ελλάδα;».
Σας διαβεβαιώνω ότι εάν έκανε έναν τέτοιο αγώνα η Ελλάδα, δίνοντας στοιχεία στο δικαστήριο και λέγοντας ποιες είναι οι ιδιομορφίες της ελληνικής πραγματικότητας, μετά από τόσα χρόνια που δεν έχουμε προσαρμοσθεί, το δικαστήριο αυτό θα το δεχόταν. Τρία παραπάνω χρόνια δεν είναι πολλά, όταν έχουν περάσει τόσα και τόσα από την αρχή που δημιουργήθηκε η κοινοτική υποχρέωση.
Γι’ αυτό θεωρώ ότι αυτή η υπαναχώρηση για τη μεταβατική περίοδο δεν είναι λογική. Και μπορεί και τώρα ακόμα, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, η Κυβέρνηση να δώσει αγώνα στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων -και σε αυτό θα έχει τη συμπαράσταση όλων των πτερύγων της Βουλής- για να μπορέσουμε ακριβώς να επιτύχουμε ένα αποτέλεσμα που είναι κοινωνικά δίκαιο. Γιατί αυτό επιτυγχάνει κατά μεγάλο μέρος και το βασικό στόχο της απελευθέρωσης και το χρόνο προσαρμογής, που είναι απαραίτητος στους ανθρώπους εκείνους οι οποίοι έχουν αντιμετωπίσει χρόνια και χρόνια αυτή την κατάσταση.
Έρχομαι και σε ένα δεύτερο σημείο. Σας τόνισα, κύριε Υπουργέ, ότι η δημιουργία των μετοχικών εταιρειών, όπως είναι η ΕΠΕ και η ΑΕ, μπορεί να οδηγήσει στο αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκετε, δηλαδή στη δημιουργία καρτέλ. Μου είπατε «μα, καθένας μπορεί να δημιουργήσει μία ΕΠΕ». Ναι, καθένας μπορεί να δημιουργήσει μία ΕΠΕ. Δεν είναι σημαντικοί οι οικονομικοί όροι με βάση αυτό που βάζετε. Δεν είναι εκείτο πρόβλημα, κύριε Υπουργέ.
Το πρόβλημα είναι σαφές. Από τη στιγμή κατά την οποία δημιουργούνται αυτές οι εταιρείες, όπου αποκλειστικώς και μόνο αυτές μπορούν να είναι εκείνες οι οποίες έχουν τις άδειες, τότε ένα είναι βέβαιο. Όσο πιο εύρωστες οικονομικά είναι, τόσο περισσότερες άδειες μπορούν να παίρνουν.
Πώς μπορεί να ανταγωνισθεί ο επαγγελματίας, ο οποίος θα κάνει μόνος του μια ΕΠΕ ή μια Α.Ε., όταν θα έχει να αντιμετωπίσει απέναντί του ΕΠΕ και Α.Ε. οι οποίες θα έχουν τεράστιες δυνατότητες; Δεν βλέπετε ότι αυτή η αποκλειστικότητα, την οποία δημιουργείτε, οδηγεί σε γιγάντωση αυτών των εταιρειών, οι οποίες σε συνδυασμό με την απελευθέρωση του κομίστρου, μπορούν να οδηγήσουν σε εναρμονισμένες πρακτικές που τα κόμιστρα θα τα πάνε εκεί που δεν φαντάζεσθε; Με αποτέλεσμα ν’ αναγκασθείτε στην πορεία να βάλετε πλαφόν, όπως πήγατε να κάνετε με τη βενζίνη. Είναι απλή λογική αυτό. Θα μου πείτε «τι μπορεί να γίνει;».
Είναι απόλυτα εφικτό με βάση και την ιδιομορφία την οποία έχει το θέμα των μεταφορών, να υπάρξει αυτή η ιδιότυπη εταιρεία -ο νομοθέτης είναι παντοδύναμος να το κάνει, με οποιαδήποτε μορφή- η οποία προσιδιάζει σε αυτού του είδους τα καθήκοντα. Αυτό υπάρχει από το 1978, από την εποχή Παπαληγούρα και της Κυβέρνησης Καραμανλή και ήξεραν γιατί το έκαναν.
Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχουν περιορισμοί σε αυτή τη γιγάντωση των εταιρειών που μπορεί να επέλθει. Θα δείτε ότι θα συντριβούν οι απλοί επαγγελματίες κάτω από γιγαντιαίες εταιρείες Ε.Π.Ε. και ιδίως από Α.Ε. Το αποτέλεσμα θα είναι ορισμένα ολιγοπώλια, τα οποία θα λυμαίνονται τις μεταφορές. Αυτό θα συμβεί μακροπρόθεσμα. Και θα συμβεί με μαθηματική ακρίβεια. Έτσι αντί ν’ ανοίξει το επάγγελμα, στην ουσία θα κλείσει εν ονόματι της απελευθέρωσης!
Αυτή είναι η βασική αντίφαση που ενέχει το νομοσχέδιο. Γι’ αυτό και είμαστε σαφώς αντίθετοι σ’ αυτές τις ρυθμίσεις. Γι’ αυτό προκαλούμε και την ονομαστική ψηφοφορία, γι’ αυτό και δεν πρόκειται να τις ψηφίσουμε. Και δεν τις ψηφίζουμε γιατί και θίγουν ανθρώπους, αλλά και γιατί οδηγούν στην αντίθετη κατεύθυνση από εκείνη στην οποία το νομοσχέδιο θέλει να πάει.
Με απλές λέξεις, έτσι όπως είναι το νομοσχέδιο, δεν οδηγεί σε απελευθέρωση. Οδηγεί σε οικονομική καταστροφή ανθρώπους και, ταυτόχρονα, στη δημιουργία ολιγοπωλίων που κάθε άλλο παρά σχέση έχουν με τον ελεύθερο ανταγωνισμό και, κυρίως, με τη φύση του επαγγελματία στις οδικές μεταφορές.

Ευχαριστώ πολύ.

…………..

[1] Σελ. 1747, http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/a08fc2dd-61a9-4a83-b09a-09f4c564609d/es20100922.pdf