Βουλή - Αγορεύσεις / Παρεμβάσεις

7-10-2010. Αγόρευση κ. Π. Παυλόπουλου κατά τη συζήτηση του σν του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής: «Χρηματοδότηση Περιβαλλοντικών Παρεμβάσεων, Πράσινο Ταμείο, Κύρωση Δασικών Χαρτών και άλλες διατάξεις».

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ[1]: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
     Θα μου επιτρέψετε, σαν συνέχεια στα όσα ελέχθησαν αρχικά στη συζήτηση αυτή -μολονότι συζητάμε για ένα νομοσχέδιο που δεν έχει άμεση σχέση με αυτό που θα πω- να αναφερθώ ξανά στη σημερινή ομιλία του Πρωθυπουργού στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Απαντώ έτσι και σ’ αυτά που είπε ο αξιότιμος πρώην Πρόεδρος της Βουλής κ. Κακλαμάνης.
     Είμαστε όλοι σύμφωνοι να μην γυρίζουμε στο παρελθόν και να κοιτάμε αυτές τις κρίσιμες ώρες πώς ο τόπος θα πάει μπροστά, πώς θα βγει από αυτή τη δεινή κρίση στην οποία τον έφερε η Κυβέρνηση με τους δικούς της χειρισμούς. Αλλά είναι αδιανόητο από τη μια πλευρά να μας κάνουν έκκληση να συναινέσουμε, από την άλλη να μην επιζητούν τη συναίνεση και να έχουμε έναν Πρωθυπουργό, ο οποίος το μόνο που ξέρει να λέει είναι ότι για το κατάντημα στο οποίο οδηγήθηκε η χώρα, με δική του ευθύνη, φταίνε οι προηγούμενοι!

     Είτε θέλει είτε όχι ο κ. Παπανδρέου, την αλήθεια, δεν μπορεί πια να τη διαστρεβλώσει. Αποκαλύφθηκε ότι τα ήξερε όλα πριν από τις εκλογές. Παραπλάνησε τον ελληνικό λαό, οδήγησε με δικές του ενέργειες ώστε να μετατραπεί ένα απόλυτα διαχειρίσιμο ζήτημα ελλείμματος σε ένα δυσβάσταχτο βάρος δημόσιου χρέους.
     Και είναι γνωστό, ό,τι και αν λέει –γιατί τον ακούγαμε σήμερα να ομιλεί στους Βουλευτές του λέγοντας ότι για το χρέος ευθύνεται η Κυβέρνηση Καραμανλή -ότι το χρέος είναι «παιδί» του ΠΑΣΟΚ, είναι δημιούργημα του ΠΑΣΟΚ από το 1981. Και αυτό δεν μπορεί να το διαψεύσει κανείς. Ακόμη και τώρα, αυτές τις μέρες, που έρχεται η EUROSTAT να μας ελέγξει ως προς το χρέος, έρχεται για τις αλχημείες της «GOLDMAN SACHS» το 2001. Αυτή είναι η πραγματικότητα.
     Και σε ό,τι αφορά το έλλειμμα, ουδείς μπορεί να λησμονήσει το γεγονός ότι μόλις έγινε Κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ, μέχρι το Δεκέμβρη με δαπάνες που έκανε εκτός προϋπολογισμού, αλλά και με έσοδα που δεν θέλησε να εισπράξει για δικούς του λόγους, αύξησε τουλάχιστον κατά 4% το έλλειμμα Και αυτό είναι κοινώς γνωστό. Το σύνολο των δαπανών που έγιναν και των εσόδων που δεν εισπράχθηκαν φτάνει τα 9,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτή είναι η εισοδηματική πολιτική, η οποία οδήγησε την κατάσταση εδώ που την οδήγησε, με το να έχουμε το μνημόνιο, να έχουμε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με μια πολιτική η οποία είναι ηθελημένη πολιτική του ΠΑΣΟΚ.
     Οποιαδήποτε διαστρέβλωση της αλήθειας, λοιπόν, δεν χωρεί. Και αν θέλει εξεταστική ο κ. Παπανδρέου, θα την έχει από το 1981 μέχρι σήμερα Γιατί όλα αυτά πρέπει να βγουν στο φως. Για να ξέρουμε πραγματικά τι συμβαίνει και όχι να ζει με πολιτικές παραισθήσεις και ψευδαισθήσεις ο ελληνικός λαός, τις οποίες θέλει να καλλιεργεί ο κ. Παπανδρέου και η Κυβέρνησή του.
     Επί του νομοσχεδίου: Όσον αφορά το νομοσχέδιο η βασική αντίρρησή μας, είναι πολλαπλή. Πρώτα απ’ όλα, κυρία Υπουργέ, ξεκινάτε από κάτι το οποίο δεν ξέρω αν έχετε αντιληφθεί πού θα σας οδηγήσει. Έχετε ένα νομοσχέδιο, το οποίο μιλάει για δασικούς χάρτες, που, όμως, βασίζεται σε ένα νομικό κενό.
     Δεν έχουμε ορισμό του δάσους, εκτός από τον ορισμό που περιέχει το άρθρο 24του Συντάγματος, το οποίο, όμως, γνωρίζετε πάρα πολύ καλά ότι θέλει εξειδίκευση νομοθετική. Μετά την κατάργηση του ορισμού, το να μιλάτε για δασικούς χάρτες -άρα για Δασολόγιο, Κτηματολόγιο και ούτω καθ’ εξής- σημαίνει ότι λειτουργούμε πάνω σε ένα νομικό κενό, που είναι και συνταγματικό κενό. Δεν υπάρχει ο εκτελεστικός νόμος του Συντάγματος για τον ορισμό του δάσους.
     Δεύτερον, το θέμα των αεροφωτογραφιών: Δεν θα κουραστώ να το λέω, ήταν απαράδεκτη η στάση που τήρησε σύμπασα η Αντιπολίτευση τότε και ιδίως η Αξιωματική Αντιπολίτευση στην Αναθεώρηση του Συντάγματος το 2006 και το 2008, όταν δεν θελήσατε να προσδιορίσουμε μέσα στο Σύνταγμα από πότε μιλάμε για αεροφωτογραφίες.
     Ξέρετε πάρα πολύ καλά ότι μέσα στο νομοσχέδιο υπάρχει απόλυτη διακριτική ευχέρεια για το τι σημαίνει αεροφωτογραφία και από πότε τη λαμβάνουμε υπ’ όψιν. Είχαμε πει τότε - δεν ήσασταν στη Βουλή, αλλά σας το θυμίζω - ότι πρέπει να ορίσουμε ένα όριο. Κατ’ αρχάς είχαμε το όριο του 1975, γιατί από τότε ξεκινάει η εφαρμογή του άρθρου 24 του Συντάγματος. Είναι η πρώτη φορά που μπήκε άρθρο τέτοιο στο Σύνταγμά μας. Είπαμε: δεν σας φτάνει αυτό; Θεωρείτε ότι πρέπει να πάμε νωρίτερα; Να πάμε στο 1960, όταν έχουμε την πρώτη φορά που γίνεται οργανωμένη αεροφωτογράφιση και έχουμε έγκυρες αεροφωτογραφίες. Αρνηθήκατε όλοι.
     Και να πού φτάσαμε. Με ποιες αεροφωτογραφίες θα γίνουν όλα αυτά; Και με διακριτική ευχέρεια του κάθε δασάρχη να σκέφτεται ότι μπορεί να παίρνει την άλφα ή τη βήτα χρονολογία; Και τι θα συμβεί με αεροφωτογραφίες, οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με τη σύγχρονη πραγματικότητα;
     Να γιατί η άρνηση, η στείρα άρνηση, η δήθεν περιβαλλοντική ευαισθησία ορισμένων οδηγεί στην κατάλυση του ίδιου του περιβάλλοντος. Διότι όταν είμαστε απόλυτοι σε κάτι, τότε καταλήγουμε στο αντίθετο συμπέρασμα. Δεν μας άκουσαν τότε. Κάποιοι νόμιζαν ότι θέλουμε να δημιουργήσουμε προϋποθέσεις για τη νομιμοποίηση αυθαίρετων και άλλων. Λάθος μέγα. Να θωρακίσουμε την πλήρη εφαρμογή του άρθρου 24 του Συντάγματος θέλαμε.
     Το βρίσκετε μπροστά σας. Έχετε ένα νομοσχέδιο που έχει αυτά τα δύο κενά: Το νομοθετικό κενό της έλλειψης ορισμού του δάσους και από την άλλη πλευρά το τεράστιο κενό σε ό,τι αφορά τις χρονολογίες των αεροφωτογραφιών, πράγμα που παρέχει διακριτική ευχέρεια τέτοια, η οποία οδηγεί στην ουσία στην αδυναμία εφαρμογής ή στην αυθαίρετη εφαρμογή του ίδιου του νόμου και, επομένως, στην αδυναμία εφαρμογής του άρθρου 24 του Συντάγματος κατά το γράμμα και το πνεύμα του ίδιου του συντακτικού νομοθέτη.
     Και έρχομαι στο άρθρο 24 του σχεδίου νόμου, στο οποίο θα ήθελα να μείνω περισσότερο, γιατί αυτό συμπυκνώνει όλες αυτές τις ανωμαλίες και αδυναμίες, τις οποίες επεσήμανα προηγουμένως.
     Στο άρθρο 24, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, υπάρχει ένα τεράστιο ζήτημα διακριτικής ευχέρειας, το οποίο οδηγεί μαθηματικά - και θα οδηγήσει και θα με θυμηθείτε - πέρα από αυτά που τονίστηκαν προηγουμένως σχετικά με τις καθυστερήσεις που θα υπάρξουν, σε ακύρωση πολλών διοικητικών πράξεων που θα βγουν, με αποτέλεσμα να είμαστε στα ίδια.
     Γιατί το λέω αυτό το πράγμα; Όπως έχει διατυπωθεί, αυτό το άρθρο, αυτήν τη στιγμή και εδώ πάλι δεν υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια σχετικά με το πώς θα πει το αρμόδιο όργανο αν μια συγκεκριμένη περιοχή στους οικισμούς που έχουν δημιουργηθεί είναι δασική ή όχι και αν μπορεί να πολεοδομηθεί στη συνέχεια.
     Στην ουσία αυτό εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια των αρμόδιων οργάνων και του Υπουργού αργότερα που θα προκαλέσει την έκδοση του διατάγματος, το οποίο θα περάσει και από επεξεργασία από το Συμβούλιο Επικρατείας. Και εκεί θα δείτε αν έστω και ένα διάταγμα βγει. Ελάτε να μου το πείτε, αν έστω και ένα διάταγμα βγει απ’ αυτά που θα εισηγηθείτε.
     Αλλά πού είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος; Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι ότι δεν υπάρχουν τα αντικειμενικά κριτήρια, ώστε να μπορεί ο πολίτης να ξέρει ότι προστατεύεται. Και δεν μιλάω για τον πολίτη που έχτισε αυθαίρετα, αυτόν που πήγε και έχτισε το αυθαίρετό που όπου λάχει. Μιλάω για τον πολίτη, ο οποίος εμπιστεύτηκε όργανα της πολιτείας που έβγαλαν αποφάσεις προηγουμένως, οι οποίες είτε όμως ακυρώθηκαν είτε ανακλήθηκαν.
     Αυτός ο πολίτης, ο οποίος εμπιστεύτηκε τα αρμόδια όργανα του κράτους, είναι πολίτης ο οποίος πρέπει να προστατεύεται.
     Και προστατεύεται από δύο αρχές βασικές, που έχουν και συνταγματικό υπόβαθρο. Η πρώτη είναι η αρχή της χρηστής διοίκησης. Η αρχή της χρηστής διοίκησης σημαίνει ότι δεν είναι δυνατόν από τη μια πλευρά να προκαλεί η διοίκηση τον πολίτη να κάνει κάτι και από την άλλη πλευρά να αποποιείται τις δικές της ευθύνες. Η διοίκηση είναι χρηστή -και πρέπει να είναι χρηστή-όταν η ίδια συμπεριφέρεται κατά τρόπο ώστε να δημιουργεί την εμπιστοσύνη του πολίτη και στη συνέχεια να τη δικαιώνει.
     Η δεύτερη συνακόλουθη αρχή είναι η αρχή της προστατευόμενης εμπιστοσύνης. Δεν το ξέρετε στο Υπουργείο; Το ξέρετε και πολύ καλά ότι η αρχή της προστατευόμενης εμπιστοσύνης πλέον δεν είναι μια γενική αρχή του διοικητικού δικαίου ή του δημόσιου δικαίου. Είναι συνταγματικώς κατοχυρωμένη αρχή και κοινοτικώς κατοχυρωμένη αρχή. Απορρέει από το ίδιο το κοινοτικό κεκτημένο.
     Και εγώ ρωτώ: έχουμε έναν πολίτη, ο οποίος εμπιστεύτηκε την πολιτεία με πράξη που αυτή εξέδωσε. Και ύστερα πήγε και έχτισε κάπου. Αυτός δεν θα προστατευθεί; Το τονίζω, για να μην παρεξηγηθώ: Δεν αναφέρομαι σε εκείνον που αυθαίρετα πήγε όπου λάχει, επειδή έτσι ήθελε, αλλά στον πολίτη, που εμπιστεύτηκε την πολιτεία Αυτόν δεν θα τον προστατέψει κανείς;
     Η διακριτική ευχέρεια που υπάρχει στο άρθρο, λοιπόν, παρέχει τη δυνατότητα να παραβιάζεται η χρηστή διοίκηση, η προστατευόμενη εμπιστοσύνη του πολίτη και κατ’ επέκταση -και αυτή είναι η κορωνίδα της νομικής παραφωνίας που υπάρχει- η αρχή της ισότητας όπως κατοχυρώνεται από το άρθρο 4, παράγραφος 1 του Συντάγματος. Γιατί υπάρχει άνιση μεταχείριση των πολιτών, κατ’ αποτέλεσμα
     Αυτές, εν σπέρματι, τις αδυναμίες έχει ιδίως από πλευράς συνταγματικής νομιμότητας το άρθρο 24. Σας το λέω. Το ψηφίσαμε, δυστυχώς - και αυτό δεν πρέπει να επαναληφθεί - προτού το συζητήσουμε.
     Κυρία Υπουργέ, θα με θυμηθείτε: Και στα διατάγματα που θα εισηγηθείτε για την πολεοδόμηση και στις πράξεις που θα εκδώσετε για την εκτέλεση του άρθρου 24, θα δημιουργηθούν τεράστια προβλήματα συνταγματικότητας και νομιμότητας.
     Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε.
………………

[1] Σελ. 138, http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/a08fc2dd-61a9-4a83-b09a-09f4c564609d/ es20101007.pdf