Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
του Προκόπη Παυλόπουλου
(Περιοδικό "ΕΠΙΚΑΙΡΑ", τ. 35, 17/06/2010)

Μέρα με τη μέρα –όπως άλλωστε συμβαίνει, νομοτελειακά, με κάθε νόθευση της αλήθειας στο χώρο της πολιτικής- καταρρέει η «καλοστημένη» παράσταση παραπληροφόρησης της κοινής γνώμης που οργάνωσαν, προεκλογικώς αλλά και μετεκλογικώς, ο κ. Γ. Παπανδρέου και τα εκάστοτε επιτελεία του, ότι, δήθεν, για το σημερινό πρωτοφανές κατάντημα της οικονομίας μας «φταίει μόνον η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας». Σοβαρές πολιτικές αναλύσεις στον Τύπο και, κυρίως, οι συνεχείς πια αποκαλύψεις των υπευθύνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ φέρνουν σιγά – σιγά στο φως την αλήθεια αλλά και το μέγεθος της πολιτικής ανευθυνότητας και αναποτελεσματικότητας της σημερινής Κυβέρνησης.

 Ι. Ας ξεκινήσουμε από τις αποκαλύψεις και διαπιστώσεις των υπευθύνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ:

          Α. Σε συνέντευξή του, στις 9/5/2010, στην «Καθημερινή» ο υπεύθυνος οικονομικών υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και επικεφαλής των ελεγκτών της τρόικας κ. Servaas Deroose τόνισε, ότι ήταν τον Ιούλιο του 2009 που η Commission είχε προειδοποιήσει το Eurogroup σχετικά με τον κίνδυνο το ελληνικό έλλειμμα να ξεπεράσει το 10% του ΑΕΠ αν δεν ληφθούν εγκαίρως τα κατάλληλα μέτρα αποτροπής αυτού του ενδεχόμενου.  Υπενθυμίζεται ότι τέτοια προειδοποίηση δεν έγινε προηγουμένως, ενώ ήταν γνωστές επίσης οι παλινωδίες  των υπευθύνων της Commission ακόμη και ως προς την προοπτική της ευρωζώνης στο πλαίσιο αντιμετώπισης των επιπτώσεων της πρωτοφανούς παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

          Β. Αντίστοιχα δημοσιεύματα της περασμένης Κυριακής αποκαλύπτουν ότι και το ΔΝΤ έστειλε σχετικό «σημείωμα έγκαιρης προειδοποίησης» (Early Warning Exercise) μόλις λίγο πριν από την προαναφερόμενη προειδοποίηση της Commission, ήτοι προς το τέλος Ιουνίου του 2009. Και όχι νωρίτερα.

 ΙΙ. Πρέπει, λοιπόν,  από δω και πέρα να ξεκαθαρίσει κανείς σ’ όλους εκείνους, πολιτικούς και εκπροσώπους των ΜΜΕ, που φαίνεται να επιδίδονται συστηματικά σε ασκήσεις επιλεκτικής μνήμης και αδίστακτης παραπληροφόρησης, ποιες ήταν τότε οι αντιδράσεις της Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας:

          Α. Όλοι θυμούνται –και τώρα ομολογούν σταδιακώς- ότι πολύ πριν από τις ως άνω προειδοποιήσεις και, συγκεκριμένα, ήδη στις 6/3/2009, ο τότε Πρωθυπουργός κ. Κ. Καραμανλής είχε απευθύνει, προς όλες τις πολιτικές δυνάμεις –πρωτίστως δε προς την Αξιωματική Αντιπολίτευση- έκκληση συναίνεσης ως προς τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για την αποφυγή αύξησης του ελλείμματος, μέσα στη δίνη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Και καθένας επίσης θυμάται ποια ήταν τότε η «ανταπόκριση» του σημερινού τιμητή των πάντων κ. Γ. Παπανδρέου!  Όχι μόνο η στείρα άρνηση κάθε συνεννόησης και η πυροδότηση, στη συνέχεια, της στήριξης κάθε συνδικαλιστικού αιτήματος και κάθε αντίστοιχης κοινωνικής διεκδίκησης αλλά και η «απερίφραστη» αμφισβήτηση ότι υπάρχει καν παγκόσμια οικονομική κρίση!  Για όλα έφταιγε η Κυβέρνηση Καραμανλή και δεν έβλεπε στον ορίζοντα οικονομική κρίση!

          Β. Ας γυρίσουμε πίσω στο χρόνο, λίγο μετά –μόλις δύο μήνες- τις προαναφερόμενες προειδοποιήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ:

          1. Προκηρύσσοντας τον Σεπτέμβριο τις εκλογές της 4^ης Οκτωβρίου 2009 ο κ. Κ. Καραμανλής ζήτησε νωπή λαϊκή εντολή, λέγοντας όλη την αλήθεια για την ελληνική οικονομία και επισημαίνοντας την ανάγκη λήψης, και μάλιστα αμέσως, μέτρων προς την κατεύθυνση αποτροπής διόγκωσης του ελλείμματος. Κυριότεροι άξονες των μέτρων αυτών ήταν το πάγωμα των μισθών, η πάταξη της φοροδιαφυγής και η ενίσχυση των εισπρακτικών μηχανισμών του κράτους καθώς και η ολοκλήρωση της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης.  Τότε, δηλαδή τις παραμονές των εκλογών της 4^ης Οκτωβρίου του 2009,  το έλλειμμα βεβαίως ήταν πάνω από τις αρχικές προβλέψεις της Κυβέρνησης, πλην όμως δεν υπερέβαινε το 8,5% του ΑΕΠ και δεν καθιστούσε, ακόμη και σ’ αυτό το μέγεθος, την Ελλάδα ασθενή κρίκο της ευρωζώνης, αν αναλογισθεί κανείς τα ελλείμματα άλλων χωρών στην ευρωζώνη και, κυρίως, το ότι η Χώρα δεν αντιμετώπιζε, έστω και στοιχειωδώς, πρόβλημα δανεισμού.

          2. Αξίζει εδώ ν’ ανατρέξουμε στις προεκλογικές απαντήσεις και υποσχέσεις του κ. Γ. Παπανδρέου, ο οποίος γνώριζε τα πάντα για την ελληνική οικονομία, όπως άλλωστε του τόνισε, μετά την εμφάνισή του στη ΔΕΘ του 2009, ο αρμόδιος Επίτροπος κ. Χ. Αλμούνια.  Πριν απ’ όλα ας «ξαναθαυμάσουμε» την περίφημη φράση του, μήτρα και αφετηρία της πολιτικής του ανευθυνότητας: «Λεφτά υπάρχουν»! Και ύστερα ας φέρουμε στη μνήμη μας, πέρα από τους «μύδρους» του εναντίον των προτάσεων Καραμανλή, τις εξαγγελίες του π.χ. για αυξήσεις μισθών πάνω από τα όρια του πληθωρισμού, για μετά βδελυγμίας αποκήρυξη κάθε φορολογικής επιβάρυνσης των οικονομικώς ασθενέστερων και, ιδίως, κάθε αύξησης του ΦΠΑ  καθώς και για αποκλεισμό οιασδήποτε επί τα χείρω τροποποίησης του ασφαλιστικού. 

         3. Άλλωστε ως προς το ασφαλιστικό είχε δώσει «δείγματα γραφής», αντιδρώντας προκλητικά στην πρώτη φάση της μεταρρύθμισης που έκανε η Κυβέρνηση Κ. Καραμανλή, με «κορυφαία» στιγμή όταν τέθηκε επικεφαλής πορείας διαμαρτυρίας εναντίον της!

         Γ. Κάπως έτσι ο κ. Γ. Παπανδρέου κέρδισε τις εκλογές της 4^ης Οκτωβρίου και πήρε εντολή να εφαρμόσει, στο ακέραιο, τα όσα είχε επαγγελθεί. Το ότι σήμερα κάνει το εντελώς αντίστροφο είναι προφανές και πανθομολογούμενο, ακόμη και από τον ίδιο, πράγμα που σημαίνει, συνακόλουθα,  πλήρη έλλειψη δημοκρατικής νομιμοποίησης των πεπραγμένων του.  Αλλά αυτό είναι βεβαίως «ψιλά γράμματα» για τον κ. Γ. Παπανδρέου και τα φερέφωνά του.

 ΙΙΙ. Και έχει προφανώς μεγάλη σημασία να έλθουμε σ’ αυτά τα πεπραγμένα της Κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου επαναλαμβάνοντας, για μιαν ακόμη φορά, ότι όταν ξεκίνησε την επιχείρηση παραπλάνησης του εκλογικού σώματος είχε πλήρη επίγνωση των δεδομένων της ελληνικής οικονομίας, όπως προκύπτει και από τις επανειλημμένες  δηλώσεις του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος.

          Α. Ό,τι και αν ισχυρίζεται σήμερα ο κ. Γ. Παπανδρέου το γεγονός είναι πως αυτός και η Κυβέρνησή του έχουν καίρια ευθύνη για την εκτόξευση του ελλείμματος από το 8,5% στο 13,6% του ΑΕΠ κατά το τελευταίο τρίμηνο του 2009. Και τούτο διότι τότε ήταν που, μεταξύ άλλων:

          1. Ματαιώθηκαν ή μετατέθηκαν για το 2010 προϋπολογισθέντα έσοδα, όπως το ΕΤΑΚ, οι εισφορές για του ημιυπαίθριους χώρους, η φορολόγηση των σκαφών αναψυχής και τα τέλη κυκλοφορίας.

          2. Έγιναν δαπάνες που δεν είχαν προϋπολογισθεί, όπως ιδίως η αποπληρωμή χρεών των δημόσιων νοσοκομείων.

          3. Με τη φαρσοκωμωδία της δημόσιας διαβούλευσης έμειναν, κυριολεκτικώς,  ακέφαλες για μεγάλο χρονικό διάστημα μεγάλης σημασίας υπηρεσίες της δημόσιας διοίκησης και, ιδίως, παρέλυσαν οι εισπρακτικοί μηχανισμοί.

          Β. Σ’ όλα αυτά ήρθε να προστεθεί η άφρων πολιτική του κ. Γ. Παπανδρέου σχετικά με το δημόσιο χρέος: Προεκλογική αλλά και μετεκλογική δυσφήμιση της Χώρας, ιδίως στο εξωτερικό, την ώρα μάλιστα που, υποτίθεται, ο κ. Γ. Παπανδρέου «έδινε μάχη για την ελληνική οικονομία»! Δηλώσεις για «Τιτανικούς», «βαθειά λαρύγγια», απίστευτες παλινωδίες σχετικά με την παρέμβαση του ΔΝΤ το οποίο, όπως έδειξαν τελικώς τα πράγματα, ήλθε στην Ελλάδα με αποκλειστική ευθύνη της Κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου. 

          Γ. Κάπως έτσι ο κ. Γ. Παπανδρέου «κατάφερε», όπως του επισήμανε εύστοχα ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κ. Α. Σαμαράς, να μετατρέψει, με τις ενέργειές του, ένα απολύτως διαχειρίσιμο, ως τις 4 Οκτωβρίου του 2009, πρόβλημα ελλείμματος σε πρωτοφανή «βραχνά» δανεισμού της Χώρας.  Και κάπως έτσι οδήγησε στο να γίνει η Ελλάδα ο ασθενής κρίκος της ευρωζώνης και, κυρίως, το πειραματόζωο της γέννησης του μηχανισμού στήριξης με καθοριστική σύμπραξη του ΔΝΤ που, όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, όχι μόνο δεν ήταν «το πιστόλι στο τραπέζι» κατά τη διαπραγμάτευσή μας με την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά αποδείχθηκε «απασφαλισμένη χειροβομβίδα», η οποία έσκασε στα χέρια του Πρωθυπουργού και του οικονομικού του επιτελείου. Δυστυχώς, όμως, τα θραύσματά της άνοιξαν -και θ’ ανοίγουν για χρόνια- επώδυνες πληγές στο κορμί της κοινωνικής συνοχής, πρωτίστως δε στους οικονομικώς ασθενέστερους.  

         Δ. Όσο και αν προσπαθήσει ο κ. Γ. Παπανδρέου δεν πρόκειται να παραποιήσει τη μεγάλη αλήθεια ότι αν, μετά την εκλογική αναμέτρηση της 4^ης Οκτωβρίου, είχαν ληφθεί αμέσως τα μέτρα που είχε εισηγηθεί ο κ. Κ. Καραμανλής, και το κοινωνικό και οικονομικό κόστος για τον Ελληνικό Λαό θα ήταν πολύ μικρότερο και δεν θα είχε κατρακυλήσει η οικονομία μας στον κατήφορο που πορεύεται σήμερα.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα και μέσα σ’ αυτό το τέλμα στασιμοπληθωρισμού, ύφεσης και κοινωνικής και οικονομικής ανασφάλειας βυθίζεται σταδιακώς η Χώρα, έχοντας στη γέφυρα του εθνικού μας σκάφους μια Κυβέρνηση χωρίς πυξίδα, έρμαιο των εσωτερικών της αντιφάσεων, και έναν Πρωθυπουργό ο οποίος φαίνεται να περνά τις ώρες του, ολοένα και περισσότερο, στο «καρέ των αξιωματικών» -που είναι, άραγε, σήμερα εκείνα τ’ «ανοιχτά» Υπουργικά Συμβούλια μετά προσκεκλημένων και από τηλεοράσεως;- και λιγότερο στην «τιμονιέρα».  Έναν Πρωθυπουργό που τώρα πια τα ρίχνει όλα «στους άλλους» και σ’ εκείνο το οποίο αρνιόταν επιμόνως ν’ αποδεχθεί προ των εκλογών της 4^ης Οκτωβρίου του 2009, δηλαδή στην πρωτοφανή παγκόσμια οικονομική κρίση!  Και σαν να μην έφταναν όλα τούτα εκκρεμεί και το πρόβλημα της Εξεταστικής Επιτροπής για την οικονομία  που έχει ζητήσει ο κ. Γ. Παπανδρέου, στην απέλπιδα προσπάθειά του να μεταθέσει τις τεράστιες ευθύνες του.  Ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κ. Α. Σαμαράς, με υψηλό αίσθημα ευθύνης, του έχει τονίσει ότι μια τέτοια κίνηση, και μάλιστα σ’ αυτήν την οικονομική συγκυρία, συνιστά κορύφωση της πολιτικής ανευθυνότητας του Πρωθυπουργού. Τα ίδια του έχουν επισημανθεί, εμμέσως πλην σαφώς, ακόμη και «εντός των τειχών» του ΠΑΣΟΚ.  Αν, παρ’ όλες αυτές τις προειδοποιήσεις, ο κ. Γ. Παπανδρέου διαβεί τον «Ρουβίκωνα» της πολιτικής ανευθυνότητας να θυμάται ότι είναι αδιανόητο να περιορίσει την έρευνα για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας μόνο στο διάστημα μεταξύ 2007-2009. Ας είναι βέβαιος ότι αυτή η έρευνα θα επεκταθεί, οπωσδήποτε, για λόγους στοιχειώδους ιστορικής αλήθειας, τόσο πριν, ήτοι από το 1981 και επέκεινα, όσο και μετά τις εκλογές της 4^ης Οκτωβρίου 2009.  Δηλαδή ως τη μέρα που θα συσταθεί η Εξεταστική Επιτροπή.  Και τότε είναι που θ’ αποκαλυφθούν πλήρως «τα έργα και οι ημέρες» της Κυβέρνησής του. Καθώς και τότε θα επιβεβαιωθεί η θυμόσοφη λαϊκή ρήση «λαγός την φτέρην έσειε, κακό της κεφαλής του».