ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΕΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ

του

ΠΡΟΚΟΠΗ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ­*

          Χωρίς να έχει δώσει ούτε καν το στίγμα της πολιτικής της ως προς το μείζον, και πολλαπλώς ευαίσθητο, ζήτημα της κοινωνικής ένταξης των μεταναστών και πριν εκπληρώσει το στοιχειώδες δημοκρατικό χρέος ως προς την ψήφο των εκτός Επικρατείας Ελλήνων, που εκκρεμεί από την αναθεώρηση του Συντάγματος του 2001 –θυμίζω ότι το ΠΑΣΟΚ, με δική του ευθύνη ή, ορθότερα, ανευθυνότητα, τους στέρησε αυτή τη δυνατότητα καταψηφίζοντας, με καταφανώς έωλα επιχειρήματα, το σχετικό σχέδιο νόμου της Κυβέρνησης Καραμανλή- η Κυβέρνηση Παπανδρέου ανέλαβε νομοθετική πρωτοβουλία για την «Πολιτική συμμετοχή ομογενών και αλλοδαπών υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα και μακροχρόνια στην Ελλάδα».

         Και η απλή μόνον ανάγνωση των ρυθμίσεων που συγκροτούν αυτή την πρωτοβουλία αρκεί για να καταδείξει ότι, μέσα από μια εμφανή σύγχυση μεταξύ μεταναστευτικής πολιτικής και πολιτικής απόκτησης της ιθαγένειας, το ΠΑΣΟΚ –έχει, άλλωστε, και στο πρόσφατο παρελθόν δώσει τέτοια δείγματα πολιτικής ανευθυνότητας- θυσιάζει τόσο τα δικαιώματα αλλά και πραγματικά συμφέροντα των μεταναστών όσο και το κρίσιμο ζήτημα της ιθαγένειας στο βωμό των μικροκομματικών, ψηφοθηρικών του σκοπιμοτήτων.

Ι. Όλες οι χώρες που είναι εστίες υποδοχής μεγάλου αριθμού μεταναστών, ιδίως δε εκείνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διακρίνουν σαφώς μεταξύ κανόνων απονομής της ιθαγένειας και πολιτικής, η οποία αποσκοπεί στην ομαλή κοινωνική ένταξη των μεταναστών.  Αυτή τη διάκριση και προώθηση των αντιστοίχων επιλογών ακολούθησε και η Χώρα μας μετά το 2004, αφού πριν οι Κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ είχαν πλήρως αδιαφορήσει για την κοινωνική ένταξη των μεταναστών και την αντιμετώπιση της μη νόμιμης μετανάστευσης.  Σε σημείο μάλιστα που, εκτός από τις τεράστιες αρνητικές επιπτώσεις στο εσωτερικό μας, να είναι έκθετη η Ελλάδα και ως προς την ενσωμάτωση του αντίστοιχου κοινοτικού κεκτημένου.

          Συγκεκριμένα η Κυβέρνηση Καραμανλή, πέραν του ότι πρωταγωνίστησε σε όλα τα ευρωπαϊκά fora ως προς τη διαμόρφωση και εφαρμογή της κοινής ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής και της πολιτικής αντιμετώπισης της παράνομης μετανάστευσης:

- Πρώτον, με τον σύγχρονο κώδικα περί ιθαγένειας (ν.3284/2004) καθιέρωσε –διευρύνοντας θεαματικά το προηγούμενο κανονιστικό πλαίσιο- δεκατρείς τρόπους απόκτησης της ελληνικής ιθαγένειας, λαμβάνοντας υπόψη από τη μια πλευρά τη διεθνή εμπειρία και πρακτική και, από την άλλη, την γεωγραφική –και όχι μόνον- ιδιομορφία της Χώρας μας ως της μεγαλύτερης πύλης εισόδου μη νόμιμων μεταναστών, τουλάχιστον στον ευρωπαϊκό χώρο.

- Δεύτερον, κάλυψε ταχύτατα το κενό του ΠΑΣΟΚ ως προς την ομαλή και δίκαιη κοινωνική ένταξη των μεταναστών και ως προς την συνακόλουθη προσαρμογή μας στους κανόνες του ευρωπαϊκού κοινοτικού δικαίου.  Κύριοι άξονες αυτής της πολιτικής υπήρξαν η πλήρης και χωρίς προϋποθέσεις πρόσβαση όλων στο ΕΣΥ και  των ανηλίκων, επιπροσθέτως, στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, η ενίσχυση της οικογενειακής επανένωσης και, πρωτίστως, η οργάνωση του καθεστώτος των επί μακρόν διαμενόντων, για τους οποίους υπήρχε η δέσμευση αναγνώρισης και πολιτικών δικαιωμάτων, με τη συμμετοχή τους στις εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, καθώς επιτρέπει το Σύνταγμά μας.

ΙΙ. Όπως ήδη επισημάνθηκε, η νομοθετική πρωτοβουλία της Κυβέρνησης Παπανδρέου αφενός αγνοεί παντελώς την ανάγκη προώθησης της ομαλής και δίκαιης ένταξης των μεταναστών στην κοινωνία μας, που η Νέα Δημοκρατία είχε δρομολογήσει. Και, αφετέρου, συγχέει, ανεύθυνα, την ένταξη των μεταναστών με την αλόγιστη διεύρυνση των προϋποθέσεων απόκτησης της ελληνικής ιθαγένειας.

          Το κυριότερο σημείο σύγχυσης συνιστά η μείωση των δέκα χρόνων νόμιμης παραμονής που απαιτούνται σήμερα, μεταξύ άλλων προϋποθέσεων, για να γίνει κάποιος Έλληνας, σε πέντε.  Άρα ταυτίζεται, ουσιαστικά, το χρονικό διάστημα για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας με το χρόνο παραμονής που απαιτείται για να υπαχθεί ο μετανάστης στο καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος!  Έτσι, λοιπόν, και εφόσον ψηφισθεί μια τέτοια ρύθμιση, γιατί ένας μετανάστης να ζητήσει την υπαγωγή του στο καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος, προκειμένου να ενταχθεί πλήρως στην κοινωνία μας και να μην προσπαθήσει –με λιγότερες, μάλιστα, προϋποθέσεις- ν’ αποκτήσει την ελληνική ιθαγένεια, ασχέτως αν στο βάθος δεν τον έλκει, διόλου μάλιστα, η ουσιαστική ιδιότητα του Έλληνα πολίτη;  Κατ΄ αποτέλεσμα, δηλαδή, η νομοθετική αυτή πρωτοβουλία οδηγεί στη δημιουργία Ελλήνων από αμηχανία και βιοποριστική σκοπιμότητα!  Αυτό, άραγε, είναι κατά την Κυβέρνηση Παπανδρέου το σύγχρονο διακύβευμα της μεταναστευτικής μας πολιτικής;  Και δεν αντιλαμβάνονται οι «πατέρες» αυτής της «μεταρρύθμισης» ότι ούτε τον Τόπο αλλά, ιδίως, ούτε τους μετανάστες εξυπηρετούν, όταν οι τελευταίοι αποζητούν  στη Χώρα μας, κυρίως, μια καλλίτερη, και υπό όρους νομιμότητας, μοίρα;

ΙΙΙ.  Και μια τελευταία επισήμανση: Ορισμένοι υποστηρικτές της νομοθετικής αυτής πρωτοβουλίας επικαλούνται και προβάλλουν τα δεδομένα άλλων χωρών, πρωτίστως δε κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως προς τους κανόνες περί ιθαγένειας.  Πέραν όμως του ότι η επίκλησή τους είναι επιλεκτική –αφού, απ’ όσο μπορώ να γνωρίζω, καμία από τις χώρες, στις οποίες αναφέρονται, δεν έχει υιοθετήσει συνολικά το πλέγμα προϋποθέσεων που η Κυβέρνηση Παπανδρέου προτείνει σήμερα- αγνοούν μια βασική παράμετρο, στην οποία ήδη έγινε αναφορά:  Όταν μια χώρα, όπως η Ελλάδα, είναι τέτοιας έκτασης πύλη εισόδου μη νόμιμων μεταναστών, είναι αδιανόητο να την συγκρίνουν με την έννομη τάξη περί ιθαγένειας που υιοθετούν κράτη, τα οποία όχι μόνο δεν παρουσιάζουν αυτή την ιδιομορφία, αλλά έχουν την πολυτέλεια να κάνουν ακόμη και επιλογή των μεταναστών που περνούν τα σύνορά τους.  Και η άγνοιά τους αυτή δεν θα ήταν άξια σχολιασμού και κριτικής, αν δεν περιέκλειε τον άμεσο και ορατό κίνδυνο η Χώρα μας να καταστεί, ακόμη περισσότερο και σ’ αντίθεση με την προσπάθεια που καταβάλλεται εδώ και έξι χρόνια, πόλος έλξης μη νόμιμων μεταναστών και, ιδίως, προνομιακό πεδίο δράσης των σύγχρονων δουλεμπόρων.

          Κλείνω το σημείωμα αυτό ενδίδοντας στον πειρασμό ν’ απαντήσω σε κάποιους – γνώριμους και από άλλες, παρεμφερείς, αντιπαραθέσεις- εκπροσώπους του νεόκοπου και μονοπωλιακού «προοδευτισμού», οι οποίοι δεν διστάζουν ν’ αναρτούν, σ’ εκείνους που «τολμούν» ν’ αμφισβητήσουν την «αυθεντία» τους, «ταμπέλες» ακροδεξιών ή και ρατσιστικών ακόμη τάσεων.  Και η απάντηση σ’ αυτή τη νοοτροπία τους μόνο με κάποια δόση χιούμορ μπορεί να δοθεί.  Δανείζομαι, λοιπόν, τη ρήση του μεγάλου τενόρου Τζουζέπε ντι Στέφανο,  σύμφωνα με την οποία «δεν έχω ανάγκη από συμβουλές, για λάθη που μπορώ να κάνω μόνος μου».

*­ Βουλευτή – Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών