Προκόπης Παυλόπουλος
Βουλευτής, πρώην Υπουργός Εσωτερικών,
Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών

(Στην εφημερίδα "Αδέσμευτος Τύπος", Κυριακή 18/4/2010 και στη Δημοσιογράφο κ. Νίκη Ζορμπά)

Η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας στη Χώρα μας, με την ιδιομορφία την οποία εμφανίζει intra muros αυτή η μάστιγα, ιδίως λόγω και της –βέβαιης πια- διασύνδεσής της με το οργανωμένο έγκλημα, είναι ένα συλλογικό και πολύπλευρο εγχείρημα.  Θα πρόσθετα μάλιστα εθνικό εγχείρημα. Από τις διάφορες, και σαφώς αλληλοεπηρεαζόμενες πτυχές του θ’ αναφερθώ, κυρίως λόγω του περιορισμένου χώρου αυτού του σημειώματος, μόνο σε τρεις, τις οποίες θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικές. 

Η πρώτη πτυχή αφορά την ανάγκη πλήρους απομόνωσης και απερίφραστης καταδίκης της τρομοκρατίας και των τρομοκρατών από το σύνολο της κοινωνίας, ιδίως δε απ’ όλες τις δημοκρατικώς λειτουργούσες πολιτικές δυνάμεις και από το σύνολο των ΜΜΕ.  Με τον τρόπο αυτόν η τρομοκρατία θα στερηθεί πλήρως του –ανύπαρκτου άλλωστε- δήθεν ιδεολογικού της περιβλήματος, ορθότερα δε της «ιδεολογικής της λεοντής».

Η δεύτερη πτυχή σχετίζεται με την ευθύνη του συνόλου του εκπαιδευτικού μας συστήματος, και, ιδίως του σχολείου όπου και διαμορφώνεται, σε μεγάλο βαθμό, η προσωπικότητα του ανθρώπου στα πρώτα της στάδια.  Πέρα από τη μετάδοση γνώσης, το σχολείο και ο εκπαιδευτικός πρέπει ν’ αγκαλιάσουν τον μαθητή, να συνδεθούν ψυχικά μαζί του και να του μεταδώσουν αρχές και αξίες σύμφυτες με την ομαλή οργάνωση και λειτουργία της κοινωνίας, ιδίως δε να του εμφυσήσουν τα ιδανικά και τα πλεονεκτήματα της Δημοκρατίας που εγγυώνται την ανάπτυξη πραγματικά ελεύθερων και δημιουργικών ανθρώπων για χάρη του ίδιου του κοινωνικού συνόλου.

Τέλος, η Τρίτη πτυχή συνδέεται με την οικογένεια.  Το θεμελιώδες αυτό κύτταρο της κοινωνίας πρέπει να συμπεριφέρεται με τρόπο που δείχνει ότι νοιάζεται πραγματικά για το παιδί, κυρίως κατά τις ελεύθερες ώρες του, δίνοντάς του και την απαραίτητη για την ηλικία του αίσθηση σιγουριάς και θαλπωρής και λειτουργώντας συμπληρωματικά με την αποστολή του εκπαιδευτικού συστήματος. 

Εν κατακλείδι, πολιτικό σύστημα, υπό την ευρεία του όρου έννοια, εκπαιδευτικό σύστημα και οικογένεια μπορούν και πρέπει να γίνουν αποτελεσματικά αναχώματα υπεράσπισης του Ανθρώπου και της Δημοκρατίας από τους σύγχρονους εχθρούς τους, όπως είναι ιδίως η τρομοκρατία και οι τρομοκράτες.