Άρθρα

ΑΙΤΙΟΛΟΓΩΝΤΑΣ ΤΟ «ΟΧΙ»
ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟ ΚΑΝΟΝΑ ­
στην εφημερίδα "Τύπος της Κυριακής" της 13/2/2011

   Από θεσμική άποψη, η πρωτοβουλία καθιέρωσης του συνταγματικού δημοσιονομικού κανόνα για τις χώρες της ευρωζώνης που δεν τον έχουν υιοθετήσει ως τώρα -και είναι η συντριπτική πλειοψηφία- δεν μπορεί και δεν πρόκειται να ευδοκιμήσει για τους εξής –μεταξύ άλλων φυσικά- λόγους, οι οποίοι έχουν αναφορά στην ίδια τη δημοκρατική αρχή.  Και ευελπιστούμε πως η Ευρωπαϊκή Ένωση στο σύνολό της –άρα και η Γερμανία- αποδέχεται τουλάχιστον τους στοιχειώδεις κανόνες Δημοκρατίας, μέσα από τους οποίους γεννήθηκε και ενόψει των οποίων και μόνο μπορεί να οραματίζεται ένα μέλλον ανάλογo των προσδοκιών που τη θεμελίωσαν.

I.    Κατά πρώτο λόγο, η αρχή της ισότητας –ένας από τους πυλώνες πάνω στους οποίου εδράζεται το θεσμικό και κοινωνικό αέτωμα της δημοκρατικής αρχής- επιβάλει ένας τέτοιος δημοσιονομικός κανόνας να ισχύει για όλα, ανεξαιρέτως, τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης.  Μόνο που η αρχή της ισότητας, κατά γενική πλέον ομολογία και αποδοχή, δεν νοείται αριθμητικώς αλλά αναλογικώς.  Δηλαδή με την έννοια της ίσης μεταχείρισης ουσιωδώς όμοιων καταστάσεων και, συνακόλουθα, της άνισης μεταχείρισης ουσιωδώς ανόμοιων καταστάσεων.  Για ν’ αναχθούμε στον αριστοτελικής καταγωγής ορισμό «εκάστω το ίδιον αυτώ αποδιδόναι».  Και στην εντελώς σύγχρονη εποχή, κατά τον μέντορα της περί Δικαιοσύνης θεωρίας Τζων Ρόουλς («Θεωρία περί Δικαιοσύνης», 1971), η πλήρης και συνεπής αρχή της ισότητας, κατά το πνεύμα της, σημαίνει πρωτίστως ισότητα ως προς την αφετηρία, από την οποία ξεκινά καθένας.  Με άλλα λόγια –και για το ζήτημα που αναλύεται εδώ- δεν είναι δίκαιο να υποχρεώνεις χώρες να οδηγηθούν στα ίδια οικονομικά αποτελέσματα, επιβάλλοντας επιλεκτικώς τεράστιες θυσίες στο κατά περίπτωση κοινωνικό σύνολο, εφόσον αυτές ξεκινούν, χωρίς δική τους μάλιστα αποκλειστικώς υπαιτιότητα, από διαφορετική οικονομική αφετηρία.  Πολύ περισσότερο όταν η διαφοροποίηση ως προς την αφετηρία οφείλεται, κατά μεγάλο μέρος, στο ότι οι χώρες που έμειναν πίσω πληρώνουν ουσιαστικά το κόστος για να μπορούν σήμερα άλλοι να παραδίδουν μαθήματα οικονομικής προόδου και να εμφανίζονται ως «παραδείγματα προς μίμησιν»!  Συνεπώς, η γενικευμένη και ισοπεδωτική εφαρμογή ενός συνταγματικού δημοσιονομικού κανόνα παραβιάζει την αρχή της ισότητας, με την έννοια της αναλογικής Δικαιοσύνης και αντιβαίνει στις ίδιες τις αρχές και της αξίες, πάνω στις οποίες θεμελιώνεται η δομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

hello: ΑΙΤΙΟΛΟΓΩΝΤΑΣ ΤΟ "ΟΧΙ" ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟ ΚΑΝΟΝΑ. Εφημερίδα "Τύπος της Κυριακής" της 13/2/2011

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΣΗΜΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ ΓΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ;
Τα επικίνδυνα «παιγνίδια» της Κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου πολλαπλασιάζονται
στο περιοδικό "ΕΠΙΚΑΙΡΑ" τ. 69 της 10/2/2011

Τμήμα του άρθρου αυτού με τον τίτλο «ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΑΜΗΧΑΝΙΑΣ;» δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Κυριακής την 6/2/2011.

           Η απόφαση 350/2011 του Δ΄Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία παραπέμπει στην Ολομέλεια την τελική κρίση ως προς ενδεχόμενη αντισυνταγματικότητα διατάξεων του ν.3838/2010 που αφορούν την κτήση της ελληνικής ιθαγένειας, επανέφερε στην επικαιρότητα την κριτική η οποία είχε ασκηθεί στον νόμο αυτό κατά τη συζήτησή του στη Βουλή.  Σεβόμενος, κατά πάγια πεποίθησή μου, την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, δεν θα επιχειρήσω να υπερασπιστώ την ως άνω απόφαση ούτε να προκαταλάβω την απόφαση της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας.  Θα εκθέσω όμως, συνοπτικώς, τους λόγους για τους οποίους, κατά την σχετική συζήτηση στη Βουλή, χαρακτήρισα τις επιλογές του ν. 3838/2010 για την ελληνική ιθαγένεια ιδιαίτερα επικίνδυνο ιστορικό και εθνικό λάθος.

I.               Ο ν. 3838/2010 αντικατέστησε, δυστυχώς επί τα χείρω, καίριας σημασίας διατάξεις του ν. 3284/2004 περί «Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας», τον οποίο είχα εισηγηθεί στη Βουλή ως Υπουργός Εσωτερικών.

hello: 10/2/2011. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΣΗΜΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ ΓΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ; Τα επικίνδυνα "παιγνίδια" της Κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου πολλαπλασιάζονται, στο περιοδικό "ΕΠΙΚΑΙΡΑ" τ. 69 της 10/2/2011

ΑΣ ΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΟΡΑΜΑ

Αιτιολογώντας το «όχι» στον συνταγματικό δημοσιονομικό κανόνα

Του

ΠΡΟΚΟΠΗ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ

Βουλευτή, Καθηγητή του Δημόσιου Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

                                                                                              Αθήνα, 6 Φεβουαρίου 2011

          Οι επώδυνοι κλυδωνισμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη με την πιο βαθειά κρίση από τη σύστασή της –και, οπωσδήποτε, από τη σύσταση της ευρωζώνης- έτσι καθώς συμπλέκονται προσθετικώς με το ηγετικό αλλά και το διαχρονικό δημοκρατικό έλλειμμα που την υποσκάπτει επικίνδυνα ιδίως υπό την παρούσα συγκυρία, προβάλλουν ευθέως το ζήτημα της άμεσης ανάγκης και του τρόπου υπεράσπισης του παρόντος και του μέλλοντός της.  Ως Έλληνες, που συνδέσαμε τη μοίρα μας –και ορθώς, αφού ήταν ο μόνος δρόμος διασφάλισης της κοινωνικής και οικονομικής μας πορείας αλλά ακόμη και αυτών των εθνικών μας δικαίων, πράγμα που οφείλεται πρωτίστως στην οξυδέρκεια και την εθνική στάση του Κωνσταντίνου Καραμανλή- με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την προοπτική της, έχουμε σήμερα αυξημένο χρέος στο πεδίο του κοινού αγώνα μιας τέτοιας υπεράσπισης.  Το ζήτημα τούτο τίθεται επειγόντως, και με τον πιο συγκεκριμένο τρόπο, ιδίως τους τελευταίους μήνες, κατ’ εξοχήν δε μετά την εντελώς πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών στις 4 Φεβρουαρίου 2011 όταν, μεταξύ άλλων, ήλθε στην επιφάνεια η γερμανική πρόταση περί καθιέρωσης υποχρέωσης των κρατών-μελών που εμφανίζουν μείζονα οικονομικά προβλήματα και, βέβαια, των κρατών-μελών που είτε τελούν υπό το ιδιόμορφο καθεστώς στήριξης -όπως η Ελλάδα- είτε αντιμετωπίζουν θέμα εισόδου στο καθεστώς αυτό, να εισαγάγουν στην έννομη τάξη τους, και δη σε συνταγματικό επίπεδο, ειδικό δημοσιονομικό κανόνα.  Ήτοι διάταξη, σύμφωνα με την οποία υποχρεούνται, υπό την εγγύηση του θεμελίου της έννομης τάξης τους, δηλαδή του Συντάγματός τους, π.χ. να τηρούν ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς ή, εν πάση περιπτώσει, να συντηρούν το έλλειμμά τους κάτω από το όριο του 3%.  Η Κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου δεν φαίνεται ν’ αντιδρά έστω και στοχειωδώς απέναντι σε μια τέτοια αυθαίρετη απαίτηση. Αντιθέτως, ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κ. Α. Σαμαράς, κατά την πρόσφατη -3 Φεβρουαρίου 2011- σύνοδο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Παράταξης, άσκησε έντονη κριτική στην απαίτηση αυτή, αμφισβητώντας τεκμηριωμένα όχι μόνο τη θεσμική της βασιμότητα αλλά, κατά κύριο λόγο, την αποτελεσματικότητά της.  Και κάποιοι άλλοι, διαστρεβλώνοντας την υπεύθυνη αυτή θέση του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, «έσπευσαν» να την επικρίνουν, δήθεν ως αντίθετη προς τις αρχές και τις αξίες ενός κατ’ εξοχήν προευρωπαϊκού Κόμματος, όπως είναι η Νέα Δημοκρατία από τις καταβολές της!  Και εδώ ακριβώς τίθεται το μεγάλο ζήτημα, στο οποίο ήδη αναφέρθηκα:  Πως, άραγε, μπορούμε και οφείλουμε να υπερασπισθούμε την Ευρωπαϊκή Ένωση και, κατ’ επέκταση, το όραμα  της ευρωπαϊκής ενοποίησης; Και μάλιστα μέσα στη δίνη της, υπό εξέλιξη ακόμη, πρωτόγνωρης παγκόσμιας οικονομικής κρίσης;  Απλώς υιοθετώντας, παθητικά και άκριτα, τα κελεύσματα μιας ευρωπαϊκής ηγεσίας δυστυχώς κατώτερης, όπως όλοι συνομολογούν, των κρίσιμων σύγχρονων περιστάσεων, όταν μάλιστα φαίνεται καθαρά ότι τα κελεύσματα αυτά οδηγούν σε λάθος δρόμο για τα μεσομακροπρόθεσμα συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης;  Ή ορθώνοντας το ανάστημά μας και μιλώντας, απέναντι στους εταίρους μας, τη γλώσσα της αλήθειας και της καλώς νοούμενης αλληλεγγύης, τολμώντας ταυτοχρόνως να υποδείξουμε τη λάθος πορεία;  Αναμφισβήτητα πρέπει ν’ ακολουθήσουμε τη δεύτερη οδό.  Και σ’ αυτή την πορεία καλό είναι να μας εμπνέει και να μας διακατέχει ευκρινώς η ιστορικώς αποδεδειγμένη αλήθεια, σύμφωνα με την οποία η επιλογή των ορθών και ορθολογικών αποφάσεων για το μέλλον και της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των οικονομικώς ισχυρών κρατών-μελών της και των ηγετών τους.  Χωρίς να παραγνωρίζουμε το μέγεθος και τη σημασία των κρατών αυτών οφείλουμε, απέναντι στον Τόπο μας αλλά και απέναντι στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, ν’ αποδεικνύουμε ότι ισοτίμως και ισοκύρως πορευόμαστε για το μέλλον της Ευρώπης η οποία, άλλωστε, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τις, σύμφυτες με την παράδοσή της, αρχές της ισοτιμίας και της δημοκρατικής της οργάνωσης. Και για να γίνω σαφέστερος:

hello: Άρθρο του κ. Π. Παυλόπουλου: ΑΣ ΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΟΡΑΜΑ. Αιτιολογώντας το "όχι" στον συνταγματικό δημοσιονομικό κανόνα.