Αν θέλετε να μάθετε ποιες είναι οι πιο αξιόπιστες στοιχηματικες εταιριες στον κόσμο τότε μπορείτε να διαβάσετε τις πιο έγκυρες αξιολογήσεις για εταιριες στοιχηματων με πολλές πληροφορίες για υπηρεσίες και τα στοιχηματικά μπόνους εγγραφής που δίνουν. Δείτε τη σελίδα και συλλέξτε τις δυνατές γνώσεις για να επιβιώσετε στο χώρο του διαδικτυακού παιχνιδιού.














Βουλή - Αγορεύσεις / Παρεμβάσεις

23-08-2011. Αγόρευση κ. Π. Παυλόπουλου κατά την συζήτηση επί της αρχής του σν του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων «Δομή, λειτουργία, διασφάλιση της ποιότητας των σπουδών και διεθνοποίηση των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων».

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ[1]: Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε. Θα μιλήσω από το έδρανο εφαρμόζοντας τον Κανονισμό της Βουλής.
Κυρία Υπουργέ, ο τίτλος που ταίριαζε και ταιριάζει στο νομοσχέδιό σας είναι «το χρονικό της κατεδάφισης του νόμου-πλαισίου» τον οποίο ψήφισε το ΠΑΣΟΚ το 1982. Τέλος εποχής για ένα νόμο για τον οποίο θα απολογείται το ΠΑΣΟΚ. Και ήδη απολογείται γιατί είναι πραγματική απολογία το γεγονός ότι φέρνει προς ψήφιση αυτές τις διατάξεις.

Το ζήτημα είναι για ποιο λόγο ήλθε αυτό το «τέλος της εποχής». Και αφού ήλθε, με τι το αντικαθιστάτε. Γιατί ήλθε άραγε; Όπως εφαρμόστηκε ο νόμος-πλαίσιο και με τις διατάξεις που είχε, στην κυριολεξία «βύθισε» το πανεπιστήμιο στον κομματισμό, στη γραφειοκρατία, στην αναξιοκρατία και πολλές φορές σε με-μονωμένα -ευτυχώς- φαινόμενα διαφθοράς. Όλο αυτό το κατάντημα όμως είναι δικό σας δημιούργημα. Όχι μόνο γιατί θεσπίσατε όλες αυτές τις επαίσχυντες διατάξεις για τα ΑΕΙ, αλλά και γιατί κάθε φορά που άλλη κυβέρνηση, πλην ΠΑΣΟΚ, προσπαθούσε να βελτιώσει κάτι -οι δύο κυβερνήσεις που προσπάθησαν να βελτιώσουν κάτι ήταν Κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας-το ΠΑΣΟΚ ήταν ακριβώς απέναντι.

Το ΠΑΣΟΚ μας ζητάει σήμερα να σταθούμε υπεύθυνοι. Δεν υπήρξε μεταρρύθμιση του Γιώργου Σουφλιά και της Μαριέττας Γιαννάκου που να μην την πολέμησε το ΠΑΣΟΚ από το πεζοδρόμιο και το δρόμο! Και το πανεπιστήμιο κατάντησε εδώ που φτάσαμε. Φτάσαμε στο σημείο, για το οποίο λυπάμαι πραγματικά πολύ, να βλέπω το πανεπιστήμιο στο οποίο ανήκω, το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, να βγάζει αποφάσεις του επιπέδου «δεν εφαρμόζω νόμο που ψήφισε η Βουλή». Αυτά είναι αδιανόητα πράγματα.

Κυρία Υπουργέ, για να φτάσει το πανεπιστήμιο σ’ αυτό το κατάντημα χρειάστηκε όλη αυτή η περίοδος όπου γαλουχήθηκαν πολλοί προς αυτή την κατεύθυνση. Για να λένε τώρα «δεν εφαρμόζω νόμους». Και είσθε πρωταγωνιστές προς αυτή την κατεύθυνση, όχι μόνο παλιότερα αλλά και τώρα.

Λίγο πριν από τις εκλογές ο ίδιος ο Πρωθυπουργός και Αρχηγός σας έδινε τον τόνο μ' εκείνη την κραυγή που ξέρουμε όλοι μέσα στην προεκλογική περίοδο: «Αγωνιστείτε, αντισταθείτε»! Αυτό δεν ήταν το μότο του κυρίου Παπανδρέου; Από δω μέσα δεν πήρε τους Βουλευτές του, όταν πήγε η Νέα Δημοκρατία να κάνει μία στοιχειώδη μεταρρύθμιση για τα ασφαλιστικά ταμεία; Τους πήρε και πήγε έξω στο δρόμο και στο πεζοδρόμιο μαζί με τον κύριο Ραγκούση κρατώντας τα πανό και κραυγάζοντας.

Αυτή ήταν η συμπεριφορά σας. Ό,τι θετικό και αν πήγε να γίνει, το «τορπιλίσατε». Και έφτασαν τα πράγματα εδώ που έφτασαν, στο κατάντημα που βρισκόμαστε, το οποίο οφείλεται εν πολλοίς όχι μόνο στις στρεβλές διατάξεις που θεσπίσατε, αλλά και στο ότι όταν υπήρξαν θετικές διατάξεις, δεν εφαρμόζονταν. Και ήσασταν πρωταγωνιστές στη μη εφαρμογή τους.

Με τι το υποκαθιστάτε, λοιπόν, αυτήν την ώρα και με τι το αντικαθιστάτε αυτό το πανεπιστημιακό σύστημα; Με ένα νόμο ο οποίος, να με θυμάσθε -εδώ θα είμαστε- δεν μπορεί να εφαρμοσθεί στην πράξη. Για να μην παρεξηγηθώ, το ξανατονίζω: Είναι αδιανόητο αυτό που λέγεται, ότι, ξέρετε, «δεν εφαρμόζω νόμο που ψήφισε η Βουλή». Άλλο όμως αυτό και άλλο το γεγονός ότι η δομή του, η λειτουργία του είναι πέρα και έξω όχι μόνο από τα ελληνικά πρότυπα, αλλά πέρα και έξω από τα ευρωπαϊκά πρότυπα.

Θέλω να σας τονίσω και κάτι άλλο. Οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις γίνονται σταδιακά και με συνέχεια. Δεν ξεθεμελιώνεις κάτι και την άλλη μέρα πας να βάλεις κάτι εντελώς καινούργιο, όταν μάλιστα αυτό το εντελώς καινούργιο, κυρία Υπουργέ, πάσχει από κάτι πολύ σημαντικό για το πανεπιστήμιο, το οποίο ουδέποτε εγκατέλειψα ακόμη και όταν ήμουν Υπουργός και, επομένως, έχω δικαίωμα να μιλώ, γιατί το έχω ζήσει και το ζω. Ποιο είναι αυτό; Η υποδομή που χρειάζεται για να τα εφαρμόσεις όλα αυτά. Δεν υπήρχε. Φτιάχνετε κάτι καινούργιο και δεν υπάρχει. Και να θέλουν να το εφαρμόσουν, με ποια υποδομή; Ποια υποδομή υλικοτεχνική; Ποια οικονομικά μέσα, που θα έπρεπε να έχουν διασφαλιστεί πριν, για να φθάσουμε εδώ;

Κάνετε εδώ ό,τι κάνατε και με τον «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ». Τον φέρατε χωρίς υποδομή και καταρρέει. Το ίδιο κάνετε και για τα πανεπιστήμια αυτήν τη στιγμή, ακόμα και αν οι προθέσεις σας είναι αγαθές.

Θέλω, όμως, να σας τονίσω ότι εκτός από την έλλειψη υποδομής είναι και η νοοτροπία την οποία αποπνέει, ο αέρας τον οποίο αναδίδει τούτο το νομοσχέδιο. Ποιος είναι ο αέρας αυτός; Μια αμερικανικής αντίληψης στην κυριολεξία, περί πανεπιστημίου. Δεν έχω τίποτα, σας διαβεβαιώ, μ' αυτές τις αντιλήψεις. Δεν τις καταδικάζω, κάθε άλλο. Μόνο που είναι εντελώς διαφορετικές από την ευρωπαϊκή παράδοση. Η ευρωπαϊκή παράδοση, αντίθετα από την αμερικανική, θέλει το πανεπιστήμιο -ό,τι και αν λένε κάποιοι συνάδελφοι μου στη Νομική Σχολή – Universitas studiorum et scolarium. Είναι ενότητα διδασκόντων και διδασκομένων. Έχει σωματειακό χαρακτήρα, τον οποίο η νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας και η θεωρία έχουν υπερασπιστεί. Και ο ιδρυματικός χαρακτήρας υπάρχει και έγκειται μόνον ως προς ένα σημείο: Στο γεγονός ότι το πανεπιστήμιο επιδοτείται από το κράτος. Όμως αυτή η επιδότηση δεν μπορεί να προσδώσει και συνταγματικώς ιδρυματικό χαρακτήρα στο πανεπιστήμιο. Γιατί ξέρετε πάρα πολύ καλά ότι το ίδρυμα είναι περιουσία για να επιτευχθεί ένας σκοπός. Και αλίμονό μας αν πούμε ότι το πανεπιστήμιο στην Ελλάδα είναι σύνολο περιουσιακών στοιχείων, τα οποία έχουν ταχθεί στην εξυπηρέτηση ορισμένου σκοπού! Και υπάρχει από την άλλη πλευρά ο σωματειακός χαρακτήρας που είναι σύνολο προσώπων. Αυτόν το σωματειακό χαρακτήρα καθιερώνει, με την πλήρη αυτοδιοίκηση που ορίζει το άρθρο 16 παράγραφος 5 του Συντάγματος. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητο στη θεωρία και τη νομολογία. Και δεν πρόκειται, διότι δεν μπορεί, να αλλάξει η νομολογία. Εδώ είμαστε και θα το δούμε αυτό το πράγμα. Αυτό το αγνοείτε παντελώς. Αυτή είναι η ευρωπαϊκή παράδοση.

Στην Αμερική, που δεν είχαν αυτήν την παράδοση, δίνει κάποιος χρήματα, φτιάχνει ένα πανεπιστήμιο ή μια έδρα. Υπάρχει άλλη αντίληψη. Δεν την κακολογώ, για να το πω έτσι. Δεν την αποκηρύσσω. Αλλά δεν είναι η αντίληψη και η παράδοση των ευρωπαϊκών πανεπιστημίων. Δεν ξεριζώνεις μια παράδοση, ούτε παραβιάζεις τόσο κατάφωρα ένα Σύνταγμα εν ονόματι ενός ψευδεπίγραφου εκσυγχρονισμού.

Γι’ αυτό είναι αντισυνταγματικές οι διατάξεις -και θα το δείτε, δεν θέλω να μείνω περισσότερο σ’ αυτό- και για τη σύνθεση του συμβουλίου και για την εκλογή πρυτάνεως. Είναι αδιανόητο με βάση το σωματειακό χαρακτήρα, όπως έχει ερμηνευθεί αυτός από τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας και τη θεωρία, να έχεις συμβούλιο παντοδύναμο και ολιγαρχικό, του οποίου ορισμένα από τα μέλη να προέρχονται έξω από την πανεπιστημιακή κοινότητα. Και, πολύ περισσότερο, να εκλέγεις πρύτανη ο οποίος είναι έξω από την πανεπιστημιακή κοινότητα του συγκεκριμένου ανωτάτου εκπαιδευτικού ιδρύματος.

Κυρία Υπουργέ, μην αυταπατώμεθα. Πιστεύετε σοβαρά με το μισθό που έχουν οι καθηγητές πανεπιστημίου στην Ελλάδα ότι θα πείσετε κανέναν πρύτανη ή καθηγητή μεγάλου αλλοδαπού πανεπιστημίου να έρθει στην Ελλάδα να αφιερώσει τη ζωή του;

Δεν είναι όμως μόνο το θέμα το συνταγματικό, όπου η αντισυνταγματικότητα είναι κατάφωρη. Υπάρχει και κάτι άλλο, το οποίο θέλω να επισημάνω. Είναι άδικο για τους καθηγητές του ελληνικού Πανεπιστημίου. Είναι άδικο, κυρία Υπουργέ, γιατί;

Μην μου πείτε ότι στο Καποδιστριακό, στο Αριστοτέλειο, στο Δημοκρίτειο, παντού, δεν υπάρχουν άνθρωποι αξίας, άνθρωποι κύρους, οι οποίοι να μπορούν να συνθέσουν αυτό το περίφημο συμβούλιο! Μας λείπουν; Δεν τους έχουμε; Εδώ γίνονται προσωπικότητες έξω και τους αγνοούμε εμείς εδώ στην Ελλάδα; Δεν μπορούμε, δηλαδή, να βρούμε κάποιους μέσα απ’ αυτούς τους ανθρώπους;

Δεν είναι πέρα, από την παραβίαση της αυτοδιοίκησης και μια μείωση του κύρους τους όταν λέμε ότι σε ολόκληρο Καποδιστριακό π.χ. δεν μπορούμε να βρούμε έντεκα ή δεκαπέντε ανθρώπους για να αποτελέσουν το Συμβούλιο όταν ξέρουμε ότι υπάρχουν πολύ περισσότερες προσωπικότητες που είναι και καθηγητές στο εξωτερικό και διαπρέπουν στο εξωτερικό όταν πηγαίνουν; Γιατί αυτή η αδικία; Γιατί αυτή η ισοπέδωση;

Ξέρω ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις ανθρώπων που στην ουσία είναι επισκέπτες στο πανεπιστήμιο, που εκμεταλλεύονται το πανεπιστήμιο και συγκεκριμένες σχολές που ρέπουν προς αυτήν την κατεύθυνση. Ξέρω, όμως, ότι υπάρχει η πλειοψηφία των καθηγητών, οι οποίοι είναι άξιοι και μπορούν να στελεχώσουν τέτοια συμβούλια. Πολύ περισσότερο δεν μπορώ να φανταστώ ότι δεν έχουμε υποψήφιους πρυτάνεις που μπορούν να φτάσουν στο επίπεδο, το οποίο επιθυμούμε.

Σας φέρνω το προσωπικό μου παράδειγμα, που φυσικά είναι ένα από τα πολλά: Ουδέποτε δέχθηκα να βάλω υποψηφιότητα για διοικητική θέση στο πανεπιστήμιο. Γιατί δεν μπορούσα να υπηρετήσω ένα σύστημα που ήξερα ότι θα υπονομεύσει κάθε προσπάθεια αξιοκρατίας ήδη από την αρχή. Αν αλλάξει αυτό, έχουμε άξιους ανθρώπους για να μπορέσουν να ασκήσουν πρυτανικά καθήκοντα και όχι να κάνουμε εισαγωγές, οι οποίες είναι εξ ορισμού αδύνατες. Γιατί σας είπα ότι δεν πρόκειται κανείς να αφήσει μια διαπρεπή θέση έξω για να έρθει στην Ελλάδα με αυτό το κατάντημα και το μισθό, ο οποίος υπάρχει. Γι’ αυτό είμαστε αντίθετοι, γιατί δεν υπάρχουν αυτές οι αλλαγές που θα περίμενε κανείς.

Και το λέω αυτό -και είναι η τελευταία μου φράση- γιατί παρακολουθώ όλον αυτόν τον καιρό γραφίδες και μικρόφωνα της δημοσιογραφίας όχι απλώς να εκφράζουν την άποψή τους υπέρ του νομοσχεδίου, αλλά να «νουθετούν» τους Έλληνες Βουλευτές και τις Παρατάξεις ότι αν δεν στέρξουν να υποστηρίξουν κάτι τέτοιο, είναι αναχρονιστικοί και δεν είναι μεταρρυθμιστές.

…Είστε τυχερή βεβαίως που έχετε αυτήν την «καλή μεταχείριση» θα έλεγα. Θα ήθελα να πω σε όλους όμως κάτι, σε εκείνους οι οποίοι συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο, το οποίο είναι και αυτονόητο: Πού ήταν αυτοί οι κύριοι όταν γινόταν άλλοτε μια προσπάθεια και το Κόμμα σας βρισκόταν στον αντίποδα; Πού ήταν όλοι αυτοί όταν κατεδαφιζόταν κάθε προσπάθεια από άλλη Κυβέρνηση προς αυτήν την κατεύθυνση; Ήταν εκείνοι οι οποίοι πραγματικά τότε εξωθούσαν φοιτητές, καθηγητές στο δρόμο και το πεζοδρόμιο. Τότε βεβαίως η αντίσταση και η δημοκρατία, όπως την εννοούσαν, ήταν «επιβεβλημένη».

Σήμερα αν επισημαίνουμε ορισμένα πράγματα που αφορούν την αδυναμία εφαρμογής του νόμου μας λείπει το «εκσυγχρονιστικό πνεύμα»...

...μας λείπει το «να είμαστε μπροστά από τα γεγονότα». Ό,τι λέω το λέω με συνείδηση που αφορά το ίδιο το πανεπιστήμιο. Ό,τι λέω δεν έχει καμία αιχμή εναντίον σας. Απλώς επισημαίνω ότι χάνετε μια ιστορική ευκαιρία. Γιατί σε τούτη την κρίσιμη περίοδο θα μπορούσατε να είχατε τη συμπαράσταση όλων μας μέσα στη Βουλή και πρωτίστως της Νέας Δημοκρατίας, η οποία γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει να προσπαθείς να φτιάξεις το πανεπιστήμιο και να μην έχεις συμπαραστάτες προς αυτήν την κατεύθυνση.

Σας ευχαριστώ πολύ.


[1] Σελ. 15666, http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/a08fc2dd-61a9-4a83-b09a-09f4c564609d/es20110823_(apog).pdf