Αν θέλετε να μάθετε ποιες είναι οι πιο αξιόπιστες στοιχηματικες εταιριες στον κόσμο τότε μπορείτε να διαβάσετε τις πιο έγκυρες αξιολογήσεις για εταιριες στοιχηματων με πολλές πληροφορίες για υπηρεσίες και τα στοιχηματικά μπόνους εγγραφής που δίνουν. Δείτε τη σελίδα και συλλέξτε τις δυνατές γνώσεις για να επιβιώσετε στο χώρο του διαδικτυακού παιχνιδιού.














Βουλή - Αγορεύσεις / Παρεμβάσεις

3-5-2011. Αγόρευση κ. Προκόπη Παυλόπουλου κατά την συζήτηση επί της αρχής, του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Οικονομικών: «Αναμόρφωση πλαισίου λειτουργίας Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων, Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους, Δημοσίων Επιχειρήσεων και Οργανισμών, Σύσταση Γενικής Γραμματείας Δημόσιας Περιουσίας και άλλες διατάξεις».

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ[1]: Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε.
Συμπληρώνοντας αυτό που είπε ο κ. Τσούκαλης προηγουμένως στη μνήμη του Λάκη Σάντα θα ήθελα να πω το εξής: Σήμερα –με αφορμή του θάνατο του Λάκη Σάντα- αυτό που έκανε ο Λάκης Σάντας μαζί με το Μανώλη Γλέζο σηματοδοτεί πως τούτος ο τόπος και τούτος ο λαός πέτυχαν αυτά που πέτυχαν και κυρίως συμβόλισαν για όλους μέσα και έξω από την Ελλάδα αυτά που συμβόλισαν, όταν διεκδίκησαν το ανέφικτο και όταν πίστεψαν στο αδύνατο. Τότε μόνο αυτός ο λαός, όταν δηλαδή υπερβαίνει τα όριά του, φθάνει σε αυτό που εκείνοι κατάφεραν να φτάσουν.
Σήμερα –άλλες εποχές βέβαια- το παράδειγμα αυτών των ανθρώπων οφείλουν να το δίνουν πρώτα οι πολιτικοί. Πρέπει να δείξουμε ότι θα υπερβούμε την κρίση αν μάθουμε να μη συμβιβαζόμαστε.
Σε ό,τι αφορά το νομοσχέδιο, παρά το γεγονός, κύριε Υπουργέ, ότι όταν θα έρθει η ώρα και θα μιλήσουμε για τις τροπολογίες θα αναφερθούμε ειδικότερα, παίρνω το λόγο επί της αρχής για να μιλήσω για μια από τις τροπολογίες και συγκεκριμένα για το άρθρο 1 παράγραφος 2 της πρώτης τροπολογίας.

Το συνηθίζετε γενικώς σαν Κυβέρνηση και το συνηθίζει και το Υπουργείο Οικονομικών. Φέρνει πρώτα ένα νομοσχέδιο και τα σημαντικότερα έρχονται με τη μορφή τροπολογιών και μάλιστα -με τη συνήθεια της Παρασκευής- Παρασκευή απόγευμα.

Θέλω να θυμίσω στον κύριο Υπουργό, να θυμίσω και στο Προεδρείο ότι παλαιότερα, στη θητεία της προηγούμενης κυβέρνησης ήταν απαγορευμένο στους Υπουργούς να φέρνουν τροπολογίες ή και να καταθέτουν νομοσχέδια τις Παρασκευές. Ακριβώς γιατί σήμερα υπάρχει μια τεχνητή υπέρβαση των προθεσμιών εκείνων τις οποίες θέτει ο Κανονισμός και επειδή δεν υπάρχει και η δυνατότητα πλήρους ενημέρωσης ιδίως μέσων των κοινοβουλευτικών συντακτών.

Άρα, λοιπόν, είμαι υποχρεωμένος να θέσω ένα θέμα αρχής και να μιλήσω γι’ αυτήν την τροπολογία, γιατί παρά το γεγονός ότι μιλάμε για ένα νομοσχέδιο το οποίο αφορά το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, αυτή η τροπολογία έχει τη δική της σημασία.

Τι λέει, κύριοι συνάδελφοι, αυτή η τροπολογία; Κατά τροποποίηση της προηγούμενης νομοθεσίας, που είχε θεσπίσει το ΠΑΣΟΚ το 2002, ρητώς ορίζεται στην παράγραφος 2 του άρθρου 1 ότι εφεξής ό,τι έσοδα έχει το ελληνικό δημόσιο από όλες τις αποκρατικοποιήσεις οιασδήποτε μορφής είτε πρόκειται για ιδιωτικοποίηση μιας ΔΕΚΟ είτε πρόκειται για εκποίηση δημόσιας περιουσίας, το σύνολο των εσόδων πηγαίνει για να εξοφληθεί το δημόσιο χρέος.

Με απλές λέξεις αυτό σηματοδοτεί πως εάν υποθέσουμε ότι γίνουν αποκρατικοποιήσεις ύψους 50 δισεκατομμυρίων ευρώ όπως προγραμματίζει η Κυβέρνηση –πράγμα το οποίο όλοι το ξέρουν και η Κυβέρνηση ξέρει ότι είναι ανέφικτο, αλλά εγώ παίρνω αυτήν την υπόθεση που έχει κάνει η Κυβέρνηση- το σύνολο του ποσού αυτού είναι υποχρεωτικό να καταβληθεί για την εξόφληση του δημόσιου χρέους.

Θα μου πείτε «φυσιολογικό δεν είναι αυτό;». Δεν είναι καθόλου φυσιολογικό, κύριοι συνάδελφοι. Πρώτα-πρώτα γιατί δεν ίσχυε προηγουμένως αυτό το πράγμα; Τι συνέβαινε πριν με το θέμα των αποκρατικοποιήσεων; Ένας ήταν ο κανόνας, ότι δεν επιτρέπεται έσοδο από αποκρατικοποιήσεις να πηγαίνει για την κάλυψη της μαύρης τρύπας του ελλείμματος. Αυτό είναι δεδομένο. Όπως είναι δεδομένο ότι ένα μεγάλο μέρος από τα έσοδα των αποκρατικοποιήσεων πήγαιναν για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους.

Το ερώτημα όμως που τίθεται είναι το εξής. Δεν ξέραμε και δεν γνωρίζουμε –και αυτό ήταν αναγκαίο για την ίδια την αναπτυξιακή πολιτική- ότι τμήμα αποκρατικοποιήσεων ή των εσόδων από αποκρατικοποιήσεις πήγαινε, παραδείγματος χάριν αν είχαμε μια επιχείρηση που αποκρατικοποιείται για αναπτυξιακές επενδύσεις της ίδιας της επιχείρησης;

Εάν παραδείγματος χάριν υποθέσουμε ότι μιλάμε για ιδιωτικοποίηση –όχι βεβαίως πάνω από το 51%- της ΔΕΗ δεν θα ήταν φυσιολογικό, όπως γινόταν πάντοτε, ότι ένα τμήμα από όλα αυτά θα πήγαινε για αναπτυξιακές επενδύσεις της ΔΕΗ και για να μπορέσει να πάει καλύτερα η επιχείρηση στο μέλλον αλλά και ταυτοχρόνως για να έχουμε μια αναπτυξιακή πορεία, που τώρα μας λείπει; Επίσης, ναι ή όχι ένα μέρος από αυτά τα έσοδα πήγαινε στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων για παρεμφερείς αναπτυξιακές διαδικασίες τις οποίες έπρεπε να ενισχύσουμε;

Σήμερα ό,τι και αν κάνουμε από αποκρατικοποιήσεις πάει μόνο για το δημόσιο χρέος και καθόλου για αναπτυξιακή προοπτική. Καμιά αναπτυξιακή δραστηριότητα. Πιστεύει κανείς σοβαρά ότι είναι δυνατόν υπό αυτούς τους όρους, δηλαδή με αυτήν την προσπάθεια μείωσης του χρέους αλλά χωρίς καμία αναπτυξιακή προοπτική ακόμα και από το πακέτο των 50 δισεκατομμυρίων ευρώ, να απογειωθεί η ελληνική οικονομία και να αντιμετωπίσει το φαύλο κύκλο της ύφεσης στον οποίο βρισκόμαστε;

Το σπουδαιότερο, όμως, δεν είναι αυτό. Γιατί ήρθε αυτή η τροποποίηση της νομοθεσίας του ιδίου του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή του νόμου που είχε ψηφίσει ο κ. Χριστοδουλάκης το 2002; Είναι απλό. Είναι εφαρμογή συγκεκριμένης διάταξης της δανειακής σύμβασης, η οποία υπεγράφη πέρυσι τον Μάιο.

Όπως θυμάστε, πέρυσι τον Μάιο η Ελλάδα μπήκε στο μνημόνιο με δύο μνημόνια –συνηθίζουμε να λέμε «μνημόνιο», ενώ ξέρουμε ότι είναι δύο- και επιπλέον με μια δανειακή σύμβαση η οποία δεν ήρθε ποτέ προς κύρωση στην Βουλή των Ελλήνων, γιατί ίσχυσε η διάταξη -που και αυτή μπήκε με τροπολογία αφού ψηφίστηκε ο ν.3845 τη μία μέρα, ήρθε με τροπολογία την άλλη-ότι δεν χρειάζονται κύρωση αυτού του είδους οι διεθνείς συμβάσεις.

Σαφής παραβίαση του άρθρου 36 του Συντάγματος, κάτι που το είπαν όλες οι πτέρυγες της Βουλής και το ομολογούν όλοι οι συνταγματολόγοι, όλοι οι καθηγητές του Συνταγματικού Δικαίου. Όχι μόνον εκείνοι που στρέφονται εναντίον της Κυβέρνησης, όπως εκείνη νομίζει -αν και εκφράζουν τη γνώμη τους που είναι απολύτως σεβαστή- αλλά ακόμα και συνταγματολόγοι που είναι σύμβουλοι της Κυβερνήσεως σήμερα και ηγούνται επιτροπών μέσα στην Κυβέρνηση. Ούτε ένας καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου δεν βρέθηκε να πει ότι η δανειακή σύμβαση μπορούσε να ισχύει με βάση το άρθρο 36 παράγραφος 2 του Συντάγματος χωρίς κύρωση, όταν σαφώς το Σύνταγμα ορίζει το αντίθετο.

Άρα, λοιπόν, έχουμε μία δανειακή σύμβαση η οποία δεν έχει κυρωθεί από τη Βουλή των Ελλήνων, η οποία εφαρμόζεται κατά τρόπο αντισυνταγματικό και η οποία τι λέει; Είναι στο άρθρο 15 παράγραφος 4, όπως γνωρίζετε, όπου καθορίζει ότι το ελληνικό δημόσιο έχει παραιτηθεί ως δημόσιο, λόγω του δανείου το οποίο έχει συνάψει, από κάθε είδους προστασία της δικής του περιουσίας. Με απλές λέξεις, η περιουσία του ελληνικού δημοσίου εν όψει του δανείου βρίσκεται στη διάθεση των δανειστών.

Γι’ αυτό ήρθε αυτή η τροποποίηση. Διότι παλιότερα, με το νόμο του 2002 του ΠΑΣΟΚ, δεν ήταν απαραίτητο ούτε επιβεβλημένο το σύνολο των αποκρατικοποιήσεων, άρα της δημόσιας περιουσίας που αποκρατικοποιείται, να πηγαίνει για θέματα τα οποία αφορούν το δημόσιο χρέος. Μπορούσε μέρος να πάει και αλλού. Τώρα πηγαίνει συνολικώς και υποχρεωτικά για το δημόσιο χρέος, διότι ακριβώς υπάρχει αυτό το βάρος -τονίζω- πάνω στην περιουσία του δημοσίου. Είναι η αλήθεια. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Είναι ακριβώς η πρώτη εφαρμογή, των βαρών εκείνων τα οποία προκύπτουν από τη δανειακή σύμβαση και από τα δύο μνημόνια.

Ειρήσθω εν παρόδω -και τελειώνω, κυρία Πρόεδρε, με αυτό το πράγμα- είχα ακούσει τον κύριο Πρωθυπουργό να λέει, πρώτον, ότι δεν πρόκειται να υπάρξει καμία εκποίηση περιουσίας και μάλιστα, ότι θα θωρακίσει συνταγματικώς την περιουσία του δημοσίου για να μην υπάρχει δυνατότητα εκποίησης.

Μην το ψάχνετε, κύριοι συνάδελφοι. Το έχω γράψει, το έχω επαναλάβει και στη Βουλή. Σε δύο σημεία των δύο μνημονίων -γιατί είναι δύο τα μνημόνια- ρητώς ορίζεται η υποχρέωση που έχει αναλάβει η Κυβέρνηση για την εκποίηση δημόσιας περιουσίας. Ας τα αφήσουν, λοιπόν, αυτά. Ας δούμε την αλήθεια κατάματα. Ας πούμε τι συμβαίνει αυτήν την ώρα και ας κοιτάξουμε ποιες είναι οι συνέπειες και όσο είναι καιρός να τις διορθώσουμε. Εγώ το θεωρώ ένα μείζον θέμα αυτό και από πλευράς συμβολισμού, αλλά και από πλευράς έννομων αποτελεσμάτων για το ελληνικό δημόσιο, την περιουσία του και, βεβαίως, για το μέλλον της οικονομίας μας και της αναπτυξιακής της πορείας.

Ευχαριστώ πάρα πολύ, κυρία Πρόεδρε, για την ανοχή.
………….


[1] Σελ. 9374, http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/a08fc2dd-61a9-4a83-b09a-09f4c564609d/es20110503.pdf