Βουλή - Αγορεύσεις / Παρεμβάσεις

21-9-2010. Αγόρευση κ. Π. Παυλόπουλου κατά την συζήτηση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων: «Οδικές εμπορευματικές μεταφορές» (επί της αρχής).

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ[1]: Κύριε Πρόεδρε, κύριοι συνάδελφοι, η συζήτηση αυτού του σχεδίου νόμου, ο τρόπος με τον οποίο έφτασε να συζητείται, οι αντιδράσεις που έχει προκαλέσει, οφείλουν να διδάξουν τους πάντες και ιδίως την Κυβέρνηση, αυτό το οποίο θα έπρεπε να έχει καταλάβει προ πολλού. Από τον καιρό που ως αντιπολίτευση τορπίλιζε κάθε προσπάθεια προς μεταρρύθμιση και στήριζε κάθε αντιδραστική και συντεχνιακή σχέση. Αυτό έκανε το ΠΑΣΟΚ τόσον καιρό.
     Οφείλει, λοιπόν, να μας οδηγήσει όλη αυτή η πορεία του νομοσχεδίου σε ένα απλό δίδαγμα. Αν θέλουμε μεγάλες και αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, που βεβαίως έχουν επιπτώσεις στο κοινωνικό σύνολο, σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες, οφείλουμε να τις κάνουμε όταν πρέπει και δίνοντας το χρόνο στους ανθρώπους να προσαρμοσθούν. Όχι να φθάνουμε στο σημείο σήμερα να επιχειρεί η Κυβέρνηση αυτή τη μεταρρύθμιση, λέγοντας όμως ότι πιέζεται να το κάνει. Δηλαδή δεν το πιστεύει και επιπλέον το κάνει με τρόπο που οδηγεί-δυστυχώς, όπως έρχονται τα πράγματα- στην οικονομική καταστροφή ανθρώπων, σε ένα είδος ιδιότυπης δήμευσης της περιουσίας τους εν ονόματι της μεταρρύθμισης.

     Ρωτώ τους συναδέλφους: Αν η συζήτηση αυτή είχε αρχίσει όταν έπρεπε, αν είχε δοθεί ο χρόνος, θα είχαμε φθάσει εδώ που φτάσαμε; Οι ίδιοι οι επαγγελματίες τους οποίους αφορά το θέμα της απελευθέρωσης της αγοράς των οδικών μεταφορών, δεν είναι αντίθετοι με την απελευθέρωση. Αυτό που ζητάνε είναι αυτό που αυτονοήτως ζητάει κάθε πολίτης, από το δημόσιο υπάλληλο μέχρι τον ελεύθερο επαγγελματία, για να μπορέσει να προγραμματίσει το μέλλον του, δηλαδή να προστατευθεί η εμπιστοσύνη του. Γιατί κάθε πολίτης και κάθε επαγγελματίας εμπιστεύεται το κράτος. Όταν το κράτος, λοιπόν, έρχεται και του δίνει άδειες υπό αυτούς τους όρους μέχρι πριν από λίγο καιρό, μέχρι και πριν από τρία χρόνια, πώς του ζητάει τώρα να προσαρμοσθεί σε ένα άλλο καθεστώς μέσα σε ένα χρονικό διάστημα μόλις τριάντα μηνών; Είναι δυνατόν; Ρωτώ τον οποιοδήποτε. Μπορεί να προγραμματίσει κανείς έτσι τη ζωή του;
     Άρα, λοιπόν, όταν κάνουμε σημαντικές μεταβολές, πρέπει να τις κάνουμε όταν πρέπει και επίσης προστατεύοντας την εμπιστοσύνη των ανθρώπων. Γιατί το κράτος που δεν σέβεται την εμπιστοσύνη, που ο ίδιος ο πολίτης δείχνει σ’ αυτό, στερείται της νομιμοποιητικής βάσης για νομοθετική παρέμβαση.
     Τα λέω αυτά διότι πριν από καιρό -όχι πολύ- ως Αντιπολίτευση το ΠΑΣΟΚ, όταν συζητάγαμε για τη συγχώνευση των ασφαλιστικών ταμείων, ήταν εκείνο που ήξερε ότι πρέπει να κάνουμε αυτή τη σημαντική τομή και ήταν εκείνο που αποχώρησε από αυτή την Αίθουσα. Ο δε κ. Παπανδρέου, που υφίσταται αυτή τη στιγμή τις συνέπειες εκείνης της τύχης, έχει σηκωθεί και είχε φύγει και είχε ξεκινήσει και ο ίδιος με πανό τις πορείες μέσα στους δρόμους μαζί με τους εργαζόμενους που διαμαρτύρονταν την εποχή εκείνη. Φυσικά στη συνέχεια ως Κυβέρνηση προσαρμόσθηκε σε αυτή την κατάσταση.
     Αν έκανα αυτή τη μακρά εισαγωγή είναι για να πω ότι οι μεταρρυθμίσεις γίνονται με το χρόνο που επιβάλλεται, για να μπορέσει να προσαρμοσθεί και το κοινωνικό σύνολο σε αυτή την κατάσταση. Αυτό δεν γίνεται με αυτό το νομοσχέδιο. Άκουσα και τον κ. Πρωτόπαπα που έλεγε προηγουμένως: «Δεν το κάνουμε λόγω μνημονίου. Πιστεύουμε σε αυτή τη μεταρρύθμιση που κάνουμε». Ο κύριος Υπουργός είχε εμφανίσει και είχε συζητήσει με τους εκπροσώπους των μεταφορέων ένα σχέδιο νόμου, στο οποίο είχαν συμφωνήσει, και σε αυτό πίστευε προφανώς.
     Το νομοσχέδιο αυτό είναι εντελώς διαφορετικό από εκείνο. Ρωτώ εσάς, κύριοι συνάδελφοι, ρωτώ και τον κύριο Υπουργό. Ποιος είναι ο λόγος για τον οποίο υπάρχει αυτή η μεταβολή; Επικαλείται το Υπουργείο το γεγονός ότι δεν έγινε δεκτό αυτό το σχέδιο νόμου από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν είναι έτσι, δεν ισχύει αυτό που είπε προηγουμένως ο κ. Πρωτόπαπας. Άλλα είπε η Κυβέρνηση, όχι ότι πιστεύει σε αυτό, αλλά αναγκάζεται, λέει, να το κάνει τόσο από την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και από το μνημόνιο.
     Αυτή είναι η αλήθεια. Αυτή είναι η βασική αντίφαση που υπάρχει. Αν είναι έτσι, έπρεπε να εμμείνει η Κυβέρνηση στο νομοσχέδιο το οποίο είχε φέρει τότε. Το ότι το αλλάζει αυτή τη στιγμή και λέει «δυστυχώς μου το επιβάλλει η Ευρωπαϊκή Ένωση και το μνημόνιο», αυτό σημαίνει ότι δεν πιστεύει σε αυτό. Πώς να πιστέψουν, λοιπόν, εκείνοι που υφίστανται τις συνέπειες;
    Αλλά να δούμε ότι δεν είναι και έτσι τα πράγματα Πρώτα-πρώτα μην ξανακούσω αυτή την έκφραση ότι το επιβάλλει το μνημόνιο. Κάθε άλλο παρά το επιβάλλει το μνημόνιο. Το μνημόνιο -και πρέπει να το καταλάβει ο κόσμος και εκείνοι που ψήφισαν υπέρ του μνημονίου- ήταν «ένα πουκάμισο αδειανό», για να χρησιμοποιήσω την έκφραση του Γιώργου Σεφέρη. Το περιεχόμενο που γέμισε το σώμα του μνημονίου ήταν οι προτάσεις της Κυβέρνησης προς την τρόικα για το τι πρέπει να γίνει μέσα σ’ αυτό. Δεν μας επέβαλε κανείς τίποτα. Στόχους μας έβαλαν. Το πώς γέμισε αυτό είναι ευθύνη της Κυβέρνησης. Γι’ αυτό και η είσοδος στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και το περιεχόμενο του μνημονίου είναι ευθύνη της Κυβέρνησης Παπανδρέου και όχι βεβαίως άλλων κυβερνήσεων και πολύ περισσότερο ευθύνη του ελληνικού λαού. Άρα, λοιπόν, δεν είναι το μνημόνιο που το έβαλε μέσα. Εσείς το βάλατε.
     Και είπατε και κάτι άλλο. Μας το επέβαλε λέει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Εγώ δεν ξέρω -εκτός αν το ξέρει το Υπουργείο αλλά πρέπει να το μάθουμε- εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση μας έχει βάλει κα-νένα πρόστιμο. Αλλά αν η Κυβέρνηση πίστευε, όπως όλοι πιστεύαμε, ότι αρχικά το σωστό ήταν το νομοσχέδιο εκείνο το οποίο είχατε φέρει, κύριε Υπουργέ, η γενναιότητα η κυβερνητική έπρεπε να οδηγήσει στην ψήφισή του. Και ξέρετε ότι υπάρχει και ο δρόμος του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αν η Κομισιόν επέβαλε οποιοδήποτε πρόστιμο στην Ελλάδα. Γιατί ξέρετε ότι και άλλες φορές έχουμε υπερασπισθεί τις θέσεις μας και έτσι έχουμε κερδίσει. Γιατί να μην το ρισκάρουμε αυτό το πράγμα; Και πιστεύετε σοβαρά ότι δεν θα βρισκόταν ένα Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων όταν, κύριε Υπουργέ, ξέρετε ότι η προστατευόμενη εμπιστοσύνη του διοικουμένου είναι βασική κοινοτική αρχή με βάση τη νομολογία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων; Πιστεύετε ότι η Ελλάδα αν έμενε στο αρχικό νομοσχέδιο που είχατε φέρει, που είχατε συμφωνήσει και πήγαινε στο δικαστήριο γι’ αυτό το πράγμα, δεν θα δικαιωνόταν από το γεγονός ότι θα έλεγε «ναι πρέπει να κάνω αυτή τη μεταρρύθμιση αλλά θέλω μια μεταβατική περίοδο πέντε ετών για να μπορέσω να προστατεύσω και αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο δρόμο ή κινδυνεύουν ή καταστρέφονται». Ούτε αυτό δεν το ρίσκαρε η Κυβέρνηση. Κρύβεται πίσω από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν δίνει τη μάχη σε ένα δικαστήριο για να δούμε αν μπορούμε να δικαιωθούμε για την μεταβατική τουλάχιστον περίοδο. Λέει ότι είναι το μνημόνιο που φταίει όταν μέσα στο μνημόνιο ο στόχος αυτό μπήκε από την ίδια την Κυβέρνηση. Γι’ αυτό και δεν είναι ειλικρινής η θέση της Κυβέρνησης. Γι’ αυτό αυτή τη στιγμή ό,τι έκανε μέχρι σήμερα είναι αποτέλεσμα της αντιδραστικότητάς της στις μεταρρυθμίσεις όταν ήταν αντιπολίτευση και στο γεγονός ότι τώρα εν τάχει πάει να αλλάξει τη ζωή των ανθρώπων σε τριάντα μόλις μήνες όταν μέχρι και πριν από τρία χρόνια οι άνθρωποι αυτοί έπαιρναν άδειες και χάλαγαν χιλιάδες ευρώ για να μπορέσουν να ζήσουν το μέλλον τους. Πώς τους ζητάμε αυτή τη στιγμή να προσαρμοσθούν σε μια κατάσταση που κοινωνικά είναι αδύνατο να το κάνουν;
     Και κάτι τελευταίο. Είναι γνωστό ότι οι διατάξεις του νομοσχεδίου δεν προστατεύουν την αγορά από την ενδεχόμενη δημιουργία καρτέλ. Το αντίστροφο. Εκεί, κύριε Υπουργέ, έχουμε τον καιρό ακόμα. Μπορείτε να κάνετε -και θα συμβάλουμε όλοι- ση-μαντικές τομές ώστε αυτό το οποίο σήμερα συμβαίνει που λέμε ότι είναι κλειστό επάγγελμα -όσο είναι κλειστό επάγγελμα- να μην μετατραπεί σε ένα συνδυασμό καρτέλ που θα είναι πολύ χειρότερα εν ονόματι της απελευθέρωσης. Γιατί η δευτέρα πλάνη έσεται χείρων της πρώτης και στην περίπτωση αυτή. Να είστε βέβαιος ότι θα συμβάλουμε όλοι αλλά αποδεχθείτε και μεταβολές που είναι αναγκαίες.
     Και κάτι για τη μεταβατική περίοδο. Ρισκάρετέ το, κύριε Υπουργέ. Έχουμε δυνάμεις ως Ελλάδα να διεκδικήσουμε από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων οποιαδήποτε προστασία αν αντιδράσει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο κάτω-κάτω αξίζει τον κόπο. Δεν είναι κανένα μείζον ζήτημα για την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση αυτό. Και σας το ξαναλέω. Η προστατευόμενη εμπιστοσύνη του διοικουμένου είναι κοινοτική αρχή την οποία σέβεται το δικαστήριο, πολλώ μάλλον όταν έχει αυτή την κοινωνική προέκταση, όταν ξέρει το Δικαστήριο και το ξέρει η Ευρωπαϊκή Ένωση τι διακυβεύεται. Δεν είναι απλώς και μόνο η αντίδραση κάποιων ανθρώπων οι οποίοι δεν θέλουν να χάσουν δήθεν προνόμια. Είναι η ζωή τους η οποία κρέμεται αυτή τη στιγμή. Αυτό υπερασπίζονται. Εάν το υπερασπιστούμε και εμείς, ξέρω ότι αν κάνουμε την μεταβατική περίοδο μια πενταετία, ό,τι αντίδραση και να έχουμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, μπορούμε να το παλέψουμε δικαστικά. Και νομίζω ότι μπορεί αυτό τελικά να μας δικαιώσει. Και στο κάτω-κάτω της γραφής αυτό η Κυβέρνηση θα το πιστωθεί εάν το επιχειρήσετε και αν γίνει ο αγώνας από όλους μαζί προς αυτή την κατεύθυνση.

Ευχαριστώ πολύ, κυρία Πρόεδρε.

…………………….

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Ροδούλα Ζήση): Έχετε ένα λεπτό, κύριε Παυλόπουλε.

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: Τριάντα δευτερόλεπτα.
Θα ήθελα να θυμίσω στον κ. Ευθυμίου, αν δεν το έχει υπ’ όψιν του, ότι όταν δώσαμε τη μάχη για το βασικό μέτοχο, με τη μάχη που δώσαμε, σώσαμε την ποιότητα και την ουσία του άρθρου 14, παράγραφος 9 του Συντάγματος.
Δεύτερον, αν έκανε τον κόπο να κοιτάξει την απόφαση που βγήκε πρόσφατα, το Δεκέμβριο του προπερασμένου έτους από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, άσχετα πια αν δεν ήταν επίκαιρο το θέμα, θα έβλεπε ότι δικαιώθηκε κατά 80% το αρχικό νομοσχέδιο που είχε κατατεθεί. Και όποιος δεν το βλέπει, δεν θέλει να το παραδεχθεί.
Σε ό,τι αφορά αυτό που είπα στον κ. Ρέππα, είναι ότι, ας μας επιβάλουν πρόστιμο. Υπάρχει η δυνατότητα και της αναστολής της εκτελέσεως και βεβαίως της προσφυγής στο δικαστήριο στην περίπτωση αυτή και μπορούμε να διεκδικήσουμε και να υπερασπιστούμε την πενταετία Και είναι μια δίκαιη αιτία και μπορούμε να το κάνουμε και να το πετύχουμε. Και το λέω, για να βοηθήσω προς την κατεύθυνση της ψήφισης ενός νομοσχεδίου αναγκαίου, αλλά με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης.
Κατά τα λοιπά, για λεμβούχους και μπιχλιμπίδια θέλω να πω κάτι. Εμείς δεν τα πουλήσαμε ποτέ. Η Νέα Δημοκρατία δεν τα πούλησε ποτέ ούτε ως Αντιπολίτευση ούτε ως κυβέρνηση. Ούτε οι άνθρωποι αυτοί είναι στους δρόμους αυτή την ώρα, γιατί εμείς τους μάθαμε ως Νέα Δημοκρατία να είναι στους δρόμους. Αυτά τα έμαθαν, ακόμη και πρόσφατα, όταν ως Αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο κ. Παπανδρέου ήταν στον Πειραιά και προσπαθούσε να ηγηθεί της πορείας των αγροτών μέχρι το Υπουργείο Γεωργίας.
……
Και ήταν επίσης ο κ. Παπανδρέου, ο οποίος εγκατέλειψε αυτήν την Αίθουσα, μη ψηφίζοντας το νομοσχέδιο για την κοινωνική ασφάλιση και πήγε να ηγηθεί της πορείας.
Αυτοί τους έμαθαν να διεκδικούν με αυτό τον τρόπο και είναι οι ίδιοι που έρχονται αυτή τη στιγμή…
… να τους πουν ότι πρέπει να υποστούν ένα νομοσχέδιο…
… το οποίο προσβάλει και την εμπιστοσύνη και τη νοημοσύνη τους.

Ευχαριστώ πολύ.
……………….

[1] Σελ. 1703, http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/a08fc2dd-61a9-4a83-b09a-09f4c564609d/ es20100921.pdf