Βουλή - Αγορεύσεις / Παρεμβάσεις

Αγόρευση κ. Π. Παυλόπουλου κατά την συζήτηση επί των άρθρων και του συνόλου του σν του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης: "Νέο ασφαλιστικό σύστημα και συναφής διατάξεις, ρυθμίσεις στις εργασιακές σχέσεις". 

Πέμπτη 8 Ιουλίου 2010

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ[1]: Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε.

Κύριε Πρόεδρε, κύριοι συνάδελφοι, ειλικρινά δεν είχα σκοπό να μιλήσω επί των άρθρων. Οι συνάδελφοι απ’ όλες τις πτέρυγες, ιδίως από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας, τα είπαν με το όνομα τους, έκαναν και τις παρατηρήσεις. Δεν θέλω να προσθέσω τίποτα, πέραν των ενστάσεων αντισυνταγματικότητας που ανέπτυξα, εκ μέρους της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης προχθές.
Υπάρχει, όμως, ένας λόγος, κύριε Υπουργέ, για τον οποίο ζήτησα ξανά να μιλήσω. Ενώ όλα χθες, παρά τις επιμέρους αντιπαραθέσεις και ύστερα και από τη δική σας ομιλία, είχαν αποκτήσει εκείνη τη ροή που πρέπει να έχει ο κοινοβουλευτικός λόγος, με ένα νομοσχέδιο, το οποίο εγώ θεωρώ ότι κατεδαφίζει το κοινωνικό κράτος αλλά παρ’ όλα αυτά απαιτεί διάλογο και επειδή ορισμένες διατάξεις θα τις ψηφίσουμε, προϋποθέτει και κάποια συναίνεση, ξαφνικά εκεί που ο διάλογος είχε πάρει τις διαστάσεις που πρέπει να έχει με βάση την κοινοβουλευτική μας τάξη, εμφανίζεται ο κύριος Πρωθυπουργός στο γνωστό του ρόλο. Το ρόλο του τιμητή των πάντων, το ρόλο του γενικού εισαγγελέα της πολιτικής ζωής. Τι είδους συναίνεση μπορεί να ζητήσει κανείς όταν ακούει αυτά που άκουσε χθες από τον κύριο Πρωθυπουργό; Και γιατί να του τη δώσει κανείς;

Και επειδή σας το είπα, δεν πρόκειται να αφήσω τίποτα να πέσει κάτω μέσα σ’ αυτήν την Αίθουσα. Όσο υπάρχω στη Βουλή θα υπερασπίζομαι την αλήθεια. Και την αλήθεια πρέπει να τη βλέπουμε γιατί διδάσκει. Γιατί, αν φθάσαμε εδώ στο ασφαλιστικό σύστημα -το ομολόγησαν οι περισσότεροι- είναι γιατί υπάρχουν διαχρονικά λάθη. Αλλά δεν μπορεί ένας Πρωθυπουργός εξαιτίας των δικών του λαθών και παραλήψεων να ρίχνει τα βάρη σε όλους τους άλλους και να μην αναγνωρίζει και τις δικές του ευθύνες.

Όταν απαιτείς συναίνεση πρέπει να έχει συναίσθηση και των δικών του ευθυνών. Εάν είναι να ρίχνει το βάρος στους άλλους, μην τη ζητάει τη συναίνεση. Μάταια, κύριε Υπουργέ, πραγματικά, προσπαθήσατε εχθές να κάνετε τη δουλειά σας.

Επειδή λοιπόν, πρέπει να πω την αλήθεια θα την πω με τρία όχι. Όχι στο λαϊκισμό, όχι στην παραχάραξη της αλήθειας, όχι στην πολιτική και θεσμική ανευθυνότητα

Είπα στην πρωτομιλία μου, ότι το κοινωνικό κράτος το υπηρέτησαν όλες οι Κυβερνήσεις. Αλλά δεν έχουν όλες το ίδιο μερίδιο σε ό,τι αφορά τα θετικά σημεία. Και αν ο κύριος Πρωθυπουργός αναλογιστεί την ιστορία του κόμματος του, θα έβλεπε ότι σε σημαντικές στιγμές του ασφαλιστικού συστήματος, το ΠΑΣΟΚ ήταν απόν, είχε αρνητικό ρόλο. Απόν κατά την ψήφιση του Συντάγματος του 75, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και η Νέα Δημοκρατία θεμελίωναν το Συνταγματικό μέρος του κοινωνικού κράτους στα άρθρα 21, 22, 23 και 25 του Συντάγματος.

Απόν ήταν το ΠΑΣΟΚ όταν, αφού με τη λογική του «πάρτα όλα» στη δεκαετία του ’80 κατέστρεψε το ασφαλιστικό σύστημα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη και με τους τρείς νόμους ασφαλιστικούς, Σιούφα, Σουφλιά και ιδίως με τον 2084 του ’93 αποκατέστησε το ασφαλιστικό σύστημα. Και το ξέρετε, κύριε Υπουργέ, ότι αν δεν είχε γίνει ο νόμος εκείνος εκείνη την εποχή θα είχε καταρρεύσει το ασφαλιστικό σύστημα.

Ξεχάσαμε σ’ αυτήν την Αίθουσα, γιατί πρέπει να διδασκόμαστε, ότι όταν ερχόταν εδώ ο κ. Δημήτρης Σιούφας και η Νέα Δημοκρατία, να ψηφίσουν με μία οριακή πλειοψηφία, εκείνο το νόμο, πόσες ονομαστικές ψηφοφορίες έγιναν. Και ήταν ρητή η δέσμευση του ΠΑΣΟΚ ότι θα το καταργήσει. Αυτά λέγατε. Διέτρεχα δύο μέρες τώρα στα πρακτικά για να δω τι λεγόταν τότε. Για να ξέρουμε τι λέμε σ’ αυτές τις Αίθουσες, τι λέμε στον ελληνικό λαό ο οποίος χειμάζεται αυτήν την ώρα.

Γιατί όλοι κρινόμαστε, από τα λόγια που είπαμε και από τα έργα μας. Γι’ αυτόν το λόγο δεν μπορώ να καταλάβω με ποιο δικαίωμα ο κύριος Πρωθυπουργός ρίχνει τα βάρη όλα του ασφαλιστικού συστήματος στη Νέα Δημοκρατία και δεν κοιτάει τον εαυτό του και το κόμμα του.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΟΒΕΡΔΟΣ (Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης): Με το νόμο Ρέππα…

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: Μα ο νόμος Ρέππα, το ξέρετε πάρα πολύ καλά, ότι ήταν ένα απλό ρετουσάρισμα, μία προσπάθεια, γιατί είχατε απορρίψει τη μεταρρύθμιση Γιαννίτση την εποχή εκείνη. Ήταν ένα απλό ρετουσάρισμα, το οποίο ρετουσάρισμα σας διαβεβαιώ ότι αν δεν ερχόταν ο νόμος της Νέας Δημοκρατίας, όπως το λέμε ο νόμος Πετραλιά την εποχή εκείνη, δεν θα είχε γίνει απολύτως τίποτα.

Και ερωτώ, ποια ήταν η στάση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης στο νόμο Πετραλιά; Πρέπει να σας τη θυμίσω. Πρώτα απ’ όλα έχετε ανοιχτούς λογαριασμούς με την αριστερά και να είστε ειλικρινείς, κύριοι συνάδελφοι του ΠΑΣΟΚ. Εμένα δεν με ενδιαφέρει, γιατί εγώ δεν είχα πει δημοψήφισμα την εποχή εκείνη. Εκεί ήμουν που είναι ο κ. Λοβέρδος τώρα, ως Υπουργός, που κραύγαζε το ΠΑΣΟΚ για δημοψήφισμα. Έτσι λέγατε, για το νόμο Πετραλιά, δημοψήφισμα. Δείτε την αριστερά με την οποία συμφωνούσατε τότε και δώστε απάντηση σ’ αυτό που σας έλεγε για δημοψήφισμα, για να δείτε τι θα πει συνέπεια λόγων και έργων.

…………….

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: Αλλά εγώ θα μείνω σε ένα πράγμα. Στα λόγια του κ. Παπουτσή Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου. Έβλεπα την ομιλία του σήμερα, το νόμο Πετραλιά τον αποκάλεσε κατάπτυστο. Μάλιστα ο κ. Τραγάκης από εκεί του είπε «προς θεού, τι λέτε». Κατάπτυστο τον αποκάλεσε.

Δεύτερον, είπε «θα τον καταργήσουμε το νόμο αυτόν, τελεία και παύλα όταν γίνουμε κυβέρνηση». Καταργείστε τον κύριε Υπουργέ, μα που να τον καταργήσετε. Αν δεν είχε γίνει δεν θα σας άνοιγε το δρόμο, για να μειώσετε τα ταμεία ακόμα περισσότερο. Πώς θα γίνει;

Τρίτον, έλεγε ο κ. Παπουτσής -και δεν θα το ξεχάσω- την εποχή εκείνη ούτε λίγο, ούτε πολύ ότι «δεν δώσατε ούτε ένα ευρώ στο ΙΚΑ». Ανακριβέστατα όταν ξέρει ότι μεταξύ 2004 και 2008 -20 Μαρτίου του 2008 γινόταν αυτή η συζήτηση εδώ μέσα-είχαν δοθεί 3 δισεκατομμύρια ευρώ από πλευράς κράτους στο ΙΚΑ. Αλλιώς θα είχε καταρρεύσει το ΙΚΑ.

Με τέτοιου είδους ανακρίβειες πορευόμαστε. Και είπε και κάτι άλλο επειδή ήμουν και Υπουργός Δημόσιας Τάξης την εποχή εκείνη, λόγω του ενιαίου Υπουργείου Εσωτερικών. Ήταν μία πορεία εκείνη την ημέρα και βεβαίως λόγω της πορείας είχε κλείσει η Βασιλίσσης Σοφίας και η Ηρώδου του Αττικού για να μην πάνε κατά το Μέγαρο Μαξίμου οι διαδηλωτές.

Με επέπληττε λέγοντας μου, «γιατί δεν αφήνετε τους ανθρώπους να διαδηλώσουν; Φοβάστε να πάνε μπροστά στο Μέγαρο Μαξίμου»; Κατά τύχη, κύριε Υπουργέ, όταν έφευγα το μεσημέρι κλειστή ήταν πάλι η οδός Ηρώδου του Αττικού. Τι να γίνει; Κυβέρνηση γίνατε, γιατί δεν την αφήνατε ανοιχτή να πάνε να δια-δηλώσουν έξω από το γραφείου του κ. Παπανδρέου;

Αυτά τα έλεγε ο κ. Παπουτσής. Δεν τα έλεγα εγώ. Για να θυμάστε τι λέτε. Για να θυμάστε, ότι τα μεγάλα και τα σημαντικά γίνονται μαζί, δεν γίνεται άλλα να λες εχθές και άλλα να κάνεις σήμερα. Και από εκεί και πέρα θέλω να σας τονίσω και ετούτο το σημαντικό κατά την εκτίμηση μου. Δεν μπορεί να έρχεται ο Πρωθυπουργός και να λέει ότι «φθάσαμε εδώ, εξαιτίας της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας». Είτε το θέλετε είτε όχι κύριε Υπουργέ, η αλήθεια είναι μία. Ένα πρόβλημα ελλείμματος απόλυτα διαχειρίσιμο με τους ερασιτεχνισμούς, την αλληγορία, το καταστήσατε ένα βραχνά δημόσιου χρέους για τον τόπο. Κουβαλήσατε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο με δική σας πρωτοβουλία. Καμία άλλη χώρα δεν κατάντησε εδώ.

Καταντήσαμε εμείς, εξαιτίας των παραλήψεων της Κυβέρνησης Παπανδρέου.

Δεν μπορεί να ζητάει τώρα, λοιπόν, τα ρέστα Και δεν μπορεί ο κ. Παπανδρέου να λέει από αυτό το Βήμα ότι «Ξέρετε, προηγουμένως», λέει, «όλες οι συντεχνίες ικανοποιούνταν, τα αιτήματα των συντεχνιών». Δεν μας τις λέει ποιες είναι οι συντεχνίες αυτές; Ποια ήταν η πολιτική του ΠΑΣΟΚ στο ασφαλιστικό είτε ως κυβέρνηση παλιότερα είτε πολύ περισσότερο ως αντιπολίτευση; Υπήρξε αίτημα συντεχνίας, το οποίο να μη το στήριξε το ΠΑΣΟΚ ως Αντιπολίτευση;

Ναι ή όχι, ο κ. Παπανδρέου, που έρχεται εδώ να παραστήσει τον τιμητή, δεν ήταν εκείνος ο οποίος κάτω στους αγρότες, όταν είχαν έρθει στον Πειραιά για να ανέβουν τα τρακτέρ στην Αθήνα, πρώτος και καλύτερος πήγε εκεί, να τους αφήσουμε να ανέβουν πάνω με τα τρακτέρ; Αυτός δεν ήταν;

Όταν, κύριε Υπουργέ, από εδώ αποχωρήσατε, θυμάστε που πήγε ο σημερινός Πρωθυπουργός της χώρας, ο τότε Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, όταν αποχωρήσατε στο νόμο Πετραλιά; Σηκώθηκε και ηγήθηκε με πανό στην πορεία εναντίον του νόμου, κάτω στο δρόμο. Δικαίωμά του. Αλλά αν αυτό θεωρούσε καλό τότε, να το θεωρεί καλό και σήμερα.

Και τελειώνω με μία παρατήρηση. Με συγχωρείτε, κυρία Πρόεδρε. Σας έθεσα ορισμένα συνταγματικά προβλήματα, κύριε Υπουργέ. Και προσθέτω κι αυτό, το είπα και χθες και πάλι σε απάντηση στον κ. Παπανδρέου και σ’ αυτά τα οποία είπε. Σας τόνισα ότι παίζετε ένα επικίνδυνο παιχνίδι με τους θεσμούς, πέρα από την κατεδάφιση του ασφαλιστικού συστήματος.

 Το παιχνίδι είναι της συνταγματικότητας: Παραβίαση του Συντάγματος. Με όλη αυτή η ιστορία «Τι να κάνουμε; Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, δεν παραβιάζουμε και λίγο το Σύνταγμα»; Δεν είναι ότι το παραβιάζετε λίγο -που δεν πρέπει να το παραβιάζουμε καθόλου-, το παραβιάζετε πολύ.

Εδώ Πέμπτη κυρώσατε το μνημόνιο, Παρασκευή με το ν. 3847 προσθέσατε μια διάταξη, για την οποία θα ντρέπεται αυτή η παράταξη. Τη διάταξη κατά την οποία μπορεί οικονομική συμφωνία, κάθε συμφωνία, αλλά ιδίως οικονομικές συμφωνίες να ισχύουν από της υπογραφής του Υπουργού και να μην έρχονται καν προς κύρωση στη Βουλή των Ελλήνων. Κατ’ ευθείαν παραβίαση του άρθρου 36 παράγραφος 2. Δεν ξέρει κανείς ότι όσες νομοθετικές και διοικητικές πράξεις στηρίζονται σε αυτήν τη διάταξη του άρθρου του ν.3847, που είναι ευθέως αντίθετη με το άρθρο 36 παράγραφος 2, ότι όλες αυτές είναι αντισυνταγματικές; Σας ρωτώ, κύριοι συνάδελφοι του ΠΑΣΟΚ, αν Υπουργός της Νέας Δημοκρατίας από αυτό εδώ το Βήμα είχε κάνει αυτό που έκανε ο κ. Παπακωνσταντίνου εκείνη τη μέρα, όχι θα είχατε φύγει από εδώ, από τη Βουλή, δεν ξέρω κι εγώ τι θα είχατε κάνει. Αλλά έτσι συνηθίσατε.

Σας λέω, λοιπόν, ευθέως ότι με την πρακτική που ακολουθούμε εν όψει του Συντάγματος, με επίκληση της εθνικής ανάγκης, δήθεν, έχουμε καταντήσει να παραβιάζουμε το άρθρο 1 παράγραφος 3 και το άρθρο 120του Συντάγματος. Ξέρουμε όλοι ότι το άρθρο 1 παράγραφος 3, η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, λέει ρητώς ότι κάθε εξουσία πηγάζει από το λαό, υπάρχει υπέρ αυτού και του έθνους και ασκείται όπως λέει το Σύνταγμα. Και το άρθρο 120 -αυτό το σημερινό 114 δηλαδή- για το οποίο τόσο αίμα χύθηκε και τόσοι αγώνες δόθηκαν, το έχουμε κάνει, πραγματικά να μην ξέρει που βρίσκεται, μόνο και μόνο γιατί επικαλούμαστε ότι βρισκόμαστε σε δύσκολη θέση.

Καμία κοινωνική ανάγκη, κανένα οικονομικό πρόβλημα δεν μπορεί να θυσιάσει το Σύνταγμα. Από τη στιγμή που μια Κυβέρνηση θέτει αυτό το ψευτοδίλημμα, για να θωρακιστεί η οικονομία και το ασφαλιστικό σύστημα «δεν μπορούμε παρά να παραβιάσουμε το Σύνταγμα», τίθεται ένα μεγάλο ζήτημα αρχής για αυτό το τόπο και για την ποιότητα της Δημοκρατίας μας, το οποία -να με θυμάστε- αυτό το μεγάλο ζήτημα και αυτό μεγάλο δίλημμα εάν συνεχιστεί, θα ταλανίζει τον τόπο για πολλά χρόνια.

Μη με κατηγορήσετε για νομικισμό ή για θεσμολαγνεία. Είναι μεγάλη υπόθεση η τήρηση του Συντάγματος, ιδίως αυτές τις κρίσιμες ώρες. Η ποιότητα της δημοκρατίας και η δύναμη κάθε κυβέρνησης κρίνεται πολύ περισσότερο όταν μαθαίνει να υπερασπίζεται τους θεσμούς και το Σύνταγμα την ώρα που πρέπει και τις πιο δύσκολες ώρες.

Αλλιώς, το να μιλάει περί διαφάνειας και να αναρτά στο διαδίκτυο το κάθε τι, αλλά κάθε τι που παραβιάζει ευθέως το Σύνταγμα, αυτό δεν λέγεται διαφάνεια. Αυτό το πράγμα λέγεται εμπαιγμός και του ελληνικού λαού και των θεσμών.

Συγγνώμη που ήμουν οξύς, αλλά αγωνία εκφράζω, κυρία Πρόεδρε, μεγάλη αγωνία για αυτά που μας περιμένουν. Και τονίζω για άλλη μια φορά: Αν θέλουμε να κάνουμε κάτι σημαντικό σε αυτό τον τόπο, ας το κάνουμε ενωμένοι. Αν είναι να πετάτε τις ευθύνες πίσω, γιατί δεν έχετε πλέον τη λαϊκή νομιμοποίηση επειδή είπατε ψέματα στον ελληνικό λαό και δεν ξέρετε που να κρυφτείτε αυτή την ώρα, αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα

Ένα συγγνώμη και μια λέξη ευθύνης αυτές τις ώρες θα ήταν πολύ προτιμότερα και για την πορεία της Κυβέρνησης και για το καλό του τόπου.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Ροδούλα Ζήση): Σας ευχαριστούμε. Η αγωνία η δική σας βρισκόταν σε αντιστοίχιση με την ανοχή του Προεδρείου στο χρόνο. Και επιτρέψτε στο Προεδρείο να σας ευχηθεί και τα χρόνια πολλά, γιατί είναι η μέρα της γιορτής σας.

Χρόνια πολλά, λοιπόν.

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε, για τα χρόνια πολλά.

[1] Σελ. 9897επ. http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/a08fc2dd-61a9-4a83-b09a-09f4c564609d/ es20100708_1.pdf