Βουλή - Αγορεύσεις / Παρεμβάσεις

13-9-2011. Αγόρευση του κ. Π. Παυλόπουλου κατά την συζήτηση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του σν του Υπουργείου Εσωτερικών«Αναδιοργάνωση του συστήματος αδειοδότησης για τη διαμονή αλλοδαπών στη χώρα υπό όρους αυξημένης ασφάλειας, ρυθμίσεις θεμάτων Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης και άλλες διατάξεις αρμοδιότητας του Υπουργείου Εσωτερικών».

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ευάγγελος Αργύρης): Το λόγο έχει ο κ. Προκόπης Παυλόπουλος, Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ[1]: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, συζητούμε ένα νομοσχέδιο, το οποίο φαίνεται απλό μπροστά στη συγκυρία, την οποία διατρέχουμε και εμφανίζεται ως ένα ήσσονος σημασίας θεσμικό μέτρο.
Όμως, σηματοδοτεί κάτι, κύριε Υπουργέ, εν όψει των όσων ελέχθησαν και προηγουμένως. Εμείς, όπου υπάρχει ένα θετικό βήμα, το στηρίζουμε. Φροντίζετε εσείς εκεί που υπάρχει ένα θετικό βήμα, να εμφιλοχωρεί σε κάποια νομοσχέδια, όπως αυτό, κάτι το εμφανώς λανθασμένο, έτσι ώστε να μας εμποδίζει να δώσουμε τη συναίνεση που θα θέλαμε. Φαντάζομαι ότι στο χώρο της πολιτικής αυτές τις κρίσιμες ώρες η συναίνεση είναι εκείνη που βαίνει προς την κατεύθυνση της εξόδου από την κρίση και το κοινωνικό αδιέξοδο. Αν είναι να μοιράσουμε τις ευθύνες για λάθος επιλογές, ούτε ο Τόπος είναι δυνατόν να πάει μπροστά, ούτε εμείς έχουμε τέτοια δυνατότητα. Το εθνικό χρέος κάθε αντιπολίτευσης είναι να στηρίζει το σωστό και να επισημαίνει το λάθος.
Παίρνω το χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του νομοσχεδίου. Κατ’ αρχάς, βαίνει προς τη σωστή κατεύθυνση αυτονοήτως, διότι στην ουσία έρχεται να ρυθμίσει ζητήματα, τα οποία αφορούν την εφαρμογή του κανονισμού του 2008 για τις άδειες διαμονής, που και αυτός είναι τροποποίηση του κανονισμού του 2002. Αυτό δείχνει πόσο και η Ευρωπαϊκή Ένωση η ίδια «βολοδέρνει» -ας μου επιτραπεί η έκφραση- πηγαίνοντας μια από εδώ και μια από εκεί μέχρι να φτιάξει μια ενιαία μεταναστευτική πολιτική. Έχουμε τον κανονισμό του 2008 και αυτό το νομοσχέδιο έρχεται αυτήν τη στιγμή να ρυθμίσει ορισμένα ζητήματα σχετικά με την εφαρμογή του κανονισμού.
Θυμίζω -και το λέω αυτό το πράγμα για να το γνωρίζουμε όλοι στην Αίθουσα- ότι ο κανονισμός δεν μοιάζει με την οδηγία. Ο κανονισμός έχει ευθεία εφαρμογή, ενώ η οδηγία χρειάζεται προσαρμογή, εκτός από εκείνα τα σημεία της τα οποία είναι ευθείας εφαρμογής.
Άρα ο κανονισμός ισχύει, ανεξάρτητα από το σημερινό νομοσχέδιο, από το 2008. Αυτό που κάνει το νομοσχέδιο τούτην την ώρα είναι να οργανώνει τα διαδικαστικά ζητήματα του αυτοτελούς εγγράφου, στο οποίο μετατρέπεται η παραδοσιακή άδεια διαμονής. Αυτό κάνουμε.
Άρα, στην πραγματικότητα δεν εισάγουμε στην ελληνική έννομη τάξη την Κοινοτική ρύθμιση -έχει εισαχθεί από το 2008 ή από τότε που η ίδια ορίζει ότι εισήχθη- αλλά ρυθμίζουμε ορισμένα ζητήματα, τα οποία σχετίζονται πλέον με τη διαδικασία εφαρμογής. Βάζουμε μπροστά, δηλαδή, το αυτοτελές έγγραφο.

Συμφωνούμε. Όμως, δείτε τι κάνετε. Τη μεν διαδικασία του αυτοτελούς εγγράφου την παραπέμπετε στις καλένδες, γιατί είναι μία σειρά υπουργικών αποφάσεων που πρέπει να βγουν μέχρι να φτάσουμε την ώρα εκείνη να έχουμε κάποτε ένα αυτοτελές έγγραφο. Και, αντιθέτως, ενώ αυτό πηγαίνει στο μέλλον, αυτό, δηλαδή, το οποίο αφορά και την ασφάλεια και τη διαφάνεια -γιατί είναι ζητήματα ασφάλειας και διαφάνειας, αυτά τα οποία ρυθμίζουμε εδώ- πηγαίνετε και βάζετε μέσα μία διάταξη, η οποία αφορά τις άδειες διαμονής που δίνονται για εξαιρετικούς λόγους και σηματοδοτείτε τι;

Πρώτα-πρώτα, σας θυμίζω κάτι. Όταν ψηφίστηκε το 2005 ο νόμος για τη μετανάστευση, είχαμε βάλει ως όρο τη νομιμοποίηση, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, αλλοδαπών, οι οποίοι είχαν εισέλθει μέχρι την 31-12-2004. Αυτό το κάναμε για να πούμε «όσοι μπήκαν, μπήκαν» και από εδώ και πέρα, δεν δεχόμαστε άλλους, ούτε πρόκειται να τους νομιμοποιήσουμε.

Αυτό, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σας διαβεβαιώ ότι ήταν σε συνεννόηση με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τι κάνατε εσείς, μόλις γίνατε Κυβέρνηση; Έρχεστε ούτε λίγο ούτε πολύ και αλλάζετε αυτήν τη διαδικασία. Στην αρχή το πάτε στα δώδεκα χρόνια. Τώρα το πάτε στα δέκα. Δηλαδή, στην ουσία μιλάμε για αλλοδαπούς, οι οποίοι μπήκαν μέχρι το 2001. Σκεφτείτε πόσα χρόνια είναι μετά από την ημερομηνία την οποία είχαμε θέσει εμείς.

Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, τι σημαίνει αυτό το πράγμα. Στην ουσία σηματοδοτούμε -ακόμα και αν πρόκειται για λίγες άδειες διαμονής για εξαιρετικούς λόγους- έξω ότι η Ελλάδα υποχωρεί, η Ελλάδα δέχεται, είναι ο κράχτης εκείνος ο οποίος αν πιεστεί από παράνομους μετανάστες, θα υποχωρήσει κάποια στιγμή. Αυτήν την εικόνα δίνουμε προς τα έξω, αυτήν την εικόνα υποχώρησης, ξέφραγου αμπελιού. Γι’ αυτό δεν μπορούμε να ψηφίσουμε μια τέτοια διάταξη.

Θα συμφωνήσουμε σε ό,τι αφορά τη διαδικασία και την ενίσχυση της διαφάνειας και της ασφάλειας, όπως συμφωνώ και με αυτό που κάνουμε, δηλαδή το ότι οι αρμοδιότητες μετατίθενται στις κρατικές αρχές, κεντρικές ή αποκεντρωμένες.

Το τόνισα και στην Επιτροπή, το ξαναλέω και εδώ ότι το θέμα της διαχείρισης του μεταναστευτικού φαινομένου και ιδίως της παραμονής μεταναστών στην Ελλάδα δεν είναι τοπική υπόθεση, κατά το άρθρο 102 του Συντάγματος, για να ανήκει στην αρμοδιότητα Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Είναι εθνική υπόθεση. Από τη στιγμή που είναι εθνική υπόθεση, μόνο κρατικές, κεντρικές ή αποκεντρωμένες υπηρεσίες μπορούν να το χειριστούν αυτό το θέμα.

Επίσης, θα ήθελα να τονίσω ότι εδώ πρέπει να δείτε πού έχουμε πάει με τις ρυθμίσεις που φέρατε μέχρι τώρα σε ό,τι αφορά την εφαρμογή αυτής της πολιτικής. Δεν το ξέρετε, παραδείγματος χάριν, ότι η ανανέωση των αδειών διαμονής καθυστερεί δραματικά, γιατί αποψιλώθηκαν οι υπηρεσίες, επειδή οι συμβασιούχοι συλλήβδην διώχτηκαν, χωρίς να υπάρχει οποιαδήποτε διαδικασία αντικατάστασής τους;

Κύριε Πρόεδρε, θα χρειαστώ δύο, τρία λεπτά ακόμα, γιατί είναι πολλά τα θέματα. Είπαμε ότι θα υπάρχει ανοχή χρόνου, επειδή συζητάμε σε μία ενιαία συζήτηση όλο το νομοσχέδιο.

Δεν το ξέρετε ότι με τον τελευταίο νόμο της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, το ν. 3081, μέσα σε αυτήν τη Βουλή, είχαμε πει ότι προβλέπονταν τετρακόσιες πενήντα πέντε θέσεις αορίστου χρόνου που έπρεπε να πληρωθούν; Σας το είχαμε έτοιμο και με την έγκριση του Γενικού Λογιστηρίου τον Αύγουστο του 2009. Δεν έγινε τίποτα! Η διάταξη αυτή υπάρχει, την έχετε, ισχύει.

Αφήσατε τις υπηρεσίες άδειες. Τούτη την ώρα οι ανανεώσεις πάνε μήνες πίσω. Δεν το αντιλαμβάνεται κανείς αυτό το πράγμα;

Γι’ αυτό σας λέω ότι φέρνετε ένα νομοσχέδιο προς τη σωστή κατεύθυνση -στοιχειωδώς προς τη σωστή κατεύθυνση- και από εκεί και πέρα φέρνετε διατάξεις νομιμοποίησης παράνομων μεταναστών υπό την πίεση της «Υπατίας», διατάξεις με τις οποίες φαίνεται ότι δεν μπορούμε να διαχειριστούμε το φαινόμενο αυτό, γιατί είναι αποψιλωμένες αυτήν τη στιγμή οι δημόσιες υπηρεσίες που ασχολούνται με το θέμα της ανανέωσης των αδειών.

Επίσης, υπάρχει κάτι το οποίο θέλω να το προσέξετε. Σας το επισημαίνει και η Επιστημονική Υπηρεσία της Βουλής. Σας λέει ότι βγάζετε έξω από το αυτοτελές έγγραφο την ειδική ταυτότητα ομογενούς. Εγώ αντιλαμβάνομαι πλήρως ότι δεν μπορεί να εξισώσουμε τους ομογενείς με τους υπηκόους τρίτων χωρών ή πολίτες τρίτων χωρών. Ο Κανονισμός χρησιμοποιεί τον όρο «πολίτες τρίτων χωρών» -και ορθώς και εμείς πια- και αυτός ο όρος ισοδυναμεί με τον όρο «υπήκοοι», για να μην υπάρχει και θέμα ερμηνείας.

Ούτε λίγο ούτε πολύ, όμως, σας επισημαίνει η υπηρεσία παρακάτω ότι δεν έχετε λάβει μέτρα, αν -σε εφαρμογή του κανονισμού- προκύψει κάποιο θέμα για τους ομογενείς μας, οι οποίοι δεν έχουν πάρει ακόμα την ελληνική ιθαγένεια, αλλά έχουν το ειδικό δελτίο του ομογενούς. Αν παραδείγματος χάριν, πορευόμενοι στην Ευρώπη ή ακόμα και στη χώρα μας, προκύψει κάποιο ζήτημα με το θέμα αυτό και φανεί ότι δεν έχουν προσαρμοστεί εκείνοι στον κανονισμό. Αν δηλαδή τεθεί θέμα νομιμότητας και ιδίως αν ταξιδεύουν στο εξωτερικό, επειδή έχουν άδεια διαμονής στην Ελλάδα. Σκεφθείτε τι θα γίνει.

Αυτό πρέπει να το διευκρινίσετε. Πρέπει να διευκρινισθεί ότι αν τους αφήνουμε έξω από το καθεστώς του αυτοτελούς εγγράφου, το κάνουμε διότι δεν θέλουμε να τους εξομοιώσουμε με υπηκόους τρίτων χωρών, γιατί δεν είναι υπήκοοι τρίτων χωρών, είναι Έλληνες. Θα ήταν απαράδεκτο εθνικά να τους εξομοιώσουμε. Αυτό, όμως, πρέπει να το διευκρινίσουμε και πρέπει με οποιαδήποτε εσωτερική ρύθμιση του Υπουργείου να μην τους αφήσουμε ξεκρέμαστους, εν όψει μιας ρύθμισης που, το τονίζω, ορθώς κάνει και διαφοροποιεί τα δύο πράγματα, γιατί δεν είναι όμοια. Μιλάμε για Έλληνες και μιλάμε και για υπηκόους ή πολίτες τρίτων χωρών.

Επίσης, δεν μπορώ να μην επισημάνω και κάτι άλλο, το οποίο αφορά ένα ειδικότερο θέμα.

Στο άρθρο 11, κύριε Υπουργέ, ρυθμίζετε το ζήτημα των φυλάκων σχολικών κτηρίων. Εκεί ορίζεται ότι είναι δυνατόν οι φύλακες σχολικών κτηρίων -που στην πραγματικότητα είναι αυτοί οι οποίοι φυλάσσουν τα σχολεία, οι επιστάτες που είχαμε παλιά, οι οποίοι είναι απαραίτητοι για την ασφάλεια των παιδιών, είναι εκ-παιδευμένοι και ορθώς, γιατί από την αρχή ήταν ένα κοινοτικό πρόγραμμα και η εκπαίδευση ήταν συγκεκριμένη για το σχολείο, για τα παιδιά- να αναλαμβάνουν καθήκοντα και σε ό,τι αφορά τη φύλαξη άλλων κτηρίων των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης ή κοινοχρήστων χώρων κ.λπ..

Δηλαδή, μετατρέπονται ενδεχομένως ή μπορεί να μετατρέπονται σε φύλακες κτηρίων.

Στις ρυθμίσεις που φέρατε, στις τελευταίες δηλαδή τροποποιήσεις που κάνατε μετά τη συζήτηση που είχαμε στην επιτροπή, ορθώς λέτε ότι αυτό γίνεται μόνο μετά από απόφαση του διευθυντή, ότι η φύλαξη του σχολείου δεν θίγεται στο παραμικρό. Άρα στην ουσία το αν θα φυλάξουν άλλα κτήρια αυτό εξαρτάται από την απόφαση του διευθυντή, ο οποίος θα λέει αν του περισσεύει το προσωπικό αυτό. Αλλά ούτε κι αυτό φτάνει. Είναι μία ασφαλιστική δικλείδα πολύ καλύτερη απ’ αυτό που υπήρχε στο αρχικό κείμενο.

Πρέπει οπωσδήποτε -κι αυτό μπορείτε να το κάνετε και με εγκύκλιο ή και με ερμηνευτική δήλωση, εάν δεν μπορείτε να το κάνετε αυτήν τη στιγμή στο κείμενο- μέσα στην Αίθουσα να λεχθεί ότι όταν μιλάμε για άλλα κτήρια, δεν μπορεί παρά να είναι παρεμφερή κτήρια με τα κτήρια εκείνα που έχουν προέλευση ή αποστολή σχετικά με το ζήτημα των μαθητών, να έχουν κάποια σχέση με σχολικά κτήρια. Αλλιώς θα είναι δραματικό, και το τονίζω, για την ευθύνη της πολιτείας και των νομικών προσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης, κύριε Υπουργέ. Για σκεφτείτε σε έναν άνθρωπο που είναι εκπαιδευμένος να φυλάει ένα σχολείο, δηλαδή τα παιδιά, να του πεις οφείλεις να κάνεις το φύλακα ενός κτηρίου που έχει ειδικές προδιαγραφές. Πολλές φορές χρησιμοποιούν security. Δεν θα εξομοιώσεις έναν άνθρωπο που έχει μάθει να φυλάει παιδιά και να του αναθέσεις την ευθύνη. Τον κίνδυνο ζωής τον οποίο εκείνος αναλαμβάνει, τον ξέρει κανένας;

Θέλω να πω δηλαδή ότι έχουμε και δύο προβλήματα. Και αποψιλώνονται τα σχολεία, αλλά εκεί η ασφαλιστική δικλίδα θα υπάρχει. Γιατί υφίσταται ο διευθυντής που λέει «δεν μου περισσεύουν, δεν πάνε πουθενά, τους θέλω εδώ». Αλλά αν τους στείλετε οπουδήποτε αλλού, προσέξτε την ευθύνη που αναλαμβάνει το ίδιο το δημόσιο με τη ρύθμιση που φέρνει να αναθέσει τέτοια ειδικά καθήκοντα σε ανθρώπους, οι οποίοι δεν είναι φτιαγμένοι γι’ αυτό. Ούτε το κτήριο θα φυλάσσεται και οι ίδιοι διακινδυνεύουν τη ζωή τους, ενδεχομένως. Αυτό και με εγκύκλιο πρέπει να διευκρινιστεί, δηλαδή ότι πρόκειται για κτήρια που δεν έχουν ειδικές προδιαγραφές και που έχουν σχέση με κτήρια, ενδεχομένως, τα οποία αφορούν σχολεία ή σχολικές δραστηριότητες.

Μία τελευταία παρατήρηση. Φυσικά συμφωνούμε και υπερθεματίζουμε για το άρθρο 13, για την αποκατάσταση των θυμάτων του Ολοκαυτώματος. Είναι ένα οφειλόμενο χρέος προς τα θύματα αυτά.

Κλείνω με κάτι το οποίο το θεωρώ επίκαιρο, αν και δεν αφορά το νομοσχέδιο, αλλά έχει τη σημασία του, γιατί βρισκόμαστε στο τέλος του 2011 πια. Κύριε Υπουργέ -καινούργια πολιτική ηγεσία σχετικά στο Υπουργείο- παρακαλώ πάρα πολύ να σκεφτείτε την ευθύνη την οποία φέρετε ως ΠΑΣΟΚ για ένα ζήτημα το οποίο δεν έχει γίνει μέχρι τώρα και θα είχε γίνει εάν είχατε ψηφίσει εκείνο το νόμο και το οποίο το οφείλουμε, εν όψει εκλογών που έρχονται, στους Έλληνες του εξωτερικού.

Κύριοι συνάδελφοι, του ΠΑΣΟΚ ιδίως, πέρασαν δύο χρόνια από τότε που η Κυβέρνηση ανέλαβε την εξουσία και δεν έχει φέρει προς ψήφιση τον εκτελεστικό νόμο του Συντάγματος του άρθρου 51 παράγραφος 4 για την ψήφο των εκτός επικρατείας Ελλήνων.

Η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, η Κυβέρνηση Καραμανλή, την εποχή εκείνη με αίσθημα ευθύνης είχε φέρει το σχετικό νόμο. Δεν βρήκαμε τη συμπαράσταση από το ΠΑΣΟΚ, ως συνήθως. Μια στείρα άρνηση ήταν, δεν είπε και σε τίποτα «ναι». Στα πεντέμισι χρόνια επτά μόνο νομοσχέδια ψήφισε. Αυτή ήταν η συμπαράσταση του ΠΑΣΟΚ στο έργο της εποχής εκείνης! Ούτε καν στο νόμο που αφορούσε την ψήφο των ομογενών δεν συμπαραστάθηκε.

Αν θυμάστε -γιατί θυμάμαι πολύ καλά ως αρμόδιος Υπουργός τότε τις ημερομηνίες- τώρα, μετά τις εκλογές του 2011 αν γινόντουσαν και είχε ψηφιστεί το νομοσχέδιο, θα ψήφιζαν και οι εκτός επικρατείας Έλληνες. Σκεφτείτε σ’ αυτή την κρίσιμη συγκυρία, στις εκλογές που έρχονται τι θα σήμαινε η συμπαράσταση όλου αυτού του ελληνισμού σ’ αυτή την εθνική προσπάθεια την οποία κάνουμε. Μην την υποτιμάτε.

Είναι λάθος μεγάλο ότι δύο χρόνια έτοιμο νομοσχέδιο το είχατε στα συρτάρια σας. Δεν το θέλατε, τροποποιήστε. Αλλά δύο χρόνια να μην κάνετε τίποτε; Τρέχετε να ρυθμίσετε θέματα μεταναστών, λαθρομεταναστών, αλλά την ψήφο των Ελλήνων εκτός επικρατείας κατά συνταγματική επιταγή από το 2001, δέκα χρόνια τώρα, δεν την έχουμε. Γιατί; Τι είναι εκείνο που σας εμποδίζει; Τι προτεραιότητες είναι αυτές;

Δεν το κάνω από λόγους λαϊκισμού. Έρχονται κρίσιμες ώρες και ο ελληνισμός πρέπει να είναι ενωμένος και να αγγίξουμε κάθε έναν από εμάς την ώρα που χρειάζεται να βάλουμε πλάτη όλοι. Αν τους αποκλείουμε, δείχνουμε ότι δεν τους θέλουμε. Και δεν είναι θέμα διχασμού μονάχα, είναι θέμα εθνικού λάθους που γίνεται, όταν -το τονίζω- τούτη την ώρα στην Ελλάδα δεν περισσεύει τίποτα. Ή θα υπάρξει πανστρατιά των Ελλήνων για να μπορέσει η Ελλάδα να στηριχθεί στο μέλλον που έρχεται και ιδίως στις ερχόμενες εκλογές ή από εκεί και πέρα θα θεωρούμε ότι θα μπορούμε να έχουμε την πολυτέλεια να μην στρατευόμαστε όλοι σε τέτοιες αποστολές τέτοιες ώρες.

Ευχαριστώ πολύ για την ανοχή, κύριε Πρόεδρε.

[1] Σελ. 16876, http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/a08fc2dd-61a9-4a83-b09a-09f4c564609d/es20110913.pdf