Βουλή - Αγορεύσεις / Παρεμβάσεις

Αγόρευση κ. Προκόπη Παυλόπουλου κατά την συζήτηση επί της αρχής του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης: «Σύστημα επιλογής προϊσταμένων οργανικών μονάδων µε αντικειμενικά και αξιοκρατικά κριτήρια -Σύσταση Ειδικού Συμβουλίου Επιλογής Προϊσταμένων (ΕΙ.Σ.Ε.Π.) και λοιπές διατάξεις» .

Τρίτη, 16 Μαρτίου 2010

 Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στα λίγα λεπτά που έχω, θα αναφερθώ, πρώτον, στο θέμα της συνταγματικότητας, το οποίο ετέθη, μολονότι απερρίφθη η ένσταση. Και, στη συνέχεια, στην ουσία του νομοσχεδίου. Γιατί δεν μπορεί να μιλήσει κανείς επί της αρχής αν δεν μπει και στις επιμέρους διατάξεις. Δύο ήταν τα σκέλη τα οποία ετέθησαν σε ό,τι αφορά τη αντισυνταγματικότητα.

Το ένα αφορά την τροπολογία, που αρχικά ήλθε ως προσθήκη και το δεύτερο αφορά το ζήτημα το οποίο σχετίζεται με τη σύνθεση του ειδικού οργάνου κρίσης των γενικών διευθυντών, δηλαδή του ΕΙΣΕΠ.

Έρχομαι στο πρώτο ζήτημα. Αν και είναι βαθύτατα πολιτικό το πρόβλημα, πριν από συνταγματικό, θέλω να πω το εξής. Με τη ρύθμιση την οποία φέρνει αυτήν τη στιγμή η Κυβέρνηση, με την τροπολογία την οποία φέρνει, ο Πρωθυπουργός για πρώτη φορά, το τονίζω, τουλάχιστον από τη Μεταπολίτευση έχει τη δυνατότητα, εκτός από τη σύσταση επιτροπών, -που την προβλέπει ο ν.1558 και η κωδικοποιημένη νομοθεσία στη συνέχεια- να αναθέτει απευθείας, με συγκεκριμένο ποσό το οποίο καθορίστηκε ως ανώτατο όριο, αλλά πάντως απευθείας, κατά παρέκκλιση μάλιστα των κειμένων διατάξεων, είτε μελέτες, είτε συμβάσεις παροχής υπηρεσιών σε φυσικά ή νομικά πρόσωπα.
Μέχρι σήμερα θυμίζω, ότι μπορούσε να στήσει επιτροπές και αυτό ήταν απόλυτα φυσιολογικό στο πλαίσιο της άσκησης των καθηκόντων του, δηλαδή του άρθρου 82 παράγραφος 2 του Συντάγματος.

Ποιος ο ρόλος του Πρωθυπουργού σήμερα; Στο πλαίσιο ενός κοινοβουλευτικού πολιτεύματος είναι, όχι πια πρώτος μεταξύ ίσων primus inter pares, όπως συνηθίζαμε να λέμε, αλλά στο πλαίσιο ενός πρωθυπουργικοκεντρικού συστήματος primus solus. Συντονίζει την Κυβέρνηση, καθορίζει την κατεύθυνσή της και βεβαίως εκεί είναι δυνατόν να συνιστά κάθε είδους επιτροπές και να στελεχώνει το πολιτικό του γραφείο με τους συμβούλους τους οποίους έχει ανάγκη. Ουδέποτε διανοήθηκε κάποιος να πει ότι μπορεί να αναθέτει απευθείας, είτε μελέτες, είτε από την άλλη πλευρά να αναθέτει συμβάσεις παροχής υπηρεσιών. Αυτό είναι δουλειά των Υπουργών. Κατά τούτο η τροπολογία είναι εκτός της πρακτικής που ακολουθήθηκε με βάση το άρθρο 82 παράγραφος 2 του Συντάγματος.

Είναι εκτός, γιατί, κύριοι συνάδελφοι; Η ανάθεση, όπου χρειάζεται να προσληφθούν τέτοιοι σύμβουλοι, όπου χρειάζεται παραδείγματος χάριν να γίνουν τέτοιες μελέτες, ανήκει στους Υπουργούς. Γιατί ο κ. Παπανδρέου αυτήν τη στιγμή παίρνει ο ίδιος την ευθύνη αυτή, πάνω του; Για ποιο λόγο; Για ζητήματα που ανάγονται σε επιμέρους θέματα της Κυβέρνησης.

Προφανώς, γιατί δεν εμπιστεύεται τους Υπουργούς του. Στην πραγματικότητα κάνει τη δουλειά των Υπουργών του, υποκαθίσταται στη θέση των Υπουργών του και διερωτώμαι γιατί υποκαθίσταται και δεν το κάνει με τους Υπουργούς του. Και αν δεν τους εμπιστεύεται, δεν είναι αντίθετο με την κοινοβουλευτική μας πρακτική, η οποία λέει ότι προφανώς ο Πρωθυπουργός τους Υπουργούς που έχει τους εμπιστεύεται;

Γι’ αυτό όπως έχει ερμηνευθεί το άρθρο 82 παράγραφος 2 του Συντάγματος, η τροπολογία μας οδηγεί σε μία αντίθετη πρακτική από αυτήν που ακολουθήσαμε. Πέρα και έξω από την κοινοβουλευτική μας πρακτική, πέρα από το πολιτικό ζήτημα που τίθεται. Διότι κάθε απευθείας ανάθεση, οτιδήποτε και αν σημαίνει, είναι αντίθετη με την αρχή της διαφάνειας, που τόσο την υπερασπιζόμαστε όλοι.

Κάτι άλλο, κύριοι συνάδελφοι του ΠΑΣΟΚ, που τόσο πολύ μας λέτε: «Μα ο Πρωθυπουργός έχει αυτήν την αρμοδιότητα. Τι λέτε; Γιατί το λέτε; Γιατί αμφιβάλλετε;»

Εγώ ένα θα σας πω και σας κοιτάω στα μάτια και κοιτάξτε το πρόσφατο παρελθόν σας. Αν τέτοια διάταξη είχε φέρει η Κυβέρνηση Καραμανλή για τον κ. Κώστα Καραμανλή θα είχατε σηκωθεί από τα έδρανα αυτά και θα είχατε δημιουργήσει την αίσθηση ότι εδώ θεσμοθετούμε την αδιαφάνεια

Έρχομαι στο δεύτερο θέμα, το οποίο σχετίζεται με την αντισυνταγματικότητα τη δεύτερη, που είναι και η ουσιωδέστερη.

Κύριε Υπουργέ, είναι προφανές εδώ ότι πρώτον, το πρώτο σκέλος της αντισυνταγματικότητας σε ό,τι αφορά την αρμοδιότητα του ΕΙΣΕΠ οφείλεται σε ένα λάθος, που αντί να το ομολογήσετε έρχεστε και το επιτείνετε. Γιατί δημιουργήθηκε η αίσθηση της αντισυνταγματικότητας; Γιατί λέτε στο άρθρο 2 στην παράγραφο 2, όπως ξεκινάτε ότι, εκτός από την κρίση των γενικών διευθυντών είναι αρμόδιο, λέει, γενικά για την υπηρεσιακή κατάσταση, την γενική υπηρεσιακή κατάσταση. Αν όμως δείτε το υπόλοιπο κομμάτι του νομοσχεδίου σας, μόνο την κρίση των γενικών διευθυντών έχει. Η υπηρεσιακή κατάσταση που λέτε, περιλαμβάνει και τον υποβιβασμό και άλλα, τα οποία δεν τα αγγίζετε βεβαίως. Αλλά αντί να γυρίσετε και να πείτε: «Ναι, το βγάζω αυτό και λέω είναι αρμόδιο για την κρίση και τα υπόλοιπα τα έχουν τα υπηρεσιακά συμβούλια», εμμένετε. Εάν το αφήσετε έτσι υπάρχει θέμα συνταγματικότητας. Η μείζων όμως αντισυνταγματικότητα είναι αλλού.

Κύριε Υπουργέ, δημιουργείτε ένα όργανο από μέλη του ΑΣΕΠ και το Συνήγορο του Πολίτη. Είναι εδώ πολλοί παλιοί, οι οποίοι καθιέρωσαν τις διατάξεις και τις εισηγήθηκαν σε ό,τι αφορά τη συνταγματική κατοχύρωση των πέντε ανεξάρτητων αρχών που έχουμε.

Οι πέντε ανεξάρτητες αρχές που έχουμε, έχουν συγκεκριμένη σύνθεση και συγκεκριμένες αρμοδιότητες. Δεν έχετε παρά να δείτε το άρθρο 101^Α παράγραφος 2, όπου ορίζει ρητά ότι ο εκτελεστικός νόμος για κάθε μία από αυτές δεν αφορά τις αρμοδιότητες αλλά την υποδομή της. Την αρμοδιότητα την έχει κάθε ανεξάρτητη αρχή, άρα και το ΑΣΕΠ και ο Συνήγορος του Πολίτη, από το Σύνταγμα.

Δεν θα μπορούσατε ούτε καν να προσθέσετε στις αρμοδιότητες αυτές, άλλες, ακόμα και αν τις θεωρείτε «προοδευτικές». Γιατί αλλιώς θα καταλήξουμε να τις φορτώσουμε με αρμοδιότητες που δεν τους ανήκουν. Και είναι επικίνδυνο αυτό.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Το λάθος σας είναι ότι και αν δεχθώ ότι μπορούσατε να τους δώσετε και άλλες αρμοδιότητες από εκείνες που περιγράφει το Σύνταγμα -που δεν είναι ορθό- τι κάνετε; Δεν κάνετε αυτό, παίρνετε τα μέλη αυτά που επέλεξε η Βουλή για συγκεκριμένες αρμοδιότητες και τα κάνετε μέλη ενός άλλου οργάνου, ενός άλλου συλλογικού οργάνου χωρίς συνταγματική κατοχύρωση.

Αυτό είναι κατάφωρα αντισυνταγματικό και για τα μέλη του ΑΣΕΠ και για το Συνήγορο του Πολίτη για ένα παραπάνω λόγο. Γιατί αν κοιτάξετε το Συνήγορο του Πολίτη στο άρθρο 103 παράγραφος 9, θα δείτε ότι αυτό που είναι το κεκτημένο του είναι ότι ο Συνήγορος του Πολίτη έχει διαμεσολαβητική αρμοδιότητα και την υπερασπιστήκαμε εδώ, γιατί αυτό είναι το κύρος του Συνηγόρου του Πολίτη και ο ρόλος του.

Παίρνετε ένα μέλος από τη σύνθεση του Συνηγόρου του Πολίτη και το κάνετε μέλος οργάνου με αποφασιστική αρμοδιότητα. Είναι η μόνη αποφασιστική αρμοδιότητα, κύριε Πρόεδρε -με τη μνήμη την οποία έχετε- που αναθέτουμε σε μέλος του Συνηγόρου του Πολίτη, όταν εμείς όλοι εδώ λέγαμε να μην ανατεθούν τέτοιου είδους αρμοδιότητες. Γιατί; Εκεί είναι η αντισυνταγματικότητα.

Λυπάμαι για το λίγο χρόνο που έχω, θα χρειαστώ δύο με τρία λεπτά, κύριε Πρόεδρε, γιατί είναι τεράστιο το νομοσχέδιο, αλλά εδώ θα ήθελα να σας πω ότι, σε ό,τι αφορά την ουσία πλέον του νομοσχεδίου δεν μπορώ να δεχθώ την παρελθοντολογία η οποία ελέχθη.

Δεν θα πάω στο ’82 και στο τι συνέβη με την ισοπέδωση της Δημόσιας Διοίκησης, αλλά όσοι κατηγορούν την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας για όσα έκανε θέλω να πω ότι ο ν.2190/94, ο νόμος που καθιέρωσε τον ΑΣΕΠ είχε και ένα δεύτερο σκέλος. Το σκέλος της εκπαραθύρωσης όλης της ηγεσίας της Δημόσιας Διοίκησης, με έκθεση Μάνεση και Κουμάντου, που έλεγε ότι οι διατάξεις αυτές δεν συνάδουν σε δημοκρατικό καθεστώς!

Σε ό,τι αφορά το μεταβατικό στάδιο των διατάξεων που έφερα εγώ, ήταν με τις διατάξεις Αλέκου Παπαδόπουλου και με τη συνέντευξη που είχε καθιερώσει ο Αλέκος Παπαδόπουλος.

Αυτήν την στιγμή, ξέρετε πολύ καλά ότι η μεταβατική περίοδος την οποία καθιερώνετε δεν δικαιολογείται από τίποτα. Διότι έχει καθιερωθεί ένας κώδικας με τη συμφωνία της ΑΔΕΔΥ, με απόλυτα αντικειμενικά κριτήρια και, επομένως, και η μεταβατική περίοδος και η αλλαγή δεν δικαιολογείται με τίποτα.

Πρώτον, δεδομένου ότι το όργανο που θεσμοθετείται για τη μεταβατική περίοδο δεν είναι το ΕΙΣΕΠ, αν το θεωρήσετε αυτό αντικειμενικό, αλλά ένα όργανο στη διακριτική ευχέρεια του Υπουργού από συνταξιούχους δικαστικούς, που δεν έχουν τίποτα από τα εχέγγυα τα οποία θα έπρεπε να έχουν για τη συγκεκριμένη περίπτωση. Και, το κυριότερο, και αυτό είναι και το σημαντικότερο, δεν είναι πρόοδος, κύριοι συνάδελφοι, η αλλαγή της μοριοδότησης, την οποία κάνετε για να μας πείτε ότι και στη μεταβατική περίοδο και μετέπειτα είναι περισσότερο δεσμευμένη από πλευράς αντικειμενικότητας η αρχή εκείνη η οποία κάνει την κρίση. Διότι ισοπεδώνετε τα πάντα και σας λέω πέντε μόνο παρατηρήσεις για να δείτε ότι ισοπεδώνετε τα πάντα

Πρώτον, η αλλαγή της μοριοδότησης σχετικά με το πρώτο μεταπτυχιακό και το διδακτορικό. Η εξίσωσή τους σημαίνει ότι το master, παραδείγματος χάριν, εξομοιώνεται με το διδακτορικό. Είναι αυτό αξιοκρατία ή ισοπέδωση;

Δεύτερον, το θέμα της επιμόρφωσης.Μειώνετε από τα εκατό μόρια στα τριάντα μόρια την πιστοποιημένη επιμόρφωση. Και δεν είναι μόνο αυτό, αλλά πάτε και τη λαμβάνεται υπ’ όψιν την επιμόρφωση πίσω στα είκοσι χρόνια, όταν ξέρετε ότι μόνο τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει με την ΑΔΕΔΥ μαζί, με όρους καθαρά αξιοκρατικούς.

Τρίτον, έρχεστε και μοριοδοτείτε σε εκατόν ογδόντα μήνες πίσω την άσκηση καθηκόντων. Και σας έκανα την προσομοίωση στην επιτροπή, όπου κύριοι συνάδελφοι, ακούστε τι θα συμβεί. Ένας άνθρωπος ο οποίος έμεινε επί εκατόν ογδόντα μήνες στη θέση του τμηματάρχη, γιατί δεν μπόρεσε να προαχθεί -όχι από τη δική μας Κυβέρνηση, από καμία- αυτός παίρνει περισσότερα μόρια λόγω προϋπηρεσίας από εκείνον ο οποίος έμεινε στο βαθμό του διευθυντή και του γενικού διευθυντή και εκρίθη ευδοκίμως και από τη μια Κυβέρνηση και από την άλλη. Αυτό λέγεται ισοπέδωση.

Τις υπηρεσιακές εκθέσεις τις πάτε τριάντα χρόνια πίσω, όταν ξέρετε ότι οι υπηρεσιακές εκθέσεις γίνονται διαφορετικά τώρα και αυτές οι υπηρεσιακές εκθέσεις είναι εντελώς διαφορετικές με το νέο κώδικα Αντί να τις αξιολογήσετε, λοιπόν, και να βλέπουμε μέχρι τώρα με τι ισοδυναμούν, εξισώνετε τις εκθέσεις που γίνονται τώρα, με εκείνες που γινόντουσαν τριάντα χρόνια πριν, που όλοι ήταν «άριστοι»!

Και στη συνέντευξη δεν βάζετε κατώτατο όριο, αλλά μπορεί να ξεκινήσει από το μηδέν. Και η συνέντευξη παίζει περισσότερο ρόλο στο βαθμό του διευθυντή απ’ ότι στο βαθμό του γενικού διευθυντή. Πέραν του ότι σας τονίζω και με την εξίσωση, την οποία επιχειρείτε, των πάντων και με τις γραφειοκρατικές αγκυλώσεις που εισάγετε…

…θυμηθείτε με, εδώ είμαστε, όταν κάνετε τις πρώτες κρίσεις, όπως τις κάνετε και όποτε πάτε να τις κάνετε, θα δείτε τα προβλήματα που θα προκύψουν, τις δίκες που θα προκύψουν, τις αμφισβητήσεις που θα προκύψουν. Και ελάτε να πούμε εάν και κατά πόσο θα παγιωθεί μια ιεραρχία στη Δημόσια Διοίκηση….

…που τόσο την έχουμε ανάγκη και που ξεκίνησε με την εφαρμογή του κώδικα που ψήφισε η προηγούμενη Κυβέρνηση.

Δεν θέλετε τη συνέχεια, θέλετε τη διακοπή αυτής της συνέχειας. Μόνος στόχος είναι στην πραγματικότητα αυτό που λέγεται στα διάφορα στέκια τα δικά σας και που ακούγεται και από κομματικούς σας αξιωματούχους, ότι «έπρεπε να έχετε τελειώσει με την ιεραρχία που δημιουργήθηκε με την εφαρμογή του αντικειμενικού και αξιοκρατικού κώδικα, για να ξανακάνετε πάλι αυτά για τα οποία έχετε συνηθίσει. Ξανά, δηλαδή, το ΠΑΣΟΚ στα ίδια λημέρια. Δεν αλλάζετε, δεν μπορείτε να αλλάξετε.

Ό,τι άλλο και αν λέτε να θυμάστε ότι είναι απλώς και μόνο: «του προφασίζεσθαι προφάσεις εν αμαρτίαις».

Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε, για την ανοχή σας.

Σελ. 5086, http://www.parliament.gr/ergasies/praktika/pdf/es20100316.pdf