Βουλή - Αγορεύσεις / Παρεμβάσεις

Αγόρευση κ. Π. Παυλόπουλου κατά τη συζήτηση επί των άρθρων και του συνόλου του σν του Υπουργείου Εσωτερικών Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης: "Ενίσχυση της διαφάνειας με την υποχρεωτική ανάρτηση νόμων και πράξεων των Κυβερνητικών, Διοικητικών και Αυτοδιοικητικών Οργάνων στο Διαδίκτυο "ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΙΑΥΓΕΙΑ" και άλλες διατάξεις".

                                                                                                                                  Τετάρτη 30 Ιουνίου 2010

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ [1]: Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε.

Κύριε Υπουργέ, θ’ αναφερθώ στα άρθρα 4 και 9. Είναι τα μόνα άρθρα στα οποία υπάρχουν σημαντικές παρατηρήσεις. Δεν ξέρω αν υπάρχουν μεταβολές σε σχέση με την χθεσινή συζήτηση, αλλά παρακαλώ πάρα πολύ, ιδίως σε ό,τι αφορά στο άρθρο 4, επειδή όπως τόνισα και χθες αλλάζει πολλές ρυθμίσεις, οι οποίες αφορούν την έναρξη της ισχύος των διοικητικών πράξεων και, επομένως, ρυθμίσεις του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας και Διοικητικής Δικονομίας, να είχα την προσοχή σας.

Επαναλαμβάνω, όπως έχει σήμερα το άρθρο 4, τα μεγέθη σε ό,τι αφορά την υπόσταση και την εκτέλεση της διοικητικής πράξης είναι τα ακόλουθα, ύστερα από την τροποποίηση την οποία κάνατε στην παράγραφο 2, με την οποία και συμφωνούμε.

Πρώτον, υπάρχει το υποστατό της διοικητικής πράξης. Δεύτερον, η έναρξη ισχύος. Τρίτον, η εκτέλεση της διοικητικής πράξης. Και τέταρτον, το ειδικό καθεστώς από το οποίο ξεκινάει η προθεσμία άσκησης ένδικων βοηθημάτων.

Κύριε Υπουργέ, δεν μπορεί να υπάρξει αυτό το τετραπλό σύστημα, θα δημιουργηθούν πάρα πολλά προβλήματα. Υπάρχει η υπόσταση της διοικητικής πράξης, υπάρχει η έναρξη ισχύος, η οποία ταυτίζεται με την εκτέλεση. Ορθότερα, όπως σας λέει η Επιστημονική Υπηρεσία της Βουλής, η ανάπτυξη των αποτελεσμάτων, ή όπως εγώ πιστεύω η παραγωγή των αποτελεσμάτων. Και από εκεί και πέρα υπάρχει ένα ειδικό καθεστώς ενδεχομένως για την έναρξη της προθεσμίας άσκησης των ένδικων βοηθημάτων, όπου εκεί, το τονίζω, πρέπει να προσθέσετε το θέμα των διοικητικών προσφυγών.

Άρα, είχε νόημα η παράγραφος 1, κύριε Υπουργέ, όπως την έχετε σήμερα, εάν είχατε κρατήσει την παράγραφο 2 με την αρχική της διάσταση. Τότε ναι. Αυτή τη συζήτηση κάναμε στην επιτροπή. Όπως κάνατε τώρα το άρθρο 2 - και ορθώς το κάνατε- η παράγραφος 1, δεν έχει κανένα νόημα, πρέπει να φύγει, δεν προσθέτει τίποτα απολύτως. Ίσα-ίσα που περιπλέκει τα πράγματα γιατί λέει «η ισχύς» και από κάτω λέει «η εκτέλεση», όταν είναι το ίδιο πράγμα. Η έναρξη ισχύος και η εκτέλεση είναι το ίδιο πράγμα. Επομένως, όπως το έκανα και χθες, αλλά κάπως λεπτομερέστερα τώρα, θα σας πρότεινα να φύγει η παράγραφος 1 -αν μείνει θα δημιουργήσει ερμηνευτικά προβλήματα- και να αναριθμηθούν οι επόμενες παράγραφοι.

Στην παράγραφο 2 δεν έχω να κάνω καμία παρατήρηση.

Στην παράγραφο 3 θα είχα την εξής αναδιατύπωση: «Οι ρυθμίσεις της παραγράφου 1» πια, γιατί το 2 θα γίνει 1, «του παρόντος δεν θίγουν τις σχετικές δικονομικές και διοικητικές», θα σας πω γιατί το λέω «και διοικητικές», «ρυθμίσεις ως προς την άσκηση ένδικων βοηθημάτων και διοικητικών προσφυγών».

Πρέπει να προστεθούν και οι διοικητικές προσφυγές. Διότι ξέρετε πολύ καλά ότι πολλές φορές η διοικητική προσφυγή αποτελεί προϋπόθεση του παραδεκτού για την άσκηση οποιουδήποτε ένδικου βοηθήματος. Επομένως, η αφετηρία ως προς τη γνώση του διοικουμένου για να ασκήσει την προσφυγή πρέπει να ταυτίζεται με το ένδικο βοήθημα.

Σε ό,τι αφορά τα ένδικα μέσα που έχετε βάλει, νομίζω ότι μάλλον είναι περιττό. Ένδικο μέσο είναι εκείνο που ασκείται κατά δικαστικής αποφάσεως. Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ ένδικου βοηθήματος και μέσου. Στην περίπτωση του ένδικου βοηθήματος είναι αυτό το βοήθημα που ασκείται κατά της διοικητικής πράξης, ενώ το ένδικο μέσο είναι εκείνο που ασκείται κατά της δικαστικής απόφασης. Δεν υπάρχει περίπτωση να έχουμε διοικητική πράξη, η οποία να αποτελεί την αφετηρία για την άσκηση ένδικου μέσου, γιατί πάντοτε το ένδικο μέσο ασκείται κατά δικαστικής απόφασης. Γι’ αυτό το λόγο θα πρέπει να φύγει.

Επαναλαμβάνω, λοιπόν, ότι η παράγραφος 3 ως παράγραφος 2          θα έπρεπε να έχει ως εξής: «Οι ρυθμίσεις της παραγράφου 1 του παρόντος δεν θίγουν τις σχετικές δικονομικές και διοικητικές ρυθμίσεις ως προς την άσκηση, αντιστοίχως, ένδικων βοηθημάτων και διοικητικών προσφυγών». Αυτά όσον αφορά το άρθρο 4.

Θα έρθω στο άρθρο 9. Γνωρίζετε, κύριε Υπουργέ -το γνωρίζουν και οι συνάδελφοι εδώ, άλλωστε ήταν από τις λίγες φορές που έκθεση συνεζητείτο εδώ και έγινε εκτενής συζήτηση- πόση σημασία είχαμε δώσει και εμείς στο θέμα του Συνηγόρου του Πολίτη. Έναν θεσμό τον οποίο πιστέψαμε και πιστεύουμε όλες οι πτέρυγες της Βουλής. Και αν κάνετε μία αναδρομή στη νομοθεσία του Υπουργείου Εσωτερικών τα πεντέμισι χρόνια, από το 2004 έως ότου αναλάβατε τα καθήκοντά σας, θα δείτε πόσες διατάξεις, ειδικά για το Συνήγορο του Πολίτη, είχαν περάσει ακριβώς για να ενισχυθεί το έργο του, έργο τεράστιας σημασίας. Αυτό όμως, δεν μπορεί να δικαιολογήσει ορισμένα πράγματα χωρίς να προκύψουν -πέρα από τα ζητήματα πολιτικής- και ζητήματα συνταγματικότητας.

Είναι αλήθεια ότι στο άρθρο 9 δημιουργείται ένα ειδικό καθεστώς μετατάξεων και αποσπάσεων, πέρα και έξω από οποιαδήποτε άλλη διάταξη που ισχύει σήμερα. Άρα, είναι ένα εντελώς ειδικό καθεστώς, προνομιακό με την καλή έννοια του όρου, στο οποίο μάλιστα βασικό στοιχείο είναι η εμπειρία. Γιατί στην ουσία για ποιο λόγο υπάρχουν αυτές οι αποσπάσεις και μετατάξεις με τον τρόπο που γίνονται; Διότι οι άνθρωποι που υπάρχουν εκεί, πρέπει να έχουν εμπειρία.

Το μεγάλο ερώτημα είναι το εξής: Πρώτα-πρώτα, όπως σωστά τόνισε ο κ. Ζώης, για ποιο λόγο η εμπειρία στο ν. 2190 βάλλεται στο πυρ το εξώτερο, αλλά πρέπει να είναι χρήσιμη μόνο για το Συνήγορο του Πολίτη; Ή η εμπειρία είναι χρήσιμη για όλες τις δημόσιες υπηρεσίες -και δεν μπορεί να είναι μόνο για το Συνήγορο του Πολίτη- ή δεν είναι χρήσιμη καθόλου, αλλά δεν μπορεί να είναι χρήσιμη τότε ούτε για το Συνήγορο του Πολίτη.

Δεν μπορεί να λέμε, δηλαδή, ότι σε όλες τις άλλες περιπτώσεις την εμπειρία του υπαλλήλου δεν την λαμβάνουμε υπ’ όψιν ούτε για τη μονιμοποίησή του, ούτε για την πρόσληψή του -εκτός από τις οριακές περιπτώσεις που αναφέρετε εδώ- αλλά ειδικά για το Συνήγορο του Πολίτη η εμπειρία είναι το βασικό στοιχείο, το οποίο δίνει αυτό το προνομιακό καθεστώς -επαναλαμβάνω-σε ό,τι αφορά τις αποσπάσεις και τις μετατάξεις.

Αυτό, όμως, έχει λιγότερη σημασία από την άλλη αντισυνταγματικότητα που πιστεύω -και θα το δείτε- ότι αν προσφύγει ο οποιοσδήποτε θα καταφέρει να έχει το ίδιο καθεστώς μ’ αυτό που βάζετε.

Εγώ να καταλάβω, κύριε Υπουργέ, ότι ο Συνήγορος του Πολίτη ως ανεξάρτητη διοικητική αρχή, και δη συνταγματικώς κατοχυρωμένη, έχει αυτόν τον τεράστιο ρόλο και έχει αυτή την ανάγκη να έχει αυτούς τους υπαλλήλους με αυτή την εμπειρία. Γιατί όμως, δεν θα έπρεπε να έχουν την ίδια δυνατότητα και οι υπόλοιπες τουλάχιστον τέσσερις συνταγματικώς κατοχυρωμένες ανεξάρτητες αρχές; Είναι πέντε οι ανεξάρτητες αρχές που είναι συνταγματικώς κατοχυρωμένες. Το ίδιο το Σύνταγμα δημιουργεί ένα ειδικό καθεστώς για αυτές. Αυτό δικαιολογεί τη διάκριση ενδεχομένως.

Ξέρετε ότι η αρχή της ισότητας, κατά το άρθρο 4, σημαίνει ίση μεταχείριση ουσιωδώς όμοιων καταστάσεων, αλλά και άνιση μεταχείριση ουσιωδώς ανόμοιων καταστάσεων.

Αν θέλουμε εδώ, λοιπόν, να μη δημιουργήσουμε ρήγματα στην αρχή της ισότητας -που εγώ πιστεύω ότι δημιουργούνται ούτως ή άλλως στον γενικότερο τομέα των υπαλλήλων, έτσι που βάζετε αυτή τη διάταξη- και αν θεωρήσουμε ότι υπάρχει ένα ειδικό καθεστώς που το Σύνταγμα διαφοροποιεί και επομένως, με τον τρόπο αυτό δικαιολογείται η όλη ρύθμιση, αυτό μπορεί να ισχύσει για όλες τις Ανεξάρτητες Διοικητικές Αρχές, οι οποίες είναι συνταγματικώς κατοχυρωμένες. Δεν μπορεί να ισχύει μόνο για το Συνήγορο του Πολίτη. Είναι το μόνο που μπορεί να σώσει την αντισυνταγματικότητα. Σας διαβεβαιώνω και θα το δείτε. Εάν υπάλληλος οποιασδήποτε άλλης συνταγματικώς κατοχυρωμένης ανεξάρτητης αρχής προσφύγει θα έχει την ίδια μεταχείριση, θέλετε δεν θέλετε. Δεν είναι νοητό. Δεν μπορείτε να πείτε ότι επειδή ο Πρωθυπουργός φώναξε τον Συνήγορο του Πολίτη, λόγω της σημασίας στο Υπουργικό Συμβούλιο, γι’ αυτό το λόγο, πρέπει να έχει μόνον αυτή η ανεξάρτητη αρχή ειδική μεταχείριση από πλευράς υπαλληλικού δυναμικού. Όταν μάλιστα γνωρίζετε τί συμβαίνει με το υπαλληλικό δυναμικό του ΑΣΕΠ, του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης, της Επιτροπής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, της ΑΔΑΕ.

Ήρθαν στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας και μας διεκτραγώδησαν το πρόβλημα που υπάρχει σχετικά με το καθεστώς των υπαλλήλων τους, ότι στερούνται υπαλλήλων. Και στο ΑΣΕΠ ξέρετε ότι τους δώσατε παραπάνω υπαλλήλους, αλλά τους δώσατε αυτούς τους υπαλλήλους να τους προσλάβουν οι άνθρωποι αυτοί με έναν άλλο τρόπο. Και καλά κάνετε και τους δώσατε. Γιατί να μην έχουν την ίδια δυνατότητα; Γιατί να μην έχουν και αυτοί τη δυνατότητα της εμπειρίας;

Στο ΑΣΕΠ το ξέρετε ότι είναι πάρα πολλοί αποσπασμένοι που υπηρετούν εκεί. Γιατί και αυτοί να μην έχουν την ίδια δυνατότητα; Πρέπει να το δείτε. Αντιλαμβάνομαι ότι νομοτεχνικά ίσως είναι δύσκολο αυτό το πράγμα να το αλλάξετε τώρα. Εκτός αν πείτε ότι αυτό ισχύει κατ’ αναλογία και για τις υπόλοιπες συνταγματικώς κατοχυρωμένες Ανεξάρτητες Αρχές και να το κάνετε με υπουργική απόφαση σε ό,τι αφορά τον τρόπο της εφαρμογής. Αλλά και αν δεν το κάνετε τώρα, πρέπει να το κάνετε σε επόμενο νομοσχέδιο, αλλιώς θυμηθείτε με: Με μία προσφυγή, με βάση την αρχή ότι μπορεί να επεκτείνεται για λόγους αρχής ισότητας η εφαρμογή διατάξεων, θα επεκταθεί και στις άλλες τουλάχιστον τέσσερις συνταγματικώς κατοχυρωμένες ανεξάρτητες αρχές.

Ευχαριστώ και συγνώμη για την υπέρβαση του χρόνου, κύριε Πρόεδρε.

[1] Σελ. 9446, http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/a08fc2dd-61a9-4a83-b09a-09f4c564609d/ es20100630.pdf