ΜΑΧΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ
Ή
ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΔΥΣΦΗΜΗΣΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ;
(στην Εφημερίδα Ελευθεροτυπία της Κυριακής 1/8/2010)

          Αποτελεί, αναμφισβήτητα, κεκτημένο του πολιτικού μας πολιτισμού η σταδιακή διαμόρφωση κοινής πεποίθησης ότι η διαφθορά -ιδίως σήμερα που βιώνουμε τα τραγικά αποτελέσματα της δεινής παγκόσμιας οικονομικής κρίσης- συνιστά πραγματική μάστιγα.  Μάστιγα η οποία πλήττει επώδυνα όχι μόνο την εθνική οικονομία, αλλά, κυρίως, την κοινωνική συνοχή, το αίσθημα δικαιοσύνης και την ίδια την ποιότητα της Δημοκρατίας μας. Γι’ αυτό και το χρέος όλων για την καταπολέμησή της, με κάθε τρόπο και δίχως εφησυχασμό ή επανάπαυση, έχει τις ρίζες του και σε θεμελιώδεις ρήτρες του Συντάγματος. Ρήτρες όπως π.χ. εκείνες του κράτους δικαίου, της αρχής της νομιμότητας, της προστασίας της αξίας του ανθρώπου και της διασφάλισης της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητάς του, υπό όρους ουσιαστικής ισότητας.

 I.     Όσο όμως είναι αυτονόητο το χρέος όλων μας –πρωτίστως δε εκείνων που μετέχουν ενεργώς στο δημόσιο βίο- ν’ αγωνιζόμαστε κατά της διαφθοράς, άλλο τόσο αυτονόητη είναι και η υποχρέωσή μας να μην μετατρέπουμε τον αγώνα αυτόν σ’ επιχείρηση συγκάλυψης της πολιτικής ανικανότητας  και ανευθυνότητας. Πολύ δε περισσότερο σ’ επιχείρηση δυσφήμησης της Χώρας.  Τον βασικό αυτό κανόνα ευθύνης έναντι των θεσμών και του κοινωνικού συνόλου παραβιάζει, δυστυχώς, ενσυνειδήτως και καθ’ υποτροπήν, ο πρώτος που θα έπρεπε να τον τηρεί χωρίς εκπτώσεις. Ήτοι ο Πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου.

Α. Ως Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, προεκλογικώς, διέσυρε, με πρωτοφανείς ανακρίβειες, διεθνώς τη Χώρα και τους πολιτικούς του αντιπάλους. Εμφάνισε την Ελλάδα ως «άντρο» και «εκκολαπτήριο»  διαφθοράς, με μόνο στόχο την, με κάθε μέσο, αναρρίχησή του στην Πρωθυπουργία.  Παραδόθηκε έτσι ο Τόπος βορά στην βουλιμία εξουσίας του κ. Γ. Παπανδρέου, μέσα από μία ισοπεδωτική γενίκευση, καταστροφική για το πολιτικό μας σύστημα και τον δημόσιο βίο.

Β. Μετά τις εκλογές της 4^ης Οκτωβρίου 2009, ως Πρωθυπουργός πλέον, ακολούθησε την ίδια και χειρότερη τακτική της κατά σύστημα δυσφήμησης της Ελλάδας.  Αυτή τη φορά για να συγκαλύψει το πολιτικό ψεύδος –π.χ. την «περίφημη» ρήση του «υπάρχουν λεφτά»- με βάση το οποίο κέρδισε την εκλογική μάχη.  Και, συγκεκριμένα, για να βρει άλλοθι προκειμένου ν’ αντιμετωπίσει την πλήρη έλλειψη δημοκρατικής νομιμοποίησης των κυβερνητικών του πεπραγμένων, που έρχονται σε καταφανή αντίθεση με την προεκλογική του παροχολογική αθυροστομία.

 II.     Όμως, τόσο λόγω πολιτικού του παρελθόντος όσο και λόγω των μεθόδων που προσφάτως υιοθέτησε, ο κ. Γ. Παπανδρέου δεν είναι νοητό, υπ’ αυτούς μάλιστα τους όρους, να εμφανίζεται ως «σημαιοφόρος» του κρίσιμου αγώνα κατά της διαφθοράς.  Καιρός είναι λοιπόν, επιτέλους, να πέσουν οι μάσκες της υποκρισίας και οι κόθορνοι της, δήθεν, «υπευθυνότητας». Καιρός είναι να δούμε την αλήθεια κατάματα.

Α. Μιλώντας στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, κατά τη συνεδρίαση της 13.7.2010, ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης κ. Λ. Ρακιντζής τόνισε: «Γεγονός είναι πως φαίνεται ότι έχει αυξηθεί η διαφθορά.  Δεν έχει αυξηθεί.  Απλώς λειτουργούν καλλίτερα οι ελεγκτικοί μηχανισμοί και την  αποκαλύπτουν»!  Με τη διαπίστωσή του αυτή ο Γενικός Επιθεωρητής αποδόμησε τη «λογική» Παπανδρέου, επισημαίνοντας το αυτονόητο: Προ του 2004, με τη νοοτροπία ΠΑΣΟΚ τόσο της εποχής του ιδρυτή του όσο και της περιόδου  του «εκσυγχρονισμού» τύπου Σημίτη –«όποιος έχει στοιχεία να πάει στον εισαγγελέα»- η διαφθορά γιγαντώθηκε. Έγινε τρόπος «πολιτικής ζωής» και συγκαλυπτόταν συστηματικά και εσκεμμένα.

Β. Χρειάστηκε, μετά το 2004, από την Κυβέρνηση Καραμανλή μεγάλη προσπάθεια για να θωρακισθούν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί και να επωμισθούν αποτελεσματικά την προσπάθεια ανάδειξης και πάταξης της διαφθοράς.  Τα παραδείγματα δύο κορυφαίων θεσμών, με κρίσιμες ελεγκτικές αρμοδιότητες, ήτοι του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης και του Σώματος Επιθεωρητών – Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης, αρκούν για να βεβαιώσουν του λόγου το ασφαλές.

         1.    Καθένας γνωρίζει ότι προ του 2004 και οι δύο αυτοί θεσμοί διαδραμάτιζαν ρόλο καθαρώς διακοσμητικό.  Ορθότερα, ήταν το «άλλοθι» συγκάλυψης της
                διαφθοράς, αφού δεν διέθεταν ούτε τα στοιχειώδη μέσα άσκησης των αρμοδιοτήτων τους.

         2.    Από το 2004 και επέκεινα, με οκτώ, τουλάχιστον, καίριες νομοθετικές παρεμβάσεις (ν.3260/2004, ν.3320/2005, ν.3345/2005, ν.3491/2006, ν.3536/2007,
                ν.3613/2007, ν.3801/2009 και π.δ. 77/2005), μεταξύ άλλων: α) Ολοκληρώθηκε η στελέχωσή τους. β) Καθιερώθηκε η ανεξαρτησία και προστασία των 
                μελών τους από αυθαίρετες διώξεις. γ) Παρασχέθηκαν τα μέσα ουσιαστικής δίωξης της διαφθοράς, π.χ. άρση του τραπεζικού, φορολογικού και
                χρηματιστηριακού απορρήτου, προσφυγή στα διοικητικά δικαστήρια κατ’ αποφάσεων πειθαρχικών συμβουλίων. δ) Τους ανατέθηκε ο έλεγχος του «πόθεν
                έσχες» υπαλλήλων σημαντικών για τη διαφάνεια υπηρεσιών, όπως είναι π.χ. οι ΔΟΥ και οι Πολεοδομίες.

Γ. Μόνον όταν λειτούργησαν πλέον αυτές οι ασφαλιστικές δικλείδες άρχισε η συστηματική και αποδοτική αποκάλυψη και πάταξη της διαφθοράς, με τα θεαματικά αποτελέσματα που βλέπουμε σήμερα. Μπορεί να θυμηθεί κανείς ποια ήταν η δραστηριότητα του προκατόχου του κ. Λ. Ρακιντζή πριν το 2004;  Μπορεί να την συγκρίνει μ’ εκείνη του σημερινού Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης;  Και ας αναλογισθεί ο κ. Γ. Παπανδρέου ότι το Σώμα Επιθεωρητών – Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης, από την ίδρυσή του, το 1998, ως το 2004, ήτοι για έξη και πλέον χρόνια έκανε, συνολικώς, 361 (!) ελέγχους.  Ενώ το ίδιο Σώμα, μόνο το 2008, δηλαδή σε μία χρονιά, έκανε 851 ελέγχους.  Και ακόμη περισσότερους το 2009, ήτοι 1.053.

 III.     Κατασυκοφαντώντας διεθνώς την ίδια του τη Χώρα, με προκλητικώς ανακριβή στοιχεία και υπερβολές δικής του επινόησης, με μόνο μάλιστα στόχο την πολιτική του επιβίωση και την συντήρηση του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, ο κ. Γ. Παπανδρέου επωμίζεται στο ακέραιο τις αντίστοιχες ευθύνες.  Μεγάλο μέρος των ευθυνών αυτών σχετίζονται και με το γεγονός ότι η ανερμάτιστη αυτή πολιτική στάση ήταν εκείνη η οποία, σε σημαντικό βαθμό, οδήγησε, μέσα από την αντίστοιχη απαξίωση, την οικονομία μας στο σημερινό της κατάντημα και στην διεθνή περιθωριοποίησή της.

 Τέλος, ο κ. Γ. Παπανδρέου οφείλει, όσο είναι καιρός, ν’ αντιληφθεί και να συνυπολογίσει τα εξής, τα οποία επίσης καθορίζουν τη στάθμη των ευθυνών του: Πρώτον, σε αρκετές χώρες ακόμη και της Ευρωπαϊκής Ένωσης –π.χ. πριν λίγο καιρό στη Μ. Βρετανία και σήμερα στη Γαλλία και την Ιταλία- παρατηρούνται κλυδωνισμοί κορυφαίων πολιτειακών παραγόντων για θέματα διαφάνειας.  Ουδείς όμως ηγέτης στις χώρες αυτές διανοήθηκε να συκοφαντήσει, με τόσο ιδιοτελείς μάλιστα σκοπιμότητες, συλλήβδην, τον Τόπο του και τους δημόσιους λειτουργούς του.  Και, δεύτερον, θα πρέπει να μην ξεχνά ότι ως το 2004 ήταν το Κόμμα του, ιδίως όταν κυβερνούσε, που, όπως τονίσθηκε, εξέθρεψε και συγκάλυψε τη διαφθορά.  Με τον κ. Γ. Παπανδρέου κορυφαίο Υπουργό σ’ όλες τις αντίστοιχες Κυβερνήσεις!  Δυστυχώς όμως Υπουργό ανεκτικό και σιωπηλό μπροστά στα τότε τεκταινόμενα. Πράγμα που, βεβαίως, του καταλογίζει αντικειμενικώς το μερίδιο συνευθύνης, το οποίο του αναλογεί, αφού είναι κοινός τόπος ότι, ως όψιμος «κήνσορας» της διαφθοράς, δεν προήλθε από «παρθενογένεση».