Αν θέλετε να μάθετε ποιες είναι οι πιο αξιόπιστες στοιχηματικες εταιριες στον κόσμο τότε μπορείτε να διαβάσετε τις πιο έγκυρες αξιολογήσεις για εταιριες στοιχηματων με πολλές πληροφορίες για υπηρεσίες και τα στοιχηματικά μπόνους εγγραφής που δίνουν. Δείτε τη σελίδα και συλλέξτε τις δυνατές γνώσεις για να επιβιώσετε στο χώρο του διαδικτυακού παιχνιδιού.














Βουλή - Αγορεύσεις / Παρεμβάσεις

7-7-2012. Αγόρευση του κ. Προκόπη Παυλόπουλου κατά τη συζήτηση επί των προγραμματικών δηλώσεων της Κυβερνήσεως.

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ[1]: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, παρέχω ψήφο εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση Σαμαρά, η οποία στηρίζεται από τις τρεις πολιτικές δυνάμεις, όχι γιατί είμαι Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας. Όσο και αν είναι δύσκολο να γίνει τούτο κατανοητό μέσα σε ένα κλίμα πόλωσης, μέσα σε ένα κλίμα πολιτικών συμπεριφορών χρόνων όπου έχουμε συνηθίσει να πιστεύουμε ότι κάποιος ψηφίζει υπό όρους κομματικής πειθαρχίας, ψηφίζω ως Βουλευτής κατά συνείδηση και ως Έλληνας πολίτης. Διότι αυτήν τη στιγμή, το μεγάλο και κρίσιμο διακύβευμα είναι διπλό. Είναι η παραμονή στην Ευρωζώνη και η περαιτέρω αναδιαπραγμάτευση εκείνων των όρων του μνημονίου οι οποίοι αν συνεχιστούν να εφαρμόζονται, οδηγούν τη χώρα σε κοινωνική έκρηξη. Και μαζί με τη χώρα μας και άλλες χώρες πέραν τούτου θέτουν σε κίνδυνο την ίδια την Ευρωζώνη, πράγμα που έχει γίνει ήδη αντιληπτό.

Ιδίως τον τελευταίο καιρό βλέπουμε τις μεγάλες μεταβολές που συνέβησαν στη Γαλλία, όπου ο κ. Σαρκοζί πλήρωσε ακριβά την υποτέλεια της Γαλλίας στην πολιτική της Γερμανίας. Αλλά και σε άλλες χώρες, όπως είναι ιδίως η Ισπανία.

Άρα, λοιπόν, παραμονή στο ευρώ με όρους αναδιαπραγμάτευσης. Και αυτό ακριβώς θέλω να τονίσω. Όχι σε επίπεδο οικονομικών όρων αλλά θα μου επιτρέψετε, ίσως επειδή βαραίνει πάνω μου πάντοτε και ο άλλος ρόλος μου, ο καθαρά θεσμικός από πλευράς νομικής επιστήμης, να πω ποια είναι τα σημαντικά ερείσματα, τα θεσμικά και τα νομικά στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Δικαίου, τα οποία έχουμε στη διάθεσή μας και τα οποία η Κυβέρνηση Σαμαρά και οι Υπουργοί της, συμπεριλαμβανομένου και του Υπουργού Οικονομικών, μπορούν να χρησιμοποιήσουν ακριβώς για να αλλάξουμε αυτό το μείγμα πολιτικής, το οποίο είναι πραγματικά καταστροφικό. Και τονίζω ότι είναι καταστροφικό, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για την ίδια την Ευρωζώνη.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το πώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε είναι λίγο έως πολύ γνωστό. Δεν χρειάζεται να το εκθέσω. Όπως όλοι, επίσης, ξέρουμε πού αναλογούν οι ευθύνες. Και αυτό είναι ένα θέμα το οποίο θα ερευνήσουμε και στη θητεία αυτής της Βουλής. Η πορεία της Ελλάδας προς το μνημόνιο δεν ήταν νομοτελειακή. Υπήρξε, δυστυχώς, μια συνειδητή επιλογή.

Η είσοδος στο μνημόνιο έγινε χωρίς καμία διαπραγμάτευση και, το κυριότερο απ’ όλα, τα όσα λίγα θετικά περιείχαν τα μνημόνια δεν εφαρμόστηκαν. Άρα οι ευθύνες είναι διπλές. Αφορούν και τις προηγούμενες κυβερνήσεις, και την κυβέρνηση Παπανδρέου αλλά και την κυβέρνηση Παπαδήμου -όπως θα εξηγήσω στη συνέχεια- αλλά υπάρχει τεράστια ευθύνη και ως προς την ίδια την τρόικα για τους όρους που επέβαλε στην Ελλάδα.

Οι όροι αυτοί δεν είναι μόνον εσφαλμένοι οικονομικά -και αυτό αποδείχθηκε στην πορεία- γιατί οδήγησαν σε μία βαθύτερη ύφεση αλλά είναι όροι οι οποίοι -τουλάχιστον αρκετοί από αυτούς- αντίθετα επιβλήθηκαν με ό,τι ορίζει το ελληνικό Σύνταγμα. Αλλά και αντίθετα με ό,τι ορίζει το Ευρωπαϊκό Δίκαιο κι εδώ θέλω να μείνω περισσότερο.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πλειάδα υποχρεώσεων που είτε έγιναν αποδεκτές από τις κυβερνήσεις προηγουμένως είτε επιβλήθηκαν ωμά από την ίδια την τρόικα, παραβιάζουν το ελληνικό Σύνταγμα.

Θα μείνω στους δύο πρώτους μνημονιακούς νόμους. Και το κάνω γιατί είναι εξαιρετικά επίκαιροι, με βάση το ότι αυτό φαίνεται και από τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων τώρα. Θα μείνω στο ν. 3833 και στο ν. 3845/2010, τους πρώτους μνημονιακούς νόμους, εκείνους οι οποίοι επέβαλαν τις οριζόντιες περικοπές των αποδοχών και στην ουσία την κατάργηση του δέκατου τρίτου και δέκατου τέταρτου μισθού.

Υπάρχει παραβίαση σαφής του άρθρου 4 για την αρχή της ισότητας, του άρθρο 5 παράγραφος 1 για την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας, των άρθρων 22 και 23 για το σεβασμό της συλλογικής αυτονομίας και του άρθρου 25 για την αρχή της αναλογικότητας. Αυτά είναι ζητήματα τα οποία είχε επισημάνει η Επιστημονική Υπηρεσία της Βουλής την εποχή εκείνη. Τα είχαμε επισημάνει όλοι, διακομματικά. Είχαμε εγείρει θέματα συνταγματικότητας μέσα στη Βουλή και δεν τα παίρνουμε πίσω ούτε κατά κεραία και πολύ περισσότερο εγώ προσωπικά.

Αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Στον κυνικό κόσμο που ζούμε -γιατί είναι κυνικός ο κόσμος δυστυχώς- και μέσα από το τεράστιο δημοκρατικό και θεσμικό έλλειμμα το οποίο διακρίνει και την Ευρωπαϊκή Ένωση -είναι εκείνο που μας οδηγεί σε αυτές τις νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις και στρατηγικές, οι οποίες καταστρέφουν την Ευρωζώνη, αρχής γενομένης από τον ευρωπαϊκό Νότο υπάρχει σαφής καταστρατήγηση και του Ευρωπαϊκού Δικαίου, υπάρχουν διατάξεις του Ευρωπαϊκού Δικαίου που παραβιάζονται ρητά. Θα αναφέρω τρεις από αυτές.

Πρώτη περίπτωση το άρθρο 37 παράγραφος 1 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης εγγυάται τις αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας.

Υπάρχουν οι διεθνείς συμβάσεις εργασίας. Μα θα μου πείτε, οι διεθνείς συμβάσεις εργασίας είναι Ευρωπαϊκό Δίκαιο; Βεβαίως. Ίσως έχουμε ξεχάσει ότι το πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Δικαίου έχει διευρυνθεί, ιδίως μετά το Μάαστριχτ, πράγμα που σημαίνει ότι σημαντικό κομμάτι, ιδίως σε ό,τι αφορά την προστασία των δικαιωμάτων, ατομικών και κοινωνικών, του Διεθνούς Δικαίου έχει γίνει Ευρωπαϊκό Δίκαιο. Και υπάρχουν δύο τουλάχιστον διεθνείς συμβάσεις που προστατεύουν τη συλλογική αυτονομία. Κι αυτές οι συμβάσεις είναι η 151/1978 και η 154/1981. Αυτό είναι Ευρωπαϊκό Δίκαιο που προστατεύει τη συλλογική αυτονομία.

Υπάρχει από εκεί και πέρα το πρώτο πρόσθετο πρωτόκολλο της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου είναι μέρος του Ευρωπαϊκού Δικαίου.

Συντρέχουν όλες αυτές οι παραβιάσεις. Και το τονίζω ότι φάνηκε μέσα σε αυτή τη Βουλή, φάνηκε από την αρθρογραφία, φαίνεται από τις αποφάσεις των δικαστηρίων. Και μη μου πει κάποιος ότι υπάρχει απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, της Ολομελείας, για το μνημόνιο, η 668/2012. Γιατί δεν αναφέρθηκε σε θέματα Ευρωπαϊκού Δικαίου η απόφαση αυτή.

Αντιθέτως, η απόφαση του ειρηνοδικείου, η 599/2012 -και μην κάνουμε ιεράρχηση δικαστηρίων, μην υποτιμάμε την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης και την αξία μιας δικαστικής απόφασης- το έχει θέσει το θέμα αυτό σαφώς. Αλλά δεν είμαστε μόνο εμείς. Η πρόσφατη απόφαση του συνταγματικού δικαστηρίου της Πορτογαλίας που αντιμετωπίζει ίδιο τσουνάμι επέμβασης στο κοινωνικό κράτος, το έθεσε επίσης σαφώς.

Χαίρομαι που σ’ αυτήν την Αίθουσα υπάρχουν συνάδελφοι από το χώρο του πανεπιστημίου και ιδίως ένας έγκριτος συνταγματολόγος και συνάδελφος, ο κύριος Μανιτάκης. Ίσως λίγοι ξέρουν ότι το εργατικό πρωτοδικείο του Πόρτο, θέτοντας ακριβώς το ζήτημα του άρθρου 37 παράγραφος 1 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έκανε προδικαστικό ερώτημα ακριβώς για αντίστοιχες περικοπές, το οποίο εκκρεμεί στο δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (8 Μαρτίου 2012).

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κύριοι της Κυβέρνησης, δημιουργείται σήμερα σ’ ολόκληρη τη νότια Ευρώπη ένα ισχυρό ρεύμα προστασίας των θεσμών της Ευρώπης, του κοινωνικού κράτους που είναι πυλώνας της Ευρώπης, άσχετα αν θέλουν κάποιοι να το αγνοούν σήμερα. Προστασίας η οποία πρέπει να γίνει κοινή συνείδηση και κοινός αγώνας.

Έχουμε λοιπόν αυτήν τη δυνατότητα σ’ αυτήν τη φάση της αναδιαπραγμάτευσης που είναι ο κύριος στόχος αυτής της Κυβέρνησης όπως φάνηκε και από το πρόγραμμα στο οποίο βασίζεται, αλλά και από τη γενναία, πραγματικά, ομιλία του Πρωθυπουργού, ο οποίος έθεσε σε προτεραιότητα τα ζητήματα αυτά. Μπορούμε και πρέπει να αντιτάξουμε σ’ αυτήν τη φάση της αναδιαπραγμάτευσης απέναντι στην τρόικα -που είναι κοινοτικό όργανο κατά το μεγαλύτερο μέρος της- ότι δεν μπορούν να μας ζητούν- αντιθέτως, πρέπει να πάρουν πίσω- ζητήματα που παραβιάζουν το ευρωπαϊκό δίκαιο, τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Γιατί είναι αδιανόητο ένα κοινοτικό όργανο, έστω και στο πλαίσιο μιας πολιτικής -κακή τη μοίρα- του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, να επιβάλλει σε μία χώρα-μέλος της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης υποχρεώσεις που αντιβαίνουν κατάφωρα στις διατάξεις του Ευρωπαϊκού Δικαίου.

Αυτό είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό «όπλο», κύριοι συνάδελφοι. Το είχα τονίσει απ’ αυτό το Βήμα πολλές φορές. Δυστυχώς η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν το αξιοποίησε ποτέ. Δυστυχώς και η κυβέρνηση Παπαδήμου στην όποια φάση της αναδιαπραγμάτευσης -που δεν υπήρξε ουσιαστικά ποτέ- δεν το χρησιμοποίησε. Τώρα είναι ώρα να το χρησιμοποιήσουμε μαζί με όλα τα άλλα επιχειρήματα τα οποία επιτρέπουν να πούμε ότι δεν μπορούν να οδηγούν μια χώρα στην κοινωνική έκρηξη, γιατί αυτό αντιβαίνει και σε βασικές αρχές της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κύριοι Υπουργοί, εσείς επωμίζεστε αυτό το μεγάλο βάρος, εσείς τούτη τη στιγμή μ’ αυτήν την Κυβέρνηση που πήρε αυτήν τη γενναία απόφαση της αναδιαπραγμάτευσης, έχετε το μεγάλο χρέος και τη μεγάλη τιμή να βγάλετε τη χώρα από την κρίση. Θυμηθείτε ότι εκτός από τα οικονομικά επιχειρήματα, εκτός από την οικονομική συμμαχία της νότιας Ευρώπης η οποία εξελίσσεται, έχετε και πολλά, τεράστια θεσμικά επιχειρήματα που οφείλουμε να τα διαπραγματευθούμε μαζί με τους εταίρους μας του νότου, μαζί με την Πορτογαλία, μαζί με την Ισπανία, μαζί με την Ιταλία και μαζί με τη Γαλλία. Ξέρω ότι θα υπάρξει κοινότητα πνεύματος όχι μόνο από τους πολιτικούς κύκλους, αλλά και από τους νομικούς κύκλους, ακόμα και από τη νομική υπηρεσία της Κομισιόν. Χρησιμοποιήστε το αυτό για να μπορέσουμε τούτη την ώρα να στηρίξουμε το κοινωνικό κράτος δικαίου που -το τονίζω- είναι ο μεγάλος πυλώνας μιας δημοκρατικής Ευρώπης, η οποία δεν μπορεί να υπάρξει, παρά μόνο όταν στηρίξουμε τα ατομικά και τα κοινωνικά δικαιώματα. Γιατί αν αυτά πέσουν, από κει και πέρα δεν πρόκειται να μείνει τίποτα. Καμία οικονομία δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια της όταν πίσω της δεν υπάρχουν οι άνθρωποι, τα δικαιώματά τους, η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας, εκείνη που στηρίζει την Ευρώπη των λαών και όχι μόνο την Ευρώπη των τραπεζών.

Σας ευχαριστώ πολύ.

 [1] σελ. 87, http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/a08fc2dd-61a9-4a83-b09a-09f4c564609d/es20120707.pdf